ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

2011-04-26T21:11:00.003+03:00

Κράτησα τη ζωή μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα,
κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες
με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά
στην κορυφή τους. Βραδιάζει...
Σεφέρης, Επιφάνεια, 1937
http://www.youtube.com/watch?v=CyTmq1Sfpvk&NR=1

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

2011-03-20T23:05:00.002+02:00

Για τη σημερινή παγκόσμια ημέρα ποίησης, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα από τα αγαπημένα μου ποίηματα, του Κρίτωνα Αθανασούλη:

Ταξίδι
Κοίταξε πάνω στο κατάστρωμα
τους αδελφούς μας που γέρασαν
σε μια νύχτα.
Μας είπαν πως δεν στοχάστηκαν την παρακμή.
Δεν στοχάστηκαν ένα τέλος
μέσα σε πέλαγος από βάσανα.
Γιατί μέσα στην πολιτεία
είχαν το κρεβάτι της ξεγνοιασιάς,
γιατί μέσα στο φως το πρωινό
έσπερναν τη φθορά και την αγωνία.
'Oσοι δεν έχουν κρεβάτι να κοιμηθούν
ξαγρυπνούν και στοχάζονται.
'Oσοι δεν έχουν ψωμί
έχουν όνειρα.
'Oσοι δεν έχουν φωτιά να ζεσταθούν
έχουν ελπίδες.
Όσοι δεν έχουν ελπίδες και στοχασμούς
πεθαίνουν από έκπληξη
γιατ' είναι σκληρό το κακό που σε βρίσκει
απροετοίμαστο
και δυο φορές σκληρός είναι ο θάνατος
που δεν βρίσκει αντίσταση
ο ερχομός του.

ΠΑΣΧΟΣ WRITING 2

2010-04-30T15:13:00.002+03:00

Ένα ακόμη εκπληκτικό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή.

Αν η Ελλάδα ήταν μαγαζί...
Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

Εχουμε ένα μαγαζί γωνία. Ευάερο, ευήλιο και σε κεντρικό δρόμο. Ετσι τουλάχιστον θέλουμε να φανταζόμαστε την Ελλάδα. Ας θεωρήσουμε ότι αυτό το μαγαζί πραγματικά είναι ο ομφαλός του εμπορικού κέντρου. Αυτό το μαγαζί όμως έχει πολλά προβλήματα. Κατ’ αρχήν χρωστά τον τζίρο που θα κάνει τους επόμενους 14 μήνες. Προσοχή! Οχι τα κέρδη, αλλά όσα θα μπουν στο ταμείο τον επόμενο (και κάτι μήνες) χρόνο. Αυτό λέγεται στη γλώσσα των οικονομολόγων δημόσιο χρέος.

Δεύτερον: αυτό το μαγαζί είχε πέρυσι ζημίες 14% επί του τζίρου του. Προβλέπεται ότι ούτε φέτος θα έχει κέρδη, αλλά αν συμμαζέψει λίγο τα έξοδα θα έχει μόνο 8% επί του τζίρου του ζημίες. Αυτό στη γλώσσα των οικονομολόγων λέγεται δημοσιονομικό έλλειμμα και φορτώνει το προηγούμενο χρέος. Του χρόνου, δηλαδή, θα χρωστά τον τζίρο των 15 επόμενων μηνών.

Τρίτον: στα ράφια του δεν έχει πολλά δικά του προϊόντα, αλλά τα περισσότερα τα παίρνει από γειτονικά μαγαζιά. Κάτι δίνει και σ’ αυτά τα μαγαζιά, αλλά το πάρε-δώσε είναι περίπου δέκα προς οκτώ. Δέκα παίρνει οκτώ δίνει. Αυτό είναι το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Επειδή τα μηχανήματα παραγωγής είναι παλιά, η οργάνωσή του σε προβιομηχανικά επίπεδα κ.λπ. τα παραγόμενα προϊόντα του είναι ακριβά και χαλάνε γρήγορα. Αυτό είναι το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας.

Σε αυτό το μαγαζί πέντε βρίσκονται στη γραμμή παραγωγής και δέκα στο λογιστήριο. Κάποιοι του λογιστηρίου έχουν μόνιμη και αμετακίνητη θέση, οπότε, έχει δεν έχει πωλήσεις το μαγαζί, αυτοί παίρνουν τον μισθό τους. Ετσι η μόνη ευελιξία που υπάρχει στην επιχείρηση είναι να απολύονται αυτοί που βρίσκονται στη γραμμή παραγωγής και οι οποίοι παίρνουν τα λιγότερα.

Το μαγαζί είναι συνεταιρικό και κάθε συνεταίρος που το διοικεί κάτι παίρνει από το ταμείο και κάποια ανίψια διορίζει στο λογιστήριο. Οσο όμως περισσότεροι διορίζονται στο λογιστήριο, τόσα λιγότερα χρήματα μένουν για τη γραμμή παραγωγής, για αντικατάσταση μηχανημάτων, για προσλήψεις εργατών κ.λπ. με αποτέλεσμα να παράγονται ακόμη λιγότερα προϊόντα και όσα παράγονται να γίνονται πιο ακριβά.

Εκτός αυτού, υπάρχουν κάποιοι ελάχιστοι του μαγαζιού που ανήκουν σε μια περίεργη θρησκευτική σέχτα. Αυτή θεωρεί το εμπόριο αμαρτία. Οι θρησκόληπτοι δεν περιορίζονται να κάνουν τη «θεία λειτουργία τους», αλλά κάθε λίγο και λιγάκι μπλοκάρουν την είσοδο για να μην αφήσουν τους πελάτες να αμαρτήσουν.

Οπως είναι φυσικό, αυτό το μαγαζί δεν βγαίνει. Οι τράπεζες που το δανειοδοτούσαν είναι επιφυλακτικές. Κοιτούν τα νούμερα στους ισολογισμούς, βλέπουν και τα «νούμερα» που μπλοκάρουν την πόρτα, και υποψιάζονται πως η επιχείρηση πάει για φούντο και θα χάσουν τα λεφτά τους. Κάποιοι γείτονες προσφέρονται να βοηθήσουν για να μη βγάλει κακό όνομα η περιοχή και υπάρχει ένα κοινό εγγυητικό ταμείο για ώρα ανάγκης, αλλά για να βάλουν το χέρι στην τσέπη ζητούν να αλλάξει εκτός από τη βιτρίνα και ο τρόπος λειτουργίας του μαγαζιού. Αυτό δημιούργησε αναταραχή στο μαγαζί -κυρίως στο λογιστήριο- και κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα: να κάνουμε δημοψήφισμα αν θα πάρουμε τα λεφτά τους. Η συζήτηση συνεχίζεται.

ΔΗΜΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΟΣ

2010-03-25T15:58:00.002+02:00

Μία παλιά ταινία με τον James Bond (1967) είχε τον ευφάνταστο και εντυπωσιακό τίτλο «Ζεις μονάχα δυο φορές». Οι θιασώτες του ορθολογισμού γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό να ισχύσει. Θα μπορούσε όμως, με κάποια ευρύτερη προσέγγιση να ισχύσει μια παραλλαγή της πιο πάνω φράσης, π.χ. «Δολοφονείσαι μονάχα δυο φορές»; Η ορθολογιστική απάντηση είναι και πάλι όχι. Η Ελληνική πραγματικότητα όμως λέει μεγαλόφωνα ναι. Ο άνθρωπος που είχε στη χώρα μας την εμπειρία (έστω και με τεράστια χρονική απόσταση) δύο διαδοχικών δολοφονιών είναι ο Ιωάννης Καποδίστριας. Η πρώτη έλαβε χώρα στο Ναύπλιο στις 27/9/1831 από δύο μέλη της οικογένειας Μαυρομιχάλη, δείχνοντας από τότε το δρόμο για την κοτζαμπασίδικη αντίληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την ανύπαρκτη μεγαλοαστική της τάξη. Η δεύτερη ήταν ένα διαρκές έγκλημα και είχε να κάνει με τον τρόπο εφαρμογής του «Σχεδίου Καποδίστριας» τα τελευταία 12 χρόνια.
Η καθιέρωση των δύο βασικών αυτοδιοικητικών μεταρρυθμίσεων της δεκαετίας του 90, της Αιρετής Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης και της συνένωσης των Κοινοτήτων σε μεγαλύτερους Δήμους, αποτέλεσε αναμφίβολα απαραίτητη και ριζοσπαστική τομή. Ο ιστορικός, διοικητικός, πολιτικός και εν τέλει αποτελεσματικός κύκλος των μικρών κοινοτήτων είχε οριστικά κλείσει. Ποια είναι όμως τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν μετά από τη συσσωρευμένη πια εμπειρία της εφαρμογής του σχεδίου; Πέτυχε ή όχι μια για πολλά χρόνια αναμενόμενη και απαραίτητη μεταρρύθμιση;
Το σαφές και αναμφισβήτητο συμπέρασμα είναι ότι πρόσφερε πολύ λιγότερα από το αναμενόμενο. Οι λόγοι που συνέτειναν σε αυτό το αποτέλεσμα είναι πιθανώς οι ακόλουθοι:
Η εν λόγω μεταρρύθμιση ξεκίνησε «κολοβά». Σε πολλές περιπτώσεις οι δήμοι που δημιουργήθηκαν δε στηρίζονταν σε μια διοικητικού τύπου πρακτική αλλά στα κατά τόπους πολιτικά μικροσυμφέροντα των κομματαρχών. Έτσι, αντί να προκύψουν δήμοι με δυναμική και προοπτική, εμφανίστηκαν μορφώματα χωρίς ακόμη και την απαραίτητη συνεκτική γεωγραφική λογική. Περιοχές με διαφορετική αναπτυξιακή στόχευση ενώθηκαν κάτω από ένα καινούργιο διοικητικό μοντέλο που οι σκοποί του ήταν εξ’αρχής διαφορετικοί.
Οι αρμοδιότητες κυρίως των νομαρχιών ήταν σημαντικά περιορισμένες. Έτσι, για ζητήματα που αφορούν άμεσα στις τοπικές κοινωνίες, οι αποφάσεις έπρεπε να είναι κεντρικές, με ότι αυτό σημαίνει σε επίπεδο γραφειοκρατίας και χρονικών καθυστερήσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε ότι πρότασή μου στο Νομαρχιακό Συμβούλιο για υποστήριξη των Περιφερειακών Ιατρείων του νομού με στοιχειώδη υλικοτεχνική υποδομή από τη Νομαρχία, απορρίφθηκε στη γραφειοκρατική λογική της μη αρμοδιότητας.
Αυτή τη στιγμή είναι στα σκαριά η νέα διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας με το όνομα «Καλλικράτης». Για να πετύχει εκτός από τα αυτονόητα, δηλαδή την αύξηση των αρμοδιοτήτων και την παροχή των κατάλληλων πόρων, ικανή και αναγκαία συνθήκη είναι η ριζική αλλαγή νοοτροπίας στην αντίληψη των αυτοδιοικητικών πραγμάτων. Το μοντέλο του Νομάρχη, που δρούσε πολιτικά σαν κοινοτάρχης της δεκαετίας του 70 απέτυχε παταγωδώς, με αποτέλεσμα η Αιρετή Περιφέρεια να καταστεί αδήριτη ανάγκη, χωρίς μάλιστα αντιδράσεις από τους ίδιους τους Νομάρχες! Η συνένωση των δήμων σε νέους, μεγαλύτερους και παραγωγικότερους είναι κρίσιμο να γίνει σε κεντρικό επίπεδο, χωρίς αναχρονιστικές τοπικιστικές παρεμβάσεις των κατά τόπους Δημάρχων και Βουλευτών. Κατά τη γνώμη μου, κάθε αύξηση του αριθμού των δήμων στο νομό Τρικάλων πάνω από 4, οδηγεί σε ευτελισμό του θεσμού. Μια μεταρρύθμιση δεν έχει κανένα νόημα, καμία αξία, καμία προοπτική αν το βλέμμα της δεν είναι όχι απλώς στο εγγύς αλλά στο απώτερο μέλλον. Θα πρόκειται πράγματι για αυτοδιοικητική τραγωδία αν σε λίγα χρόνια αρχίσουμε να ξαναμιλάμε για νέες αποτυχίες και κατ’επέκταση για νέους σχεδιασμούς.
Υπάρχει ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί τελευταία (σε διάφορες παραλλαγές) με αφορμή την επαναφορά του ονόματος του Καλλικράτη στο προσκήνιο. Ο δάσκαλος ρωτά το μαθητή ποιος έχτισε τον Παρθενώνα και αυτός, αντί του σωστού «ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης» απαντά «αυτό το κτήνος ο Καλλικράτης». Αν οι πρακτικές μας συνεχίσουν να είναι οι ίδιες και αντί για μεταρρύθμιση προχωρήσουμε σε αυτοδιοικητικά μερεμέτια, τότε ο Καλλικράτης πράγματι θα γίνει κτήνος. Ποιος θα ήθελε άλλωστε να έχει την τύχη του Καποδίστρια…
* Ο Φόβος και ο Δείμος είναι δορυφόροι του Άρη (στον τίτλο ο Δείμος έγινε Δήμος για να έχει σχέση με το θέμα). Αν ο «Καλλικράτης» πάντως αποτύχει, το μόνο σίγουρο είναι ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα παραμείνει εσαεί δορυφόρος του κεντρικού πολιτικού συστήματος.

