Η φράση "και οι κρίνοντες κρίνονται" είναι σε όλους γνωστή. Στο διαμορφωμένο πανελλήνια επικοινωνικό πλαίσιο οι "κρίνοντες" είναι κυρίως οι δημοσιογράφοι. Οι ίδιοι διεκδικούν το δικαίωμα της συνεχούς και σκληρής κριτικής, πράγμα που είναι εντελώς απαραίτητο για την ορθή άσκηση του επαγγέλματός τους, αλλά και στοιχείο σωστής λειτουργίας της ίδιας της δημοκρατίας. Τι συμβαίνει όμως όταν ασκείται κριτική στους ίδιους τους δημοσιογράφους. Απλώς πανικός. Ήταν προτιμότερο στο μεσαίωνα να κριτικάρεις το ιερατείο παρά σήμερα να κάνεις το ίδιο σε δημοσιογράφο. Οι περισσότεροι θεωρούν τους εαυτούς τους αυθεντίες και η όποια κριτική τους φαίνεται ιεροσυλία. Αποτέλεσμα είναι το απίστευτο ξεκατίνιασμα που παρακολουθούμε είτε στις οθόνες μας είτε στα διάφορα blogs. Τριαντάφυλλόπουλος vs Θέμος, Κακαουνάκης vs Μάνεσης, Γκόλιας vs Τριανταφυλλόπουλος, Παπαγιάννης vs Χατζηνικολάου, Παπαδάκης vs Αυτιάς, Πρετεντέρης vs Πανδώρα κ.α. συνθέτουν ένα αναμφίβολα θλιβερό δημοσιογραφικό σκηνικό. Αν ο τύπος με την ευρύτερή του έννοια παρέμενε η τέταρτη εξουσία, αυτά δεν θα είχαν και πολύ νόημα. Επειδή όμως μάλλον βρίσκεται ψηλότερα, τα συμφέροντα είναι τεράστια και η επιρροή του στον κόσμο σημαντική, χαμένη βγαίνει μόνο η δημοκρατία. Η δημοσιογραφία και η πολιτική έχουν χάσει προ πολλού άλλωστε την έξωθεν καλή μαρτυρία τους.
Η συνέντευξη δόθηκε στο δημοσιογράφο Τάσο Πλέντζα της εφημερίδας "Ενημέρωση"
-Πως κρίνετε το έργο της νομαρχιακής αρχής;
Τα 7 χρόνια παρουσίας της νυν νομαρχιακής αρχής στο τιμόνι του νομού απέδειξαν περίτρανα τους φόβους και τις ανησυχίες που εκφράζουμε καιρό τώρα. Το έργο της κρίνεται ανεπιφύλακτα πολύ κατώτερο των προσδοκιών ακόμα και των ίδιων των ψηφοφόρων της. Ο νομός συνεχίζει να υστερεί αναπτυξιακά, παρά τις υψηλές προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν, ο βαθμός της εξυπηρέτησης του πολίτη είναι χαμηλός και πολυδιαφημισμένα έργα, όπως η Τρικάλων-Καλαμπάκας, προχωρούν με απελπιστικά αργούς ρυθμούς. Είναι πλέον σαφές σε κάθε πολίτη του νομού ότι η νυν νομαρχιακή αρχή δεν έχει να προσφέρει κάτι περισσότερο. Ο νομός χρειάζεται αλλαγή, νέο όραμα, συγκεκριμένες στρατηγικές για την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων και εντελώς διαφορετική φιλοσοφία διοίκησης.
-Σε ποιους τομείς πρέπει να στρέψει την προσοχή της η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση ενόψει του ΕΣΠΑ 2007-2013;
Δύο είναι οι βασικοί τομείς στους οποίους πρέπει να επικεντρωθεί η δράση της νομαρχιακής αρχής: η τουριστική ανάπτυξη και η προστασία της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής. Η παρουσία των Μετεώρων, ως γεωλογικού φαινομένου και θρησκευτικού μνημείου παγκόσμιας εμβέλειας, καθώς και ο ξεχωριστός ορεινός μας όγκος, πρέπει να είναι οι πυρήνες της διαμόρφωσης συγκεκριμένων τουριστικών πολιτικών. Η σωστή διαχείριση της προβολής του νομού, η αρωγή στη δημιουργία υποδομών και η ανάπτυξη των οδικών έργων προς αυτή την κατεύθυνση είναι απαραίτητες συνθήκες αξιοποίησης του τουριστικού προϊόντος.
Από την άλλη, ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος έχουν την ανάγκη συνεχούς βοήθειας από τη νομαρχιακή αρχή, τόσο σε επίπεδο υποδομών (π.χ. λιμνοδεξαμενές), όσο και σε επίπεδο επιστημονικής υποστήριξης από τις υπηρεσίες. Τα νέα μοντέλα αγροτικής ανάπτυξης απαιτούν συνεχή εγρήγορση, γιατί ο ανταγωνισμός τόσο σε εθνικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο είναι αμείλικτος. Οι σημερινές πολιτικές συντηρούν μια κατάσταση με δύσκολο παρόν και εξαιρετικά αβέβαιο μέλλον.
-Πολλές φορές έχετε επισημάνει ως συνδυασμός στο νομαρχιακό συμβούλιο την προσπάθεια της πλειοψηφίας να μην αναδεικνύει θέματα μείζονος ενδιαφέροντος για το νομό. Γιατί πιστεύετε ότι το κάνει αυτό;
Η δίχρονη εμπειρία στα έδρανα του νομαρχιακού συμβουλίου αποδεικνύει ότι η παρούσα νομαρχιακή αρχή δεν αντέχει το διάλογο. Η αντιπολιτευτική μας τακτική προσπαθεί να είναι αμιγώς πολιτική, να συνεισφέρει στη διαβούλευση για την επίλυση των προβλημάτων και να καταθέτει προτάσεις. Η απάντηση στην κριτική μας είναι, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, ένας αναίτιος εκνευρισμός και η εκτόξευση χαρακτηρισμών (όπως μικρότητα και μικροψυχία), που δεν τιμούν ούτε το χώρο του νομαρχιακού συμβουλίου αλλά και δεν έχουν σχέση με τον ίδιο το διάλογο που αποτελεί βασικό συστατικό της πολιτικής. Ίσως να κυριαρχεί σε κάποιους η αντίληψη ότι το νομαρχιακό συμβούλιο χρησιμεύει μόνο για τηδιεκπεραίωση απλών γραφειοκρατικών ζητημάτων. Η Αυτοδιοικητική Ενότητα θα συνεχίσει να φέρνει, παρόλες τις αντιδράσεις, στο δημόσιο διάλογο όλα τα μεγάλα θέματα που απασχολούν το νομό.
-Θεωρείτε ότι το εγχείρημα της «Αυτοδιοικητικής Ενότητας» έχει πετύχει;
Είναι γεγονός ότι το αποτέλεσμα των προηγούμενων εκλογών ήταν ιδιαίτερα αρνητικό για το συνδυασμό της Αυτοδιοικητικής Ενότητας. Κάνοντας την αυτοκριτική μας πρέπει να σημειώσουμε ότι η απογοήτευση από το αποτέλεσμα οδήγησε σε μια καθυστέρηση του αντιπολιτευτικού βηματισμού μας. Εδώ και καιρό όμως, η Αυτοδιοικητική Ενότητα ασκεί με συνέπεια και αποτελεσματικότητα τα αντιπολιτευτικά της καθήκοντα, γεγονός που αναγνωρίζεται και από τους πολίτες του νομού. Αν συνεχίσει με αυτό το ρυθμό, το έργο της σίγουρα θα πετύχει και θα ανταμειφθεί. Αν όχι, θα αποτελέσει έναν αστερίσκο στην πολιτική ιστορία του νομού. Εμείς μπορούμε να υποσχεθούμε, ότι θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να συμβεί το πρώτο.
Πολύς λόγος γίνεται από εχθές για την απόφαση του Μπαράκ Ομπάμα να πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στη γείτονα και φίλη Τουρκία και να μην καταδεχθεί να περάσει από τα μέρη μας. Οι περισσότεροι το απέδωσαν στην εν γένει ανεπάρκεια του ΥΠΕΞ και στην τακτική της κ. Μπακογιάννη να χρησιμοποιεί την εξωτερική πολιτική για την προσωπική της προβολή. Αυτά βέβαια είναι αηδίες και παραμύθια για αδαείς. Γνωστός μου ελληνοαμερικάνος, που ο βαφτισιμιός της ξαδέρφης του δουλεύει στην κουζίνα του Λευκού Οίκου, μου αποκάλυψε με κωδικοποιημένο μήνυμα μέσω facebook, που η αποκρυπτογράφησή του απαιτεί τέσσερα τουλάχιστον χρόνια μελέτης του Λιακόπουλου, την σκληρή αλήθεια: Όταν αποφάσισε να πραγματοποιήσει το ταξίδι ο Ομπάμα, κάλεσε τον αντιπρόεδρό του και γνωστό φιλέλληνα Τζο Μπάιντεν. "Τζό" του είπε, "θα μου οργανώσεις το ταξίδι στην Ελλάδα;" Ο Τζο τον κοίταξε σκεφτικός. "Δεν ξέρω Πρόεδρε, έχω πληροφορίες ότι ο Τσίπρας θα οργανώσει διαδηλώσεις για να καταγγείλει το ρόλο μας στην κλιματική αλλαγή καθώς και την αστυνομική βία που υπάρχει στις νότιες πολιτείες μας". "Μα το Δία Τζον", είπε ο πρόεδρος, "γιατί να μου το κάνει αυτό ο cool Alexis; Δεν είπα πως θα αναθεωρήσουμε τη στάση μας για το πρωτόκολλο του Κιότο; Δεν υποσχέθηκα να κλείσω το Γκουαντάναμο;" "Ναι πρόεδρε, αλλά δεν αρκούν αυτά. Για να πειστούν όλες οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ τα δείγματα γραφής σου πρέπει να είναι πολλά". Ο Πρόεδρος κοντοστάθηκε. "Εντάξει Τζο. Αν είναι μόνο αυτό θα σφίξω τα δόντια και θα πάω" "Όμως Πρόεδρε υπάρχει και κάτι άλλο" "Τί Τζο", ρώτησε κάθιδρος ο Μπαράκ Χουσείν. "Η Αλέκα θα ξεσηκώσει τον κόσμο λέγοντας ότι είμαστε φονιάδες των λαών και θα καλέσει λαό, φοιτητές, εργάτες και συνδικάτα στο Σύνταγμα". "Είναι αδιόρθωτο αυτό το κορίτσι", είπε ο Πρόεδρος. "Αλλά παρόλα αυτά θα κάνω πέτρα την καρδιά μου και θα πάω". "Πρόεδρε", είπε ο πιστός αντιπρόεδρος κοιτώντας το πάτωμα. "Είναι και κάτι άλλο που πρέπει να ξέρεις". "Τι Τζο, πες μου" είπε ο Πρόεδρος με γουρλωμένα μάτια. "Ο Κώστας Καζάκος ετοιμάζει και σε σένα δίκη όπως και στον Κλίντον". " Μα Τζο έχει χρόνο; Δεν παίζει καθημερινά στη Βέρα στο Δεξί;" "Όχι Πρόεδρε" είπε ο Τζο. "Η Βέρα τελείωσε και φέτος κάνουν θραύση τα Μυστικά της Εδέμ". "Μα κανείς δε με ενημερώνει σωστά; Και θα γυρνώ καταδικασμένος από τον Αμυρά στη διεθνή κοινότητα; Όχι Τζο, δεν το αντέχω. Θα πάμε μόνο Τουρκία και ας είναι καλύτερο το τραγούδι του Σάκη". Τότε μάλιστα άσπρισαν απότομα και τα μαλλιά του Ομπάμα, γεγονός που εντέχνως απέκρυψε στις γνωστές δηλώσεις ο κομμωτής του.
Στο αλήστου μνήμης πρώην ανατολικό μπλοκ, η λέξη "σύντροφος" είχε χάσει εντελώς το νόημά της. Χρησιμοποιούνταν μάλιστα υποχρεωτικά και αντί για "κύριε Νίκο" π. χ. έπρεπε απαραίτητα να πεις "σύντροφε Νίκο". Στην Ελλάδα μέχρι τώρα δύο λέξεις που αλλοιώθηκε η έννοιά τους και το άκουσμά τους οδηγούσε σε δυσάρεστους συνειρμούς ήταν ο "φιλελευθερισμός" και ο "εκσυγχρονισμός". Ο πρώτη είχε την ατυχία να πέσει στο στόμα του Μητσοτάκη και στην επικοινωνιακή διαχείριση του Μάνου, με αποτέλεσμα να απαξιωθεί εντελώς. Ο δεύτερη συνδέθηκε με συνεργάτες του τίμιου Σημίτη, που το μόνο που εκσυγχρόνισαν ήταν οι τρόποι παράκαμψης του ΑΣΕΠ. Τον τελευταίο καιρό, ο Πρωθυπουργός αποφασίζοντας να διαψεύσει αυτούς που τον κατηγορούν ότι δεν κάνει απολύτως τίποτα, αποφάσισε να ξεφτιλίσει την έννοια της "συναίνεσης". Εδώ και κάμποσες μέρες την πιπιλίζει ανελλιπώς, θεωρώντας την απαραίτητη για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Ο άνθρωπος που αποκαλούσε την οικονομία επί Σημίτη "τραβεστί", που οδήγησε για μικροκομματικούς λόγους τη χώρα σε απογραφή και δεν δέχτηκε ούτε μία από τις 10 προτάσεις του Παπανδρέου για την καταπολέμηση της διαφθοράς, ανακάλυψε όψιμα τη συναίνεση. Για μια κρίση που είναι γνωστή εδώ και μήνες, οι πρωτοβουλίες αναλαμβάνονται δήθεν τώρα. Και ακόμη μια φορά ο λόγος είναι μόνο επικοινωνιακός, μπροστά στην καταιγίδα των αρνητικών δημοσκοπήσεων. Τι κρίμα το ρέκβιεμ ενός Πρωθυπουργού να είναι ένα ακόμη πολιτικό φάλτσο...