ΗΧΟΣ ΚΑΙ ΥΛΙΚΟ

2010-03-18T00:01:00.006+02:00

Για το Σαββόπουλο μπορεί κανείς να πει πολλά. Από τη μια δε γίνεται να μην παραδεχθείς ότι ήταν από μόνος του μια επανάσταση στην Ελληνική μουσική. Από την άλλη, όλοι μας έχουμε παρακολουθήσει με έκπληξη τις συνεχείς φιλοσοφικές και ιδεολογικές παλινδρομήσεις του από την προοδευτικότητα στο νεοχριστιανισμό και στην πατριδολαγνεία.
Παρόλα αυτά, είναι ο μόνος καλλιτέχνης που συνειδητοποίησε ότι η πολιτιστική θέση της Ελλάδας δεν γίνεται να μην ταυτίζεται με τη γεωγραφικό της στίγμα, τα Βαλκάνια. Η αέναη τάση μας να προσπαθούμε να ισορροπήσουμε μεταξύ ανατολής και δύσης, μας κάνει να σηκώνουμε σπάνια το βλέμμα μας προς τα πάνω : στο γειτονικό βορρά μας. Είναι και αυτός, εκτός των άλλων ένας πολιτικο-πολιτιστικός στρουθοκαμηλισμός. Ο Διονύσης με το Μπάλλο και τη Μαύρη Θάλασσα του πριν από 35 περίπου χρόνια, έδωσε στη μουσική μας τη βαλκανική της διάσταση. Ο Αίμος δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε...
Αφιερωμένα.
http://www.youtube.com/watch?v=Tb3RmK4PNPs&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=3NWGjSp74HQ&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=moOa74adzNs
http://www.youtube.com/watch?v=3YuG5wqhNt0&feature=related

ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ...

2010-03-15T13:45:00.002+02:00

Στο ποδόσφαιρο, όταν μια ομάδα δεν έχει για καιρό καλή απόδοση, οι παίχτες της προσπαθούν να παίξουν όπως λένε «με ψυχή». Αυτό μπορεί όντως να φέρει κάποια προσωρινά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, τον Ολυμπιακό φέτος για να τον δεις πρέπει να έχεις πιει τουλάχιστον 2 ποτήρια ουίσκι (αυτά για μένα που δεν πίνω, οι περισσότεροι φίλοι μου χρειάζονται πάνω από μισό μπουκάλι). Έτσι, μπορεί με ηρωισμούς να έφτασε έως τους 16 του Champions League, αλλά σε βάθος χρόνου το Πρωτάθλημα το έχασε πανηγυρικά.

Η λέξη ψυχή εσχάτως «φοριέται» αρκετά στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Αρκετά στελέχη, που για λόγους που οι ίδιοι γνωρίζουν, ανήγαγαν τον εαυτό τους ως αποκλειστικούς εκφραστές της ψυχής του ΠΑΣΟΚ. Με την ανακοίνωση των αναντίρρητα σκληρών και εν πολλοίς άδικων οικονομικών μέτρων, αρκετοί διαφώνησαν με μοναδικό όμως επιχείρημα ότι αυτά είναι μακριά από την «ψυχή» του ΠΑΣΟΚ. Σοβαρή εναλλακτική πρόταση δε διατυπώθηκε, παρά μερικές βαρύγδουπες κραυγές κατά του «κεφαλαίου» και των τραπεζών.

Από τη μια πλευρά, σε συνθήκες όχι μόνο έλλειψης αλλά και δικαιολογημένης απαξίωσης του συνόλου της αντιπολίτευσης, η λεγόμενη εσωτερική αντιπολίτευση είναι χρήσιμη και αναγκαία. Από την άλλη όμως, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε ποιοι είναι οι εκφραστές αυτής της αντίδρασης. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων πρόκειται για στελέχη του λεγόμενου «βαθέως ΠΑΣΟΚ» που στο διάβα των τελευταίων 20 ετών καμιά μεταρρύθμιση δε δέχτηκαν, κανένα αβγό δεν έσπασαν, παρά μόνο συνέτειναν στη συνέχιση του λεγόμενου κομματικού κράτους. Με τη στάση αυτή, σε πρακτικό εκλογικό επίπεδο, αποτελούν ασφαλή «ψηφοδιωκτικό» παράγοντα, ιδίως για ανθρώπους της παραγωγής και της καλώς εννοούμενης αγοράς. Η κατάθεση της ψυχής και στην πολιτική, είναι απαραίτητη καθώς κρύβει αυθορμητισμό, αγωνία και ενασχόληση χωρίς δεύτερες σκέψεις. Πόσα όμως από τα μεγαλοστελέχη που την επικαλέστηκαν εσχάτως πληρούν τις πιο πάνω προϋποθέσεις; Και πόσοι πρότειναν μια εναλλακτική λύση χωρίς να κρύβονται πίσω από βαριά ιδεολογικά φορτία όπως είναι ο σοσιαλισμός;

Η επιβολή των πρόσφατων μέτρων ασφαλώς δε χαροποίησε κανέναν. Αποτελεί όμως κοινό τόπο η αντίληψη, ότι ήταν δυστυχώς απαραίτητα και ότι κανείς Πρωθυπουργός δε θα έπαιζε κορώνα-γράμματα το πολιτικό του μέλλον αν η αναγκαιότητα αυτή δε θα ήταν τόσο κρίσιμη. Για να αποδώσουν όμως σταθερά και μακροπρόθεσμα, είναι απαραίτητο να συνοδευτούν από δίκαιο σύστημα φορολόγησης, απόλυτη κατάργηση των προσλήψεων εκτός ΑΣΕΠ, αυστηρό έλεγχο της σπατάλης (ιδίως στο χώρο της υγείας), από την εφαρμογή των νέων τεχνολογικών δεδομένων (ιδίως της πληροφορικής , που τα κόστη δεν είναι ιδιαίτερα υψηλά) στην εξυπηρέτηση των χρηστών των δημόσιων υπηρεσιών και από εμπέδωση στους πολίτες αισθήματος κοινωνικής δικαιοσύνης. Για να γίνουν πράξη όλα αυτά, χρειάζεται και ψυχή αλλά και αυστηρά στοχευμένες τολμηρές πολιτικές. Μόνο με το πρώτο, δεν ξέρω τι μπορεί να κερδίσουμε αρχικά, αλλά στο τέλος είναι σίγουρα ότι θα χορτάσουμε αυτογκόλ…

DURA LEX...

2010-02-17T22:48:00.002+02:00

Πρόσφατα ήμουνα σε μια οικογενειακή ταβέρνα. Η υπόλοιπη παρέα είχε ειδοποιήσει ότι θα καθυστερούσε και έτσι, έπρεπε να πάω νωρίτερα για να μη χαθεί το τραπέζι. Η διπλανή συντροφιά συζητούσε μεγαλοφώνως για την κρίση που υφίσταται η χώρα. Μετά από λίγη ώρα, έφτασαν σε ένα συμπέρασμα, με το οποίο συμφωνώ απόλυτα: το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι η μη τήρηση των νόμων. Και αφού μείναν ευχαριστημένοι από τη διαπίστωση, ανάψαν από ένα τσιγάρο για να απολαύσουν το μεγαλείο της στιγμής...