Αυτόν τον καιρό βγαίνει στις αίθουσες η τελευταία ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ο γνωστός σκηνοθέτης είναι από τα πιο συζητημένα πρόσωπα τα τελευταία 40 χρόνια στο χώρο της τέχνης. Το ιδιαίτερο στυλ των ταινιών του έχει ορισμένους θαυμαστές, αλλά και πολλούς επικριτές. Είναι γεγονός ότι οι ταινίες του "Τεό" δεν είναι από τις πιο "εύκολες". Για χρόνια η θεματογραφία τους ήταν πολιτική και απαιτούσαν γνώση για την ιστορία της αριστεράς στη χώρα για να γίνουν κατανοητές. Αλλά στη πλειοψηφία τους παραμένουν έργα κυρίως υψηλότατης κινηματογραφικής αισθητικής. Η λιτότητα της "Αναπαράστασης", ο συγκλονιστικός διάλογος του Κατράκη με τον Παπαγιαννόπουλο στο "Ταξίδι στα Κύθηρα", ο γάμος στο "Μετέωρο βήμα του Πελαργού", η προτομή του Λένιν που ταξιδεύει στο "Βλέμμα του Οδυσσέα" και η συγκλονιστική μουσική της Ελένης Καραίνδρου στις περισσότερες αποτελούν αναμφίβολα αξεπέραστα καλλιτεχνικά διαμάντια. Για τον περισσότερο κόσμο ο Αγγελόπουλος είναι ένας ιδιαίτερος σκηνοθέτης που κάνει ακαταλαβίστικες ταινίες με αργά πλάνα. Η κριτική τους πολλές φορές φτάνει στα όρια του ανέκδοτου. Αλήθεια, πόσοι από αυτούς έχουν δει κάποια ταινία του; (Ποιος ξεχνάει τον αείμνηστο Καντιώτη που τον είχε αφορίσει χωρίς να δει καν το "Μετέωρο Βήμα"). Μια από τις δυνάμεις της τέχνης είναι να προκαλεί συζητήσεις, διαφωνίες και το αισθητικό αποτέλεσμα να μην είναι αποδεκτό από όλους. Αρκεί η γνώμη του καθενός να στηρίζεται σε αντικειμενική προσωπική κρίση και όχι σε μηρυκασμό καθιερωμένων κλισέ. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Αγγελόπουλος είναι ο κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης. Ο Φρέντυ Γερμανός πριν από 22 χρόνια είχε γράψει ότι "ο ελληνικός κινηματογράφος είναι σαν χαλασμένο λεωφορείο: έχει σταματήσει για χρόνια στη στάση Αγγελόπουλου". Και μάλλον κανείς δεν το έχει βάλει ακόμη μπροστά.
Το βασικό στοιχείο κάθε βαρετού λόγου ή συνέντευξης είναι η κοινοτοπία Η εντελώς κοινή και απολύτως αναμενόμενη άποψη που δεν κομίζει τίποτα καινούργιο και κινείται συνήθως από την ασημαντότητα έως τη μετριότητα. Δύο βασικές κατηγορίες ανθρώπων που αναμασούν συνεχώς κοινοτοπίες είναι οι πολιτικοί και οι αθλητές. Συνήθως, καταφεύγουν σε αυτές γιατί δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν το κοινό τους, είτε κομματικό ή οπαδικό είναι αυτό. Ο κόσμος δικαιολογημένα δηλώνει ότι βαριέται τα ίδια και τα ίδια και περιμένει να ακούσει κάτι που θα του κάνει εντύπωση. Τι γίνεται όμως όταν αυτό γίνει πράξη; Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε ή έστω να ακούσουμε αιρετικές απόψεις ή απλώς διαφορετικές φωνές;
Ας πάρουμε δύο παραδείγματα: το πρώτο από την πολιτική και το δεύτερο από το ποδόσφαιρο.
Ο ραδιοφωνικός παραγωγός Γρηγόρης Ψαριανός εκλέχτηκε στις τελευταίες εκλογές βουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ. Ο λόγος του, το στυλ του και οι απόψεις του δε θυμίζουν με τίποτα αυτό που έχουμε στο μυαλό μας για το πως πρέπει να είναι ένα μέλος του κοινοβουλίου. Μιλάει όπως μιλούσε πάντα και με τον τρόπο που είχε πάντα. Διαβάζοντας διάφορες απόψεις σε Blogs και εφημερίδες, κατακρίνεται έντονα όχι για τις απόψεις του, οι οποίες είναι όντως αιρετικές και για κάποιους προκλητικές, αλλά για το αν είναι δυνατόν ένας βουλευτής να μιλάει με αυτόν τον τρόπο (σαν κανονικός άνθρωπος δηλαδή). Ο ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού Μάντζιος έδωσε πρόσφατα μια συνέντευξη που δεν βγάζει κανέναν οπαδισμό, μιλάει ειλικρινά και μάλιστα αναφέρει ότι βάζει πάνω απ' όλα ένα καλό συμβόλαιο παρά την ομάδα στην οποία αγωνίζεται. Στις εκπομπές των αθλητικών σταθμών οι οπαδοί που τηλεφωνούν δηλώνουν άναυδοι. Αν έχεις συνηθίσει βέβαια να ακούς ότι πατέρας μας είναι ο πρόεδρος και θρησκεία μας η ομάδα, φυσιολογικό είναι να αντιδράς. Ανεξάρτητα αν συμφωνούμε με αυτά που λένε ή όχι, οι αιρετικοί είναι απαραίτητοι. Εκτός βέβαια αν προτιμάμε να μας θρέφει η πλήξη. Είναι πιο ασφαλής αλλά παχαίνει. Πνευματικά.
Την περασμένη εβδομάδα οι νοσοκομειακοί γιατροί ήταν έτοιμοι να καταθέσουν εφημερίες μέχρι στις 10/2 λόγω της καθυστέρησης της κατάθεσης στη βουλή του νομοσχεδίου που επικυρώνει την κλαδική σύμβαση που συμφωνήθηκε με τον Υπουργό. Την Πέμπτη το βράδυ ανακοινώθηκε ότι το νομοσχέδιο κατατίθεται. Προσωπικά, εκτός από τη χαρά των θετικών αλλαγών που επιφέρει, αισθάνθηκα μια τύψη, καθώς την προηγούμενη είχα γράψει το προηγούμενο post που ήταν ιδιαίτερα επικριτικό για τον αγλαό Υπουργό. Όμως όχι. Δεν θα ήταν δυνατό αυτή η τεράστια πολιτική προσωπικότητα που λέγεται Αβραμόπουλος να με απογοητεύσει. Το νομοσχέδιο που κατέθεσε ήταν διαφορετικό σε σχέση με την κλαδική σύμβαση που υπέγραψε μπροστά μάλιστα στις κάμερες! Οι αυξήσεις είναι αρκετά ψαλιδισμένες και σε πολλά σημεία άλλα συμφωνήθηκαν και άλλα κατατέθηκαν. Ο ιατρικός κόσμος είναι έξαλλος και αισθάνεται βαθιά προσβολή από το χουνέρι που του επιφύλαξε ο και επαναστάτης ποπολάρος τελευταία Υπουργός. Τον χαρακτηρίζουν ασυνεπή, πολιτικό απατεώνα και πολλά ακόμα που δε γράφονται. Είναι όμως βέβαιο πως κάνουν λάθος. Ο παμμέγιστος Υπουργός είναι συνεπέστατος και σταθερότατος σε αυτό που κάνει χρόνια τώρα: στην αμοραλιστική και χωρίς πολιτικούς κανόνες αριστοτεχνική διαχείριση του απόλυτου πολιτικού του τίποτα. Ως προς τι λοιπόν οι φωνές; Άντε και Πρωθυπουργός...
Ο κ. Αβραμόπουλος κατέχει ένα ξεχωριστό ρεκόρ: είναι ο πρώτος που ίδρυσε κόμμα λόγω των δημοσκοπήσεων και το διέλυσε επίσης εξαιτίας των δημοσκοπήσεων. Στο σύντομο βίο του ως αρχηγός κόμματος αναφερόταν στις άλλες παρατάξεις με την έκφραση "τα παλαιά κόμματα". Ο ίδιος όμως εφαρμόζει σήμερα τις πιο παλιές και ξεπερασμένες μεθόδους πολιτικάντικης τακτικής.
Εδώ και δύο μήνες έχει υπογραφεί η κλαδική σύμβαση των νοσοκομειακών γιατρών και του υπουργείου. Αυτό έγινε λόγω της πίεσης της Ε.Ε. και της κινητοποίησης των γιατρών. Από τότε ο υπουργός υπόσχεται κάθε φορά ότι το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί την επόμενη εβδομάδα. Για μια στιγμή ο ανασχηματισμός φάνηκε να του δίνει μια λύση φυγής, αλλά ο Καραμανλής του την έκανε κρατώντας τον στο υπουργείο. Από τότε οι εβδομάδες αναβολής συνεχίζονται, θυμίζοντας τα ξεκινήματα δίαιτας και γυμναστηρίου 'από Δευτέρα". Χθες ανέφερε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη ότι το νομοσχέδιο "θα ψηφιστεί συμπτωματικά σήμερα" αλλά φαίνεται πως για τον υπουργό ο χρόνος είναι μια ιδιαίτερα σχετική και διασταλτική έννοια.
Από την επόμενη Τρίτη τα νοσοκομεία, αν δεν ψηφιστεί το νομοσχέδιο, θα πάψουν να εφημερεύουν. Το θέμα δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια ενός υπουργού, αλλά η άνεση με την οποία εμπαίζει έναν κλάδο και κατά συνέπεια τον κόσμο. Ίσως να είναι κουρασμένος από την κούρσα της διαδοχής στην οποία επιδίδεται καθημερινά. Ίσως έχει βάλει στόχο να δικαιώσει με καθυστέρηση 15 ετών τον Πάγκαλο. Ποιος ξέρει...
Στα τέλη του 19ου αιώνα οι τότε υπεύθυνοι αποφασίσανε να κόψουν τις ακακίες που υπήρχανε στην οδό Σταδίου. Σε μια εποχή, που η οικολογία ίσως να μην υπήρχε ούτε ως έννοια, ο σατυρικός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Πολύβιος Δημητρακόπουλος έγραψε τους ακόλουθους στίχους:
"Προς χάριν της κυκλοφορίας των ευγενών μας των ποδών εκόψανε τας ακακίας εις του Σταδίου την οδόν. - Ήσαν οι δόλιες ακακίες και θεωρούντο περιττές αν ήτανε κι αυτές κακίες δε θα τις κόβανε ποτές".
Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, ο Δήμαρχος Αθηναίων κόβει νύχτα και με τη βοήθεια των ΜΑΤ 40 δέντρα για να γίνει υπόγειο πάρκινγκ. Τελικά, ανεξάρτητα από την εποχή, η πολιτική μυωπία παραμένει δυστυχώς αναλλοίωτη.
Μια από τις αγαπημένες παροιμίες του Χαρίλαου Φλωράκη ήταν αυτή που λέει ότι: "όταν κατουράς τη θάλασσα, θα το βρεις στο αλάτι". Δείτε στο παρακάτω βίντεο την πρακτική της εφαρμογή: http://www.youtube.com/watch?v=JKxKqsbrUJY
Η πολιτική έχει κάποιες βασικές αρχές. Μια από αυτές είναι ότι η ανάληψη κάποιας υπεύθυνης και ιδιαίτερα μιας κυβερνητικής θέσης προϋποθέτει την ύπαρξη τουλάχιστον ενός στοιχειώδους προγράμματος. Αυτά βέβαια ήταν αυτονόητα μέχρι την υπουργοποίηση του Άρη Σπηλιωτόπουλου. Ο νέος Υπουργός Παιδείας ανέλαβε τη νέα του θέση λέγοντας ότι δεν υπάρχει από μέρους του κανένα πρόγραμμα, κανένα συγκεκριμένο σχέδιο και ότι θα αρχίσει νέος διάλογος από την αρχή, tabula rasa, όπως ανέφερε. Το να ομολογήσεις την ασχετοσύνη σου για έναν τομέα είναι πράγματι ειλικρινές. Το να αναλάβεις όμως αυτή τη θέση, όντας άσχετος, είναι επικίνδυνο. Έτσι, ενδιαφέρουσες απόψεις όπως η κατάργηση των πανελληνίων εξετάσεων, που απαιτούν συγκεκριμένο πρόγραμμα και επίπονη επεξεργασία, θα καταλήξουν πυροτέχνημα. Και δυστυχώς μετά την υγεία (Κακλαμάνης και Αβραμόπουλος με μηδενικό έργο) και ο πολύπαθος χώρος της παιδείας περνά σε αμιγώς επικοινωνιακή διαχείριση (ο επικοινωνιακός Άρης). Υ.Γ. Η αναφορά στη λέξη rasa ίσως δημιουργεί αρνητικούς βατοπεδινούς συνειρμούς. Πως και ξέφυγε αυτό από τον ευφυή Άρη; Ή μήπως ευφυώς ξέφυγε;
Το παρακάτω κείμενο κυκλοφορεί τον τελευταίο καιρό στο διαδίκτυο. Μου άρεσε και το αναπαράγω: "Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το«σύνδρομο της τουριστικής θέσης».Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε«μακριά γαϊδούρα»και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους«υπεύθυνους»Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα
και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να
παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση,
όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους
φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους
γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε
να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους«παλιούς»...συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί..."