"ΞΕΡΩ ΕΓΩ ΣΟΥ ΛΕΩ..."

2010-02-15T12:40:00.002+02:00

Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των συζητήσεων που κάνουμε στις κοινωνικές συναναστροφές μας είναι η προσπάθεια να αποδείξουμε πόσα πολλά ξέρουμε. Έτσι, είμαστε σε θέση να κάνουμε μια οικονομική ανάλυση καλύτερα από οποιονδήποτε οικονομολόγο, να συστήσουμε φαρμακευτικές αγωγές στους φίλους μας, που οι ανίδεοι γιατροί ούτε που θα τις σκεφτόντουσαν, να αναλύσουμε τη διεθνή κατάσταση χωρίς να έχουμε ταξιδέψει πέρα από την Κοζάνη, μα πάνω απ΄όλα γνωρίζουμε καλύτερα σε ποια θέση πρέπει να παίζει ο Κατσουράνης από τον κάθε άσχετο Τεν Κάτε που ήρθε να μας μάθει προπονητική. Ο αείμνηστος Φρέντυ Γερμανός, ένας από τους ευφυέστερους ανθρώπους που έζησαν στη χώρα, έγραψε κάποτε ότι “όλοι οι Έλληνες είναι λίγο συγγραφείς-εκτός από ορισμένους συγγραφείς”.
Οι λόγοι που οδήγησαν τη χώρα σε αυτό το αναπάντεχο για πολλούς οικονομικό τέλμα, έχουν να κάνουν κυρίως με κακές πολιτικές, με την αέναη συνέχεια του κομματικού κράτους, με τον ιδιότυπο “επιχειρηματικό κρατισμό” που υφίσταται μόνο στη χώρα μας και κυρίως με το αίσθημα ανομίας που ισχύει σε όλες τις διαστάσεις του πολιτικού-οικονομικού βίου. Υπάρχει όμως και μία άλλη παραγνωρισμένη, αλλά σημαντική αιτία: η αγνόηση των προειδοποιήσεων των ειδικών υπό το φόβο του πολιτικού κόστους.
Από τότε που άρχισα να διαβάζω τον τύπο, θυμάμαι ότι σε τακτά χρονικά διαστήματα δημοσιεύονταν μελέτες σχετικές με το μέλλον των ασφαλιστικών ταμείων. Όλες (μα όλες) επικεντρώνονταν στο γεγονός ότι σε λίγα χρόνια, με τη συνέχιση των ίδιων πολιτικών, τα ταμεία θα έχουν σημαντικό πρόβλημα και η πληρωμή των συντάξεων ή των ιατρικών πράξεων θα είναι δύσκολη. Οι προτάσεις ήταν βαρετά επαναλαμβανόμενες οι ίδιες: εκλογίκευση των πρόωρων συντάξεων, προσέγγιση ανδρών-γυναικών και εξορθολογισμός της σπατάλης. Οι αυτονόητες αυτές προτάσεις ηχούσαν στα αυτιά των συνδικαλιστών ως αιτία πολέμου. Τίποτα δεν άλλαξε, τίποτα δε μεταρρυθμίστηκε σοβαρά, με αποτέλεσμα τη σημερινή κατάσταση. Το ζητούμενο όμως είναι και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν κάποιες σοβαρές προσπάθειες στο παρελθόν. Η προσπάθεια επί Γιαννίτση σταμάτησε εν τη γεννέσει της, καθώς ξεσηκώθηκε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Η αποθέωση όμως ήταν η αντιμετώπιση που είχε εκείνος ο ηλικιωμένος οικονομολόγος, ο Νίκος Σπράος, στον οποίο ο Σημίτης είχε αναθέσει να κάνει μια μελέτη και τις συνεπακόλουθες προτάσεις. Χαρακτηρίστηκε επικίνδυνος ανθέλληνας, που εξυπηρετούσε αλλότρια συμφέροντα και αντί να μας προβληματίσουν οι διαπιστώσεις του ασχολούμασταν με ποιες αμερικάνικες εταιρίες συνεργάζεται η κόρη του. Έτσι, 10 χρόνια αργότερα (αφού έχει μεσολαβήσει και αυτή η απίθανη ιστορία με τα δομημένα ομόλογα) δε μιλάμε πια για εκλογίκευση αλλά για κατάργηση των πρόωρων συντάξεων και όχι για προσέγγιση αλλά για την πλήρη εξομοίωση ανδρών και γυναικών. Οι τότε πενηντάρηδες που ηγούνταν των αντιδράσεων έχουν μια χαρά ίσως συνταξιοδοτηθεί, δεν ξέρω όμως αν θα γίνει το ίδιο με τη δική μου γενιά και φυσικά με αυτές που ακολουθούν...
Το πρόβλημα της χώρας, κατά την προσωπική μου άποψη, είναι περισσότερο δομικό παρά οικονομικό. Έχει να κάνει με τη διαχείριση της καθημερινότητας των πλέον αυτονόητων πραγμάτων, όπως η εφαρμογή των νόμων και η γρήγορη εξυπηρέτηση του πολίτη (κράτος δικαίου) και η παροχή ποιοτικών υπηρεσιών υγείας και δίκαιης ασφάλισης (κοινωνικό κράτος). Όσο το πολιτικό κόστος θα καθορίζει τόσο σημαντικές αποφάσεις, η κατάσταση φυσικά δε θα ανατραπεί. Και πόσο μπανάλ και κλισέ είναι να τελειώνει εν έτει 2010 ένα άρθρο με τη φράση “ο καλός πολιτικός κοιτά το παρόν για να προλάβει το μέλλον”. Όσο όμως θα παραμένει δραματικά επίκαιρη...