Το να κρύβεσαι και να πυροβολείς 21 χρονους αστυνομικούς με Καλάσνικοφ και χειροβομβίδες είναι φτηνή ανανδρία Οι δημοσιογράφοι ανησυχούν και ονομάζουν τους δολοφόνους νέα γενιά τρομοκρατών. Προσωπικά θα τους ονόμαζα νέα γενιά άνανδρων. Υ. Γ. Πόσο μυαλό πρέπει να κουβαλά κάποιος για να πιστεύει ακόμη στο αντάρτικο πόλεων;
Πριν από μερικά χρόνια ο Άρης Θεσσαλονίκης ήταν στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης. Τότε, εμφανίστηκε ένας άραβας επενδυτής και εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για την αγορά των μετοχών της ομάδας. Ο μάγκας ήρθε, τον τάισαν, τον πότισαν, χρεώθηκε σε εστιατόρια και ξενοδοχεία και στο τέλος έγινε Λούης. Επίσης, πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε η φήμη, ότι άραβες είναι έτοιμοι να επενδύσουν στον ΠΑΟΚ για να του δώσουν την παραπάνω οικονομική ώθηση που χρειάζεται για να κατακτήσει τον τίτλο. Στη συνέχεια όμως ούτε φωνή, ούτε ακρόαση.
Στο ποδόσφαιρο μερικά πράγματα επιτρέπονται, σε κυβερνητικό επίπεδο όμως όχι. Πριν από δύο περίπου μήνες ο Πρωθυπουργός ήταν επικεφαλής πολυμελούς αντιπροσωπίας που πήγε στο Κατάρ για να διαπραγματευτεί την πώληση της Ολυμπιακής. Με την επιστροφή καλλιεργήθηκε η εντύπωση ότι οι συνομιλίες ήταν πετυχημένες και το τέλος θα ήταν αναμφίβολα αίσιο. Χθες όμως ανακοινώθηκε ότι το πολυπόθητο deal τελικά δεν έγινε. Αν υπήρχε μια συντονισμένη προσπάθεια με πρόγραμμα και στόχο θα ήταν άδικο να γίνει η οποιαδήποτε κριτική. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση οι συζητήσεις χρησιμοποιήθηκαν επικοινωνιακά για να ξεφύγει τότε η συζήτηση από τα του Βατοπαιδίου. Για μια ακόμη όμως φορά αποδείχθηκε ότι τα επικοινωνιακά τερτίπια χωρίς πολιτικό περιεχόμενο είναι σαν το ψέμα: έχουν κοντά ποδάρια.
Ένα από τα παγκόσμια γεγονότα που έχει αφήσει αναμφίβολα θετική την αύρα του και στο Ελληνικό συλλογικό ασυνείδητο είναι ο Μάης του 68 στη Γαλλία. Ο όρος Μάης του '68 (γνωστός και ως Γαλλικός Μάης) περιγράφει την πολιτική και κοινωνική αναταραχή που ξέσπασε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια των μηνών Μαΐου και Ιουνίου. Τα γεγονότα ξεκίνησαν από κινητοποιήσεις μαθητών και φοιτητών, επεκτάθηκαν με γενική απεργία των Γάλλων εργατών και τελικά οδήγησαν σε πολιτική και κοινωνική κρίση, που άρχισε να παίρνει διαστάσεις επανάστασης. Χαρακτηριστικό των γεγονότων ήταν η ιδιαίτερα μεγάλη έντασή τους με φωτιές, οδοφράγματα και βία κατά των αστυνομικών. Ήταν ένα κίνημα απρόβλεπτο, αυθόρμητο , χωρίς ηγέτες και έξω από τη χειραγώγηση συνδικάτων και κομμάτων. Συμβολικές μορφές χάρη στα μέσα ενημέρωσης οι Ρούντι Ντούτσκε και Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Μερικοί φιλόσοφοι και ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι η εξέγερση ήταν το σημαντικότερο επαναστατικό γεγονός του 20ου αιώνα, επειδή δεν πραγματοποιήθηκε από μεμονωμένο πλήθος, όπως οι εργαζόμενοι ή οι φυλετικές μειονότητες, αλλά ήταν μια παλλαϊκή εξέγερση, άνευ φυλετικών, πολιτιστικών, ηλικιακών και κοινωνικών διακρίσεων. Κάποια από τα συνθήματα που έμειναν στην ιστορία ήταν:
"Η φαντασία στην εξουσία"
"Να ονειρευόμαστε το αδύνατο"
" Η ουτοπία είναι εφικτή"
"Η υπερβολή είναι η αρχή της έμπνευσης"
"Επιτιθέμενος δεν είναι αυτός που εξεγείρεται αλλά αυτός που καταστέλλει"
"Τα οδοφράγματα κλείνουν δρόμους και ανοίγουν μονοπάτια"
Τα τελευταία γεγονότα στην χώρα μας έχουν αρκετά κοινά και σημαντικές διαφορές με το Μάη του 68. Ο ξένος τύπος πάντως κάνει άφοβα τη σύγκριση τους και Γαλλικές εφημερίδες τα ονόμασαν ο Μάης της Ελλάδας. Τα εδώ γεγονότα είχαν συγκεκριμένη αφορμή (η δολοφονία του Αλέξη) σαφέστερο περιεχόμενο (εκπαιδευτικό, ανεργία, προκλητικά χαμηλοί μισθοί) και άμεση επέκτασή τους στις περισσότερες μεγάλες πόλεις. Στη Γαλλία οι κινητοποιήσεις εκφυλίστηκαν από το χρόνο, εδώ προσπάθησαν να τις ακυρώσουν οι καταστροφές των κουκουλοφόρων. Στη Γαλλία οι μεγάλοι διανοητές ήταν δίπλα στους εξεγερμένους, εδώ μάλλον δεν υπάρχει υποψία διανόησης γενικώς.
Συγκρίνοντας τα ξένα και τα Ελληνικά ΜΜΕ, διαπιστώνει κανείς ότι στο εξωτερικό εμβάθυναν περισσότερο στο περιεχόμενο των κινητοποιήσεων, ενώ τα εγχώρια μέσα έμειναν περισσότερο στη δολοφονία και στις καταστροφές. Χαρακτηριστική επίσης ήταν και η προσπάθεια απαξίωσης των κινητοποιήσεων και των αιτημάτων των μαθητών από γνωστούς αρθρογράφους, που παλαιότερα μυθοποίησαν τη σημειολογία του Μάη του 68. Φαντάζεστε αν τα συνθήματα των Ελλήνων μαθητών αναφερόταν σε ουτοπία και φαντασία τι θα είχαν ακούσει; Για κάποιους λοιπόν οι αγώνες και οι κινητοποιήσεις είναι καλές και άγιες, αρκεί να είναι μακριά από μας.
Μια και κάποτε ήμουν ραδιοπειρατής, επιτρέψτε μου να αφιερώσω δύο τραγουδάκια του μέγιστου καλλιτέχνη και αναρχικού Νικόλα Άσιμου. Το πρώτο στους συντηρητικούς υποκριτές που "αφουγκράζονται" λέει τις αγωνίες των νέων. Λέγεται "Μπλουζ Μπουζ" και λέει:
" Άγια κατανάλωση, μη θες να με κουφάνεις Η φρίκη είναι όμορφη και μένα δε με πιάνεις Τα δεκαεξάχρονα κι αν εξευμενείς Με τρυπάρες και υγρά θα στη φέρουνε. Αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννάν οι κότες".
Το δεύτερο λέγεται "Της επανάστασης" και αφιερώνεται στους κουκουλοφόρους "επαναστάτες":
"Είπαμε πως θα καταργήσουμε τα σύνορα. Είπαμε πως θα διαλύσουμε το κράτος. Κι αφήσαμε τους εαυτούς τους ίδιους μας. Μες στο γλοιώδικο περίβλημά τους. Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο Μια βολεμένη και ευφυής δικαιολογία. Διατηρούμε την εσώτερη μιζέρια μας. Μ’ επαναστατική φρασεολογία".
Τελικά οι αξιότιμοι "νοικοκυραίοι" που επιμένουν να προσπαθούν μέσα από μισόλογα να δικαιολογήσουν την δολοφονική πράξη του βαρύμαγκα ειδικού φρουρού έχουν σε ένα πράγμα δίκιο. Ο Αλέξης ήταν παλιόπαιδο. Άλλωστε, αποδεικνύεται ότι ήταν πολύ εκδικητικός χαρακτήρας. Δεν τους έκανε τη χάρη να ήταν κουκουλοφόρος, δεν ήταν γνωστός άγνωστος. Δεν πέταγε μολότοφ, δεν ήταν θαμώνας των Εξαρχείων. Ήταν ένα παιδί 15 χρονών σαν τα δικά τους. Ήταν από καλή οικογένεια, όπως και αυτοί θεωρούν τις δικές τους. Μα πάνω απ' όλα ήταν όμορφος σαν άγγελος. Σαν τους αγγέλους που ζωγραφίζουν τα παιδιά στα τετράδιά τους. Το φτερούγισμά του για το στερνό του ταξίδι ας ταρακουνήσει την αυτιστική μας σκέψη. Ο κόσμος δεν είμαστε εμείς και ο καναπές μας. Ο κόσμος είναι η ίδια η ζωή, η μόνη αλήθεια που υπάρχει μαζί με το θάνατο. Η ζωή με τα προβλήματά της και τα αδιέξοδά της. Που είναι όμως μία και μοναδική. Διαβάστε ένα προφητικό άρθρο του Νίκου Δήμου πριν 23 χρόνια. http://www.ndimou.gr/articledisplay.asp?cat_parent=9&time_id=142&cat_id=16
Ήταν σαν σήμερα πριν από 4 χρόνια. Στη μονάδα που υπηρετούσα οι ώρες παραδόξως κυλούσαν ευχάριστα, καθώς ο Νίκος απολυόταν και είχε στήσει μια μικρή γιορτή. Τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Κώστας, με τον οποίο μιλάμε κάθε μέρα λέγοντας κυρίως αστεία. Η φωνή του όμως ήταν διαφορετική, κομπιασμένη. "Είναι απίστευτο" μου είπε. "Χθες πέθανε ο Χρήστος Γρηγορίου". Ο Χρήστος ήταν απλώς ο καλύτερος μπουζουκτσής στην Ελλάδα στην ηλικία του. Ήταν μόνο 28 ετών. Γεννήθηκε στο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων. Ξεκίνησε από μικρός τις μουσικές του σπουδές μαθαίνοντας κιθάρα. Τα λαϊκά του όμως ακούσματα τον οδήγησαν στο κατεξοχήν Ελληνικό όργανο, το μπουζούκι. Στα 18 του κατέβηκε στην Αθήνα όπου φοίτησε στη σχολή του κορυφαίου δάσκαλου παραδοσιακής μουσικής, του Αριστείδη Μόσχου. Πολύ σύντομα από μαθητής έγινε καθηγητής. Στη σύντομη πορεία του συνόδευσε με την πενιά του κορυφαίες λαϊκές φωνές, όπως του Λάκη Χαλκιά, του Ανδρεάτου, του Δημητριάδη και του Στέλιου Βαμβακάρη. Θα μπορούσε να παίζει σε οπιαδήποτε από τις λεγόμενες "μεγάλες πίστες". Δεν το έκανε από αισθητική επιλογή. Ο τρόπος που έπαιζε ήταν μοναδικός. Σου έδινε την εντύπωση πως δεν κρατούσε απλά το μπουζούκι, αλλά το αγκάλιαζε. 'Ενιωθε το κάθε χτύπημα της πένας και σε έκανε να το νιώθεις και συ. Του άρεσε να ερμηνεύει και ο ίδιος κάποια τραγούδια. Αγαπούσε ιδιαίτερα τη "Φάμπρικα", τα "Μπερμπάντικα τα νιάτα" και το "Στην Καλαμπάκα μια βραδιά". Οι επιλογές του και μόνο φανερώνουν το βαθύ του μεράκι και την υψηλή αισθητική του ποιότητα. Τελευταία είχε αρχίσει και να γράφει και δικά του τραγούδια και μάλιστα ένα από αυτά βραβεύθηκε στα "Τσιτσάνεια". Η περιοχή μας έχει μεγάλη παράδοση στη λαϊκή μουσική. Συνθέτες όπως ο Τσιτσάνης και ο Καλδάρας, στιχουργοί όπως ο τεράστιος Βίρβος και ο Σαμολαδάς (έχει γράψει το "και αν είναι η μοίρα μου σακατεμένη") και τραγουδιστές όπως ο Μητροπάνος και ο Μαργαρίτης κατάγονται από τα Τρίκαλα. Ο επόμενος σε αυτόν τον ευλογημένο κατάλογο θα ήταν αναμφίβολα ο Χρήστος. Η μοίρα δυστυχώς είχε άλλα σχέδια. Μια κοινοτυπία που ακούγεται συχνά είναι πως στον τόπο μας κανείς δεν περισσεύει. Όταν όμως χάνονται άδικα τόσο ξεχωριστοί νέοι άνθρωποι, η αλήθεια της απώλειας γίνεται ακόμα πιο σκληρή. Ας είναι καλά οι δικοί του για να θυμούνται για πάντα τον Χρήστο τους.
Τι μπαλάρα ήταν αυτή! Και αυτός ο Ντιόγο μεγάλη κλάση. Τελικά είτε Έλληνας είσαι είτε αλλοδαπός, χωρίς τη μάνα εδώ δεν πας πουθενά. Από τον μπαμπά Χούτο στη μαμά Ντιόγο η απόσταση είναι τεράστια. (Ελπίζω Kwtse να γράψεις κάτι μετά από τέτοιο θρίαμβο. Αναμένουμε...)