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΣΧΑΛΗ

2009-12-21T12:13:00.003+02:00

Στο ερώτημα σχετικά με τον ορισμό για το τι είναι ποίηση, ο Παλαμάς είχε απαντήσει ότι «ποίηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά συμπύκνωση». Αν λοιπόν η ίδια η ποίηση εμπεριέχει τη λιτότητα, τη δωρικότητα και τη συμπύκνωση, ένας πρόλογος σε μια ποιητική παρουσίαση πρέπει αναμφίβολα να είναι σύντομος και περιεκτικός, γιατί αυτό που είναι αναγκαίο να μιλήσει είναι η ίδια η ποίηση.
Ήταν αναπάντεχη και εξαιρετικά ευχάριστη η έκπληξη, όταν πριν από μερικά χρόνια διάβασα την πρώτη ποιητική συλλογή της Χριστίνας. Η έκπληξη αυτή είχε ένα διττό χαρακτήρα. Ο πρώτος είχε να κάνει με την ίδια την ασχολία με την ποίηση. Ο δεύτερος με την εξαιρετική δυναμική του ποιητικού έργου. Διαβάζοντας τα ποιήματα της Χριστίνας η πρώτη αίσθηση που εισπράττεται είναι η αμεσότητα και η ειλικρίνειά τους. Αυτό όμως που δίνει στην πρώτη της συλλογή ξεχωριστό ενδιαφέρον και συνάμα δυναμική είναι ο σύγχρονος τρόπος γραφής με τον οποίο αποτυπώνονται εξαιρετικά σκέψεις, ανησυχίες, προβληματισμοί δημιουργώντας ένα υψηλού επιπέδου αισθητικό αποτέλεσμα.
Άδραξα λοιπόν την ευκαιρία σαν απλός αναγνώστης που έχει μπροστά του έναν δημιουργό, να τον ρωτήσω το κλασικό ερώτημα των αδαών περί της συγγραφής, δηλαδή «πως γράφει». Η απάντηση της Χριστίνας μου προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ανέφερε ότι δεν προετοιμάζει κανένα ποίημα από πριν και ότι αυτό προκύπτει ως κατακλυσμιαία έμπνευση της στιγμής, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς προσχέδιο. Δίνεται λοιπόν η αρχική εντύπωση, ότι έχουμε να κάνουμε με έναν συνειρμικό τρόπο γραφής, όπου σκέψεις, εικόνες και συναισθήματα πηγάζουν από το ασυνείδητο και αποτυπώνονται σχεδόν αυτόματα στο χαρτί, δημιουργώντας εν τέλει ένα ποιητικό αποτέλεσμα. Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα; Η απάντηση είναι σαφώς όχι. Η εν λόγω ποιητική συλλογή, σε συνέχεια της πρώτης αποδεικνύει ότι η ποίηση της Χριστίνας είναι καθαρά βιωματική. Η ποιήτρια αντιμετωπίζει τη δική της ζωή , την αγωνία της, τους φόβους της, τον προβληματισμό της, τις ζωές των άλλων, με το βλέμμα ενός ακούραστου και ευαίσθητου παρατηρητή. Με την απόχη των μοναδικών αυτών αισθητικών υποδοχέων που πάντα κάνουν ξεχωριστούς τους καλλιτέχνες, εγκλωβίζει κάθε ακριβό συναίσθημα, το κάνει σκέψη, προβληματισμό, αγωνία και τελικά με τρόπο ειλικρινή και καθαρό το μετουσιώνει σε τέχνη, έχοντας πετύχει δύο πράγματα: αρχικά τη δική της λύτρωση, καθώς η ίδια η ποίηση λειτουργεί καθαρτικά, λυτρωτικά και εξαγνιστικά και στη συνέχεια τη δημιουργία αισθήματος υψηλής αισθητικής και καλλιτεχνικής απόλαυσης στον αναγνώστη.
Ένα δεύτερο ερώτημα που θα μπορούσε να τεθεί είναι το «τι γράφει» η Χριστίνα, ποιος είναι δηλαδή ο βασικός πυλώνας του προβληματισμού της; Θυμάμαι δύο παλαιότερες συνεντεύξεις δύο κορυφαίων Ελλήνων δημιουργών, του σκηνοθέτη Θ. Αγγελόπουλου και του συνθέτη Θ. Μικρούτσικου, που και οι δύο κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα: ότι γυρίζουν συνεχώς την ίδια ταινία και γράφουν συνεχώς το ίδιο τραγούδι αντίστοιχα. Προσωπικά πιστεύω ότι η Χριστίνα κινείται σε παρόμοιο μοτίβο. Ο κεντρικός πυρήνας της θεματολογίας της ποίησης της έχει να κάνει με την έννοια του χρόνου και συγκεκριμένα με την τεράστια αξία της στιγμής. Ο ποιητής αναλογιζόμενος την αδυναμία του ανθρώπου μπροστά στο διάβα του χρόνου, μπροστά στην ξεχωριστή μοναδικότητα της κάθε στιγμής, στέκεται με αγωνία μπροστά της. Αγωνία που πηγάζει ακριβώς από αυτή τη μοναδικότητα. Η βίωση μιας κορυφαίας προσωπικής στιγμής, μιας στιγμής έκστασης, πάθους, ή έκπληξης, προκαλεί αμέσως μετά ένα πολλές φορές δυσβάσταχτο συναίσθημα κενού ή ματαιότητας, καθώς η γνώση του χρόνου που κυλά αδυσώπητα και αποσυνθετικά είναι αναμφίβολα σκληρή. Η Χριστίνα στην προσπάθειά της να επιμηκύνει τον χρόνο μιλά για διεσταλμένη στιγμή, γνωρίζοντας όμως τη ματαιότητα και την ουτοπικότητα της προσπάθειας. Σε αυτό ακριβώς όμως το σημείο συνίσταται και η αληθινή αξία της ποίησης ή αν θέλετε της τέχνης γενικότερα. Μέσα από το στίχο, η στιγμή όχι μόνο διαστέλλεται, αλλά γίνεται τελικά αθάνατη. Και το σημαντικότερο, επειδή σε μεγάλο βαθμό τα ανθρώπινα βιώματα είναι κοινά εισπράττεται από τον αναγνώστη είτε ως θύμηση είτε ανάλογα ως ελπίδα.
Τι καινούργιο φέρνει η ποίηση της Χριστίνας; Το πρώτο που θα μπορούσαμε να επισημάνουμε είναι ότι καταρρίπτει ένα μακροχρόνιο και άδικο στερεότυπο για τους ποιητές. Είναι γνωστό ότι τα στερεότυπα δημιουργούνται από την χωρίς σκέψη γενίκευση μιας μισής αλήθειας. Ο ιδιαίτερος τρόπος ζωής κάποιων ποιητών έδωσε την εντύπωση ότι πρόκειται για απομονωμένες, μοναχικές και σε πολλές περιπτώσεις τραγικές προσωπικότητες. Η γνωστή εικόνα της «λάμπας του ποιητή» του Παλαμά, όπου δίνει την εντύπωση του μοναχικού και με συντροφιά τα βιβλία του ανθρώπου, η καταθλιπτικότητα των ιδανικών αυτόχειρων Καρυωτάκη και Λαπαθιώτη, η βαθιά μελαγχολία του ποιητή Μίνου Ζώτου που γράφει για αυτόν ο Ορέστης Λάσκος στο ποιήμα του μπάγκειον: «ο Μίνος Ζώτος ποιητής με τη θλιμμένη φάτσα, κάποιο τραγούδι πένθιμο απαγγέλει με λυγμούς», η αυτοκαταστροφικότητα της Πολυδούρη ή και η τραγική αυτοκτονία ενός από τους πιο ευαίσθητους βαλκάνιους ποιητές του Πεϊο Ιάβοροφ συνέτειναν σε αυτήν την αντίληψη. Ως όρο για να την προλογήσω η Χριστίνα μου έθεσε να μην μιλήσω πολύ για την ίδια αλλά μόνο για την ποίησή της. Επειδή όμως οι όροι καμιά φορά τίθενται για να μην τηρούνται και από την άλλη η ζωή και το έργο, ιδίως για μας τους ψυχίατρους είναι άρρηκτα συνυφασμένα, αυτό που θα πρέπει να αναφέρουμε είναι ότι η Χριστίνα γράφει ούσα απόλυτα κοινωνικοποιημένη, αγαπώντας τη δουλειά της και τα παιδιά στα οποία η δουλειά αυτή απευθύνεται, γράφει ως άνθρωπος της δράσης και της περιπέτειας.
Το δεύτερο και σημαντικότερο που μας κομίζει η Χριστίνα έχει να κάνει με την ίδια την ποίησή της. Δυστυχώς ή ευτυχώς οι καιροί που ζούμε δε χαρακτηρίζονται από την ηρωικότητά τους. Επομένως και η τέχνη έχει αφήσει από καιρό πίσω της στρατεύσεις και ηρωισμούς και έχει γίνει βιωματική και προσωπική. Έτσι, αδειανή από εντυπωσιασμούς και ιδεολογικά φορτία, καλείται να συγκινήσει, να προβληματίσει και να προκαλέσει αισθητικές ανατάσεις αντιμέτωπη με την πραγματικότητα της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Και η ποίηση της Χριστίνας είναι βαθιά ανθρωποκεντρική.
Εν κατακλείδι, με τη δεύτερη ποιητική της συλλογή η Χριστίνα κατορθώνει αναμφίβολα να αφήσει το στίγμα της στη σύγχρονη εγχώρια ποιητική πραγματικότητα. Έχει διαμορφώσει το δικό της τρόπο γραφής, ο οποίος είναι όντως ελκυστικός, με αποτέλεσμα ένας έμπειρος αναγνώστης να αναγνωρίζει ότι αυτό το ποίημα είναι Πασχάλη από την πρώτη κιόλας ανάγνωση. Έχει κατακτήσει όμως μια θέση στον Ελληνικό ποιητικό Παρνασσό; Το μόνο σίγουρο είναι ότι βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο και ο μόνος που θα το αποδείξει αυτό είναι και ο βασικός της αντίζηλος στη ζωή και στην τέχνη: ο χρόνος. Της ευχόμαστε με την τέχνη της να κατακτήσει της απάτητες περιοχές της ψυχής της αλλά και το κοινό της. Αν το καταφέρει κανείς δε γνωρίζει. Άλλωστε, όπως είπε και ο ποιητής που κατέκτησε από την Αλεξάνδρεια ολόκληρο τον κόσμο: «οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γενόμενα, τα μέλλοντα τα κρίνουν οι Θεοί».