Έχει κερδίσει με το σπαθί του την πανελλήνια αναγνωρισιμότητα: είναι ο Εθνικός μας Νομάρχης. Άλλοτε ως Ζορό, άλλωτε ως βλάχος, ως ποδοσφαιριστής, ως ότι του καπνίσει γενικώς προσφέρει άφθονο γέλιο και χαρά στο φιλοθέαμον κοινό, καθώς και πιασάρικα θέματα στα δελτία ειδήσεων. Αυτή είναι η κωμική του διάσταση. Υπάρχει όμως και η περισσότερο πολιτική: αδυνατεί να κάνει διάλογο, πετάει επικοινωνιακές πομφόλυγες μεγαλομανιακού περιεχομένου όταν ζορίζεται και πάνω απ' όλα το παίζει λαϊκό παιδί, υπερπατριώτης και βαρύς άντρας. Τόσο βαρύς που μετά από κάθε του εμφάνιση οι καθαρίστριες των στούντιο σφουγγαρίζουν το γεμάτο τεστοστερόνη πάτωμα. Το αντριλίκι όμως δε θέλει λόγια, αλλά πράξεις. Στην υπόθεση του βατοπεδίου ο νομάρχης είναι στριμωγμένος και προσπαθεί με κάθε τρόπο να διώξει από πάνω του και την παραμικρή υποψία ευθύνης. Ο τρόπος που το κάνει όμως είναι ο πλέον άνανδρος. Ο μέγας πατριώτης δεν διστάζει να χωρίσει την Ελλάδα σε βόρειους και νότιους λέγοντας πως τον κυνηγάει η παράγκα των Αθηνών. Τρεις φαγούρες έχουν οι Αθηναίοι, η μια είναι να ξεφορτωθούν τον Ψωμιάδη. Ίσα ίσα, που βλέποντάς τον, απλώς θεωρούν πως επιβεβαιώνουν και αυτοί διάφορα ανόητα συμπλέγματα ανωτερότητας που διάφοροι αμαθείς μηρυκάζουν.
Είναι σκέτη κοινοτυπία να πω πως τα χρόνια περνούν γρήγορα. Θα το πω όμως. Πάνε ήδη 10 χρόνια από τότε που φοιτούσα στο 6ο έτος της Ιατρικής στη Θεσσαλονίκη. Είναι το έτος των κλινικών, εκεί που δείχνει ο καθένας τα πρώτα σημάδια της αποτελεσματικότητας του αποθέματος της γνώσης του και εκεί που εν τέλει φαίνεται και η ικανότητα του κάθε φοιτητή. Ένα από τα αστέρια της σχολής ήταν ο Χ. Πανέξυπνος άνθρωπος, ιδιαίτερα μορφωμένος, τυπικότατος στις υποχρεώσεις του και άριστος φοιτητής. Με ταπεινή καταγωγή και σεμνή πορεία σε όλα τα έτη. (Δεν ήταν ανάγκη δηλαδή να του πει ο Καραμανλής πως να φέρεται). Ήταν από αυτούς που θα περίμενες σε μια χώρα ίσων ευκαιριών και αισθήματος δικαίου να ακολουθήσει Ακαδημαϊκή καριέρα. Το άξιζε άλλωστε απόλυτα. Τα πρώτα χρόνια τα λέγαμε αραιά. Τελευταία είχαμε χαθεί. Πριν από κάποιους μήνες όμως με ανακάλυψε στο facebook. Έμαθα λοιπόν πως είναι μια χαρά και έχει ανοίξει ιατρείο σε παραμεθόρια περιοχή στη βόρεια Ελλάδα. Την ίδια ώρα όμως μαθαίνω ότι πρώην συμφοιτητές μας, τέκνα καθηγητών του Πανεπιστημίου ή μέλη φοιτητικών νεολαιών, που δεν έφταναν ούτε τον ίσκιο του Χ. κάνουν τα διδακτορικά τους και ετοιμάζουν το λαμπρό τους μέλλον. Από τη μια πλευρά θα μπορούσε να πει κάποιος πως μακάρι κάθε απομακρυσμένη περιοχή να είχε την ευλογία ενός γιατρού σαν τον Χ. Από την άλλη όμως αυτή η κατάσταση προκαλεί μόνο οργή και αηδία. Ποιος θα μορφώσει στα ευαγή μας ιδρύματα τις επόμενες γενεές γιατρών; Ας μην το σκέφτομαι καλύτερα. Βοήθειά σας…
(Για να μην διαμαρτύρεσαι όταν καθυστερώ να γράψω...)
Ο μπαρμπα-Λάκης ήταν για 8 χρόνια πρόεδρος στο χωριό της μητέρας μου στη Λάκκα Σούλι. Ένα βράδυ στο καφενείο μιλώντας πολιτικά με την παρέα του δέχτηκε ένα κριτικό ερώτημα από έναν συγχωριανό του: "για πες μας ρε Λάκη, τι έργα έκανες τόσα χρόνια πρόεδρος; Τί άφησες πίσω σου;". Ο παλιός πρόεδρος μιλούσε για κανένα τέταρτο περίπου για να απαντήσει στο ερώτημα. Δεν ξέρω αν έπεισε, απαντήσεις πάντως είχε. Ελπίζω το παραπάνω ερώτημα να μην το δεχτεί ποτέ στο μέλλον ο Πρωθυπουργός. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα βρεθεί σε δύσκολη θέση. Πρέπει να είναι η μοναδική περίπτωση ηγέτη της χώρας μετά τη μεταπολίτευση, που αφήνει πίσω του το απόλυτο τίποτα. Αλήθεια, όσο καλοπροαίρετοι και αν είμαστε, ποια είναι η πολιτική παρακαταθήκη του Πρωθυπουργού; Για ποιο λόγο πιστεύει ότι θα μείνει στην ιστορία; όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, καλές οι κακές, αφήσαν ένα στίγμα, ένα πολιτικό σημάδι τέλος πάντων. Η σημερινή όμως φαίνεται να αποτελεί τη μοναδική θλιβερή εξαίρεση. Πολλοί πιστεύουν ότι ο βασικός λόγος της απότομης κατάρρευσης της Κυβέρνησης Καραμανλή είναι τα σκάνδαλα και τα άσχημα αποτελέσματα στην οικονομική πολιτική. Προσωπικά πιστεύω πως τα αίτια είναι βαθύτερα. Τα τελευταία 8 χρόνια η Ν.Δ. αγνόησε την ίδια την πολιτική. Αντιπολιτεύτηκε εκπέμποντας συνεχώς κηνσορικά μηνύματα ηθικοπλαστικού τύπου. Στη συνέχεια κυβέρνησε αμιγώς επικοινωνιακά. Όλες οι μεγάλες αποφάσεις της δεν εξυπηρετούσαν κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο, αλλά την επικοινωνιακή πραγματικότητα της στιγμής. Δυστυχώς όμως η πολιτική είναι και αυτή σαν τα γεγονότα: είναι αμείλικτη. Και όταν αφήνεται για καιρό στην άκρη κάνει σαν την απατημένη σύζυγο: εκδικείται. Και εκδικείται σκληρά.
Wednesday, October 22, 2008
Χθες έγινε γενική απεργία. Ο στόχος κάθε απεργίας είναι διπλός: αφενός από την έλλειψη υπηρεσιών τη συγκεκριμένη μέρα να γίνει εμφανής η δυναμική μιας τάξης εργαζόμενων και αφετέρου να γίνουν γνωστά τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις. Μαζί όμως με όλους τους άλλους απεργούσαν και οι δημοσιογράφοι. Στη σημερινή μιντιακή πραγματικότητα, δυστυχώς τα πράγματα που δεν προβάλλονται είναι σαν να μην έγιναν. Οι νέες ειδήσεις και η αμείλικτη επικαιρότητα της καινούργιας μέρας ακυρώνουν σε μεγάλο βαθμό τη χθεσινή πραγματικότητα. Έτσι, αιτήματα, συμμετοχή και άλλα γεγονότα που αφορούν μια απεργία περνούν εν πολλοίς απαρατήρητα. Μια απεργία λοιπόν ενός κλάδου ακυρώνει ουσιαστικά αυτή των υπόλοιπων. Οι παλαιοί κομμουνιστές θα τη λέγαν προβοκάτσια. Εμείς πως να την πούμε;
Η Αγία Πετρούπολη είναι μια από τις εντυπωσιακότερες πόλεις στον κόσμο. Ένα ταξίδι προς τα εκεί είναι αναμφίβολαμια εμπειρία ζωής. Μέχρι τώρα, με εκνεύριζε το όνομά της, καθώς νόμιζα πως αναφέρεται στον ιδρυτή της, τον Μέγα Πέτρο, του οποίου η αγιοποίηση μέσω του ονόματος της πόλης μου φαινόταν γελοία. Τελικά είχα λάθος,καθώς το όνομα είναι αφιερωμένο στον Άγιο Πέτρο, αφού ο συνονόματός του Μέγας, ήθελε η πόλη του να αποτελεί την πύλη του παραδείσου της Ρωσίας. Με το θάνατο του Λένιν ονομάστηκε Λένινγκραντ (πόλη του Λένιν) και στις αρχές της περασμένης δεκαετίας με δημοψήφισμα ξαναπήρε το παλιό της όνομα. Οι κάτοικοί της όμως θεωρούν πως θα σε λίγα χρόνια θα έχουν και πάλι καινούργιο όνομα, καθώς ως γενέτειρα του Πούτιν, η μετονομασία της σε Πούτινγκραντ φαντάζει εξαιρετικά πιθανή.
Μια παροιμία που κατάντησε κοινοτυπία είναι ότι μια εικόνα αξίζει όσες χίλιες λέξεις. Στην περίπτωση της Αγίας Πετρούπολης καμιά εικόνα και καμιά περιγραφή ( ακόμα και με χιλιάδες λέξεις) δεν μπορεί να περιγράψει το αισθητικό μεγαλείο της πόλης. Παρόλα αυτά, δείτε μερικές φωτογραφίες:
Ητελευταία φορά που μίλησα με τον Αντώνη Δασκαλόπουλο ήταν στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, αμέσως μετά την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα. Ήταν μια ομιλία πολυαναμενόμενη, καθώς ο πρόσφατα τότε εκλεγμένος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατέγραφε ένα προσωπικό πολιτικό limitup: οι δημοσκοπήσεις έδιναν στο κόμμα του ποσοστά κοντά στο 20% και η δική του δημοφιλία βρισκόταν στα ύψη. Ρώτησα λοιπόν τον αείμνηστο Αντώνη, πώς του φάνηκε ο λόγος του coolAlexis. Μέσα σε ένα κλίμα διάχυτης «τσιπρολαγνείας», ο Αντώνης, αν και πάντα χαμογελαστός, φαίνονταν προβληματισμένος και ελαφρώς εκνευρισμένος. Τον είχε πειράξει μια αποστροφή στο λόγο του Τσίπρα, που έλεγε ότι «με χαρά είδα επιτέλους στο πεζοδρόμιο τον Πρόεδρο και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να αγωνίζονται μαζί μας». Θεωρούσε αλαζονικό και προκλητικό ένα κόμμα που εκλογικά έως τώρα κυμαίνεται από 3% έως 5% να διεκδικεί αφ’ υψηλούτη μαζικότητα κινητοποιήσεων με κοινούς στόχους. Και προφανώς είχε δίκιο. Άλλωστε, η οξυδέρκεια και η εμπειρία του Αντώνη δε θα επέτρεπαν ένα στιγμιαίο ευφορικό κλίμα να επηρεάσει την κρίση του.
Μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ απαντούσε στις συνεχόμενες προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για συνεργασία αρνητικά, έχοντας υπόψη την ευνοϊκή για αυτόν συγκυρία. Τα πράγματα όμως τελευταία έχουν αλλάξει. Το ΠΑΣΟΚ μετά από πολλά χρόνια φαίνεται να αποκτά δυναμική, να είναι πρώτο κόμμα, με σχεδόν αδύνατη όμως την προοπτική αυτοδυναμίας καιτα δημοσκοπικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται κοντά στο 10%. Επίσης, στις δημοσκοπήσεις ως πιο επιθυμητή συνεργασία εμφανίζεται αυτή μεταξύ των δυο προαναφερθέντων κομμάτων. Επομένως , ο διάλογος για μετεκλογική συνεργασία καθίσταται εξαιρετικά απαραίτητος.
Ικανές και αναγκαίες συνθήκες κάθε συνεργασίας είναι αφενός η θέληση για αυτήν και αφετέρου οι αμοιβαίες υποχωρήσεις. Οι πρόσφατες προτάσεις έξι σημείων του κ. Αλαβάνου για συζήτηση πάνω σε θέματα που είναι γνωστό ότι εκ των προτέρων υπάρχει διαφωνία, δείχνουν πως από την πλευρά του ιδιαίτερη διάθεση για συνεργασία δεν υπάρχει. Η λογική λέει πως πρώτα βρίσκεις τους κοινούς τόπους συμφωνίας και μετά προχωράς στα ζητήματα που διαφωνείς. (Φαντάζεστε την τακτική Αλαβάνου να την εφάρμοζαν τα γραφεία συνοικεσίων; Θα είχε γλυτώσει το γάμο πολύς κόσμος). Από την άλλη στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν πολλές απόψεις που θεωρούν ότι η αυτοδυναμία πρέπει να είναι μονόδρομος και απορρίπτουν κάθε είδους συνεργασία. Η αμείλικτη όμως πραγματικότητα ξεπερνάει τις παραπάνω απόψεις. Το επόμενο εκλογικό αποτέλεσμα είναι πιθανότατο να απαιτήσει συνεργασίες και αν τα δύο αυτά κόμματα δεν έχουν έτοιμο ένα μίνιμουμ πεδίο συνεννόησης, τότε θα αποδείξουν απλώς πως η πολιτική τους ατένιση είναι αρκετά μυωπική. Και η τελευταία ευκαιρία δε θα είναι του ΠΑΣΟΚ, καθώς ένας περισσότερο πλειοψηφικός εκλογικός νόμος μπορεί να του εξασφαλίσει αυτοδυναμία, αλλά του ΣΥΡΙΖΑ και της απλής αναλογικής που δεκαετίες ο χώρος αυτός ευαγγελίζεται.
Λόγω μετακόμισης και κυρίως κωλυσιεργίας του ευέλικτου ΟΤΕ έχω μείνει χωρίς σύνδεση και για αυτό η αποχή. Μέχρι να επανέλθω ξεχαρμανιάστε με kwtso (kafeneio after). Καλές βουτιές!