ΤΑΥΤΙΣΗ

2009-11-30T22:03:00.005+02:00

Σχετικά με τις χθεσινές εκλογές για την ανάδειξη νέου Προέδρου στη ΝΔ, δύο πράγματα αξίζει τον κόπο να σχολιαστούν: το πρώτο έχει να κάνει με την μεγάλη συμμετοχή του κόσμου, που απέδειξε ότι οι κεντρικές επιτροπές και τα προκαθορισμένα συνέδρια αποτελούν πια αυτιστικές και απαρχαιωμένες πολιτικές ομφαλοσκοπήσεις. Το δεύτερο έχει να κάνει με την "αυτοκτονία" της Ντόρας. Η απεγνωσμένη της προσπάθεια να μη θεωρηθεί ότι υπονόμευσε τον Καραμανλή την έκανε να φαίνεται ως κακόγουστη συνέχειά του. Για το 33% δεν μπορεί παρά να μην ευθύνεται κύρια ο ίδιος ο πρώην Πρωθυπουργός. Και στο πρόσωπο της Ντόρας οι ψηφοφόροι της ΝΔ τον αποδοκίμασαν μία ακόμη φορά.
Η κριτική και η αποστασιοποίηση από προηγούμενες πολιτικές μέσα στο ίδιο κόμμα, ούτε ντροπή είναι, ούτε αναγκαία βλάπτει. Για του λόγου το αληθές, ας θυμηθούμε και τον Σημίτη...

ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕ ΚΑΙ Ο ΦΡΑΝΚΙ

2009-11-06T20:09:00.003+02:00

Αρκετοί άνθρωποι συνδυάζουν τις σημαντικές στιγμές της ζωής τους με ένα τραγούδι. Θυμάμαι σαν τώρα ότι τη στιγμή που μου τηλεφώνησε ο συμφοιτητής μου ο Πέτρος για να μου πει ότι πέρασα το τελευταίο μάθημα στη σχολή, στο CD player έπαιζε Πορτοκάλογλου και το “τι έχει μείνει απ'τη φωτιά”. Επίσης ένας φίλος μου ορκίζεται σε ό,τι έχει ιερό, ότι την ώρα που ξεκινούσε να πάει στο πρώτο ραντεβού με τη γυναίκα του, από το ραδιόφωνο ακουγόταν Κηλαηδόνης και το “φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια...”. Στη διεθνή πολιτική σκηνή, χαρακτηριστική είναι η στιγμή που οι σοσιαλδημοκράτες αποχαιρετούν τον περήφανο και συγκινημένο Σρέντερ μετά την οριακή προ τετραετίας ήττα του με το “My Way” του Frank Sinatra.
Αν ο Γιώργος Παπανδρέου θέλει να έχει μια πετυχημένη θητεία, το τραγούδι του Sinatra πρέπει να είναι η καθημερινή του επωδός. Η νίκη του Πρωθυπουργού στις 4 του Οκτώβρη ήταν αρκετά προσωπική. Από την επόμενη της ήττας του 2007, είχε ξαφνικά απέναντί του όχι μόνο την εσωκομματική γκρίνια, αλλά και σύσσωμο τον λεγόμενο προοδευτικό τύπο. Ποιος δε θυμάται το αλήστου μνήμης πρωτοσέλιδο “παραιτηθείτε κύριε πρόεδρε” αλλά και την καθημερινή ανελέητη κριτική γνωστών τηλεσχολιαστών. Το θέμα βέβαια δεν ήταν η κριτική, που είναι πάντα απαραίτητη, αλλά οι αστείοι έως χυδαίοι υπαινιγμοί ότι “ο άνθρωπος απλώς δεν μπορεί”. Ο Παπανδρέου τελικά μπόρεσε, γιατί στο διάστημα αυτό των 2 ετών είχε ένα σταθερό γνώρισμα: τη συνέπεια. Έμεινε σταθερός στην τακτική του, στις πολιτικές του θέσεις και πάνω απ'όλα στο προσωπικό του στυλ.
Το μεγάλο του στοίχημα είναι να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο. Τα εμπόδια είναι πολλά και κυρίως εσωκομματικά, καθώς η Ν.Δ. με τα τεράστια προβλήματα μετά την εκλογική πανωλεθρία, είναι δύσκολο να αποκτήσει σύντομα σταθερό πολιτικό βηματισμό. Το λεγόμενο “βαθύ ΠΑΣΟΚ” του έστειλε το πρώτο μήνυμα στις εκλογές για την ανάδειξη του γραμματέα. Ήδη ακούγονται οι πρώτες γκρίνιες γιατί δεν αξιοποιούνται κομματικά στελέχη σε θέσεις αιχμής. Ο Γιώργος προς το παρόν αντιστέκεται. Η εφαρμογή του ΑΣΕΠ σε κάθε είδους πρόσληψη εκμηδενίζει την επέλαση κομματικών στο κράτος. Η διακοπή του προσβλητικού θεσμού των stage καταργεί την ομηρία νέων ανθρώπων από πολιτικά γραφεία. Η επιλογή γραμματέων με πλούσια βιογραφικά εμπεδώνει αισθήματα αξιοκρατίας.
Η πολιτική όμως είναι μια δυναμική κατάσταση κατά την οποία το παρελθόν δεν εγγυάται μελλοντικές συμπεριφορές (κάπως σαν τις τραπεζικές αποδόσεις). Η πολιτική της Κυβέρνησης σε ζητήματα αξιοκρατίας πρέπει να είναι σταθερή και απόλυτη. Το χειρότερο αίσθημα που μπορεί να έχει ένας πολίτης σε σχέση με το κράτος είναι αυτό της αδικίας. Να θεωρεί δηλαδή ότι οι ικανότητές του, οι κόποι του, οι γνώσεις του, η επάρκειά του δεν αποτελούν εφόδια αλλά πουκάμισο αδειανό. Αν η Κυβέρνηση δεν επιμείνει σε τολμηρές αξιοκρατικές τομές δε θα κάνει κακό μόνο στον εαυτό της, αλλά θα πλέξει το σάβανο της ίδιας της πολιτικής. Και δυστυχώς η χώρα δε φημίζεται για την υψηλού επιπέδου επιχειρηματικότητα ώστε οι εκπρόσωποί της να αντικαταστήσουν τους πολιτικούς. Είναι συμπερασματικά η τελευταία ευκαιρία της πολιτικής για να δείξει ότι έχει περιθώρια προσφοράς.
Η εγχώρια και διεθνής πολιτική εμπειρία έχει αποδείξει ότι κάθε Κυβέρνηση και κάθε Πρωθυπουργός έχουν πεπερασμένα όρια. Μετά από δύο, το πολύ τρεις θητείες, οι ψηφοφόροι τους αποστρατεύουν, στο πλαίσιο της εναλλαγής εξουσίας, που είναι και βασικό δημοκρατικό κύτταρο. Επομένως, σε κάποια από τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις οι εκλογείς θα διαλέξουν κάποιον άλλον αντί του Γιώργου. Αν συμβιβαστεί στα θέλω του κομματισμού, θα έχει την τύχη του Καραμανλή, ενός Πρωθυπουργού χωρίς καμιά προσωπική πολιτική παρακαταθήκη. Αν επιμείνει στο δρόμο που πορεύθηκε και συνεχίζει, σε μια μελλοντική ήττα, θα μπορεί συγκινημένος να σιγοτραγουδάει το “Ι deed it my way” του Φράνκι, που άρεσε πολύ και στον πατέρα του.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΕΡΕΥΝΑ".

ΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΜΑΧΗ

2009-11-03T16:22:00.004+02:00

Κάθε αγόρι καλείται από πολύ μικρό να κάνει κάποιες επιλογές. Μια από αυτές είναι η ποδοσφαιρική ομάδα που θα υποστηρίζει σε όλη του τη ζωή, καθώς όπως είναι γνωστό, φίλους, γυναίκα και κόμμα είναι πιθανό να αλλάξεις, ομάδα όμως όχι. Πολλές φορές, εκτός από την ομάδα της καρδιάς τους, οι οπαδοί συμπαθούν και μια συνήθως μικρότερης δυναμικότητας, π.χ. ένας Ολυμπιακός μπορεί να υποστηρίζει και τη Λάρισα. Στην πολιτική, αν και πιο σπάνια, είναι δυνατόν να συμβεί κάτι αντίστοιχο. Μιλώντας σε εντελώς προσωπικό επίπεδο, μπορώ να παραδεχτώ πως (εκτός από το ΠΑΣΟΚ του οποίου είμαι μέλος) τρέφω μια συμπάθεια προς το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η μικρή πολιτική παρέκκλιση οφείλεται κυρίως σε δύο λόγους: ο πρώτος είναι οι πολιτική και ιδεολογική γειτνίαση με το συγκεκριμένο χώρο, με αποτέλεσμα να συμφωνώ αρκετές φορές με τις απόψεις κάποιων στελεχών του (ιδίως του ανανεωτικού ρεύματος), και ο δεύτερος η άριστη και δημιουργική συνεργασία που είχα με το κορυφαίο στέλεχός του στο νομό, το Σάκη Παπαδόπουλο.
Η παρακολούθηση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ τα δύο τελευταία χρόνια ήταν ενδιαφέρουσα και συνάμα εκπαιδευτική. Αυτό που συζητήθηκε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ήταν η πορεία από την προ διετίας δημοσκοπική έκρηξη μέχρι την προσγείωση στα συνήθη εκλογικά ποσοστά. Στο χρονικό αυτό όμως διάστημα, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε μέρος στη μόνη εκτεταμένη ιδεολογική μάχη που έγινε τελευταία στην Ελλάδα, με αντίπαλο το ΛΑΟΣ του κ. Καρατζαφέρη. Το καλό για το ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι με τη συμμετοχή του σε αυτή τη μάχη απέδειξε ότι εκπροσωπεί συγκεκριμένες ιδέες και διαθέτει επαρκές ιδεολογικό οπλοστάσιο. Το κακό ήταν ότι ηττήθηκε πανηγυρικά.
Οι δύο αυτοί πολιτικοί σχηματισμοί συγκρούστηκαν σε τρία επίπεδα. Τα δύο πρώτα αφορούσαν αντιμετώπιση συγκεκριμένων κοινωνικών θεμάτων και το τρίτο την πολιτική διαχείριση σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ αντίστοιχα.
Η πρώτη σύγκρουση αφορούσε τη μεταναστευτική πολιτική. Η σαφώς πιο ανθρωποκεντρική θέση του ΣΥΡΙΖΑ καλύφθηκε από τη ραγδαία αύξηση των λαθρομεταναστών στη χώρα και από τις χωρίς ουσιαστική απόδειξη κραυγές ότι αυτοί ευθύνονται για την αύξηση της εγκληματικότητας. Ταυτόχρονα, οι γενικόλογες απόψεις δε συνοδεύονταν από συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Το μήνυμα του ΛΑΟΣ ήταν σαφέστερο και ήχησε καλύτερα στα αυτιά των «νοικοκυραίων»: να μείνουν μόνο όσοι χρειάζονται. Βέβαια πόσοι , που, για πόσο και σε ποιον χρειάζονται δεν απαντήθηκε, αλλά η ελκυστικότητα του αφορισμού ήταν πρόδηλη.
Η δεύτερη είχε να κάνει με τον προηγούμενο Δεκέμβρη και τις «νύχτες του Αλέξη». Η δολοφονία ενός εφήβου από αστυνομικούς προκάλεσε δίκαια οργή και διαδηλώσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως άργησε να ξεχωρίσει τον αυθορμητισμό των πρώτων εκδηλώσεων με τη βία και τις καταστροφές που ακολούθησαν. Η αυτονόητη καταδίκη αυτών των συμπεριφορών είτε δεν έγινε ή όταν έγινε συνοδεύτηκε με πολλά «αλλά».Στην αντίπερα όχθη ο ΛΑΟΣ εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το γεγονός και εκφράζοντας (πράγμα σπάνιο) σε μεγάλο βαθμό την κοινή λογική έκανε στα τηλεοπτικά παράθυρα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να φαντάζουν ως εκπρόσωποι αναρχικών και καταστροφέων. Η συμπεριφορά αυτή του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι πρόκειται για ένα αστικό κόμμα με εντελώς αθηνοκεντρική συμπεριφορά, καθώς δεν αντιλήφθηκε ότι οι ψηφοφόροι του δεν εξαντλούνται μόνο στα στενά όρια των Εξαρχείων και των γύρω περιοχών.
Στη διαχείριση των σχετικά κοντινών πολιτικών χώρων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ (για το ΣΥΡΙΖΑ και το ΛΑΟΣ αντίστοιχα) ο κ. Καρατζαφέρης παρέδωσε απλά μαθήματα πολιτικής. Την ώρα που ο κ. Τσίπρας έκλεινε το μάτι στην κάμερα και έλεγε πονηρά «για να δούμε ποιο θα είναι δεύτερο κόμμα στις εκλογές» και ο κ. Αλαβάνος μιλούσε απαξιωτικά για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ με εκφράσεις τύπου Αλέφαντου όπως «καλώς τα παιδιά» ο αρχηγός του ΛΑΟΣ αναφερόταν στη μεγάλη κεντροδεξιά και στην πολυκατοικία που μένει μαζί με τη ΝΔ. Την ώρα δηλαδή που ο ένας καλούσε, οι άλλοι έδιωχναν. Τα αποτελέσματα των πιο πάνω τακτικών φάνηκαν στις ευρωεκλογές, όπου η πορεία των δύο κομμάτων ήταν αντίθετη.
Στις πρόσφατες όμως εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ άντεξε και πέτυχε ένα τουλάχιστον αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Αυτό οφείλεται περισσότερο στη ανάγκη του πολιτικού συστήματος να εκπροσωπείται από κάποια υψηλού επιπέδου στελέχη (όπως π.χ. ο δικός μας Φώτης Κουβέλης), να ακούγονται προοδευτικές απόψεις που όντως αναπτύσσονται στους κόλπους του, παρά στις ακολουθούμενες τακτικές και την πολυγλωσσία των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Και ευτυχώς που το αποτέλεσμα ήταν έτσι, γιατί ένας κριτικός και με προτάσεις ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει ένα ηθικό αριστερό αντίβαρο κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, για «επαναστάσεις» και κραυγές χωρίς προτάσεις υπάρχει και το ΚΚΕ…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΕΡΕΥΝΑ".

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

2009-10-31T08:37:00.002+02:00

Ο λαός συνηθίζει να λέει ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Ο Γιάνης Αγγελάκας σε ένα τραγούδι του αντίθετα, αναφέρει ότι ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός. Ανεξάρτητα με το πόσο καλός ή όχι συνάδελφος είναι ο χρόνος, έχει αναμφισβήτητα μια μοναδική ιδιότητα: η απόσταση από ένα γεγονός δημιουργεί συνθήκες αντικειμενικότητας στη θεώρηση και στην ανάλυση του. Έτσι, θαρρώ πως είναι μια καλή στιγμή για κάποιες σκέψεις σχετικά με το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα.
Η παράταξη της ΝΔ, ήταν αναμφισβήτητα ο μεγάλος, αν όχι ο μόνος χαμένος των εκλογών. Δεν υπέστη μια απλή ήττα, αλλά μια συντριβή, καθώς “πέτυχε” το χαμηλότερο ιστορικό ποσοστό της. Ποιες ήταν όμως οι αιτίες αυτής της ανεπανάληπτης εκλογικής καθίζησης; Οι περισσότεροι επικεντρώνουν την κριτική τους στα σκάνδαλα της πενταετίας. Γεγονότα όπως οι υποκλοπές, τα δομημένα ομόλογα και το βατοπέδι είναι πιθανώς ικανά από μόνα τους να επιφέρουν μια ήττα. Μια εκλογική πανωλεθρία όμως όχι.
Μια Αράβική παροιμία λέει ότι όταν προχωράς με το σπαθί, πεθαίνεις από το σπαθί. Στα αντιπολιτευτικά χρόνια από το 2000 έως το 2004, η ΝΔ στήριξε την επικοινωνιακή της τακτική σε μια ιδιότυπη πολιτική ηθικολογία. Δεν προέταξε θέσεις, ιδεολογικό πλαίσιο και πολιτικούς στόχους, αλλά υποσχέθηκε εντιμότητα, σεμνότητα, ηθική και τάξη. Έννοιες χρήσιμες και απαραίτητες για εκκλησιαστικά κηρύγματα, αλλά αυτονόητες για την πολιτική και ιδιαίτερα για την κυβερνητική λειτουργία, άσχετα βέβαια με το πόσο ακολουθούνται. Η μόνη καινοτομία της ήταν η ανακάλυψη ενός καινοφανούς πολιτικού μορφώματος, που ονομάστηκε μεσαίος χώρος. Κατά τη διάρκεια της πενταετούς διακυβέρνησης, το δόγμα της επικοινωνίας κάλυπτε τα πάντα. Οι περισσότερες αποφάσεις είχαν ως οδηγό τις δημοσκοπήσεις, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν στόχοι εναλλακτικός σχεδιασμός, και έλεγχος αποτελεσματικότητας. Κεντρικός πυρήνας αυτής της τακτικής δεν ήταν η χρηστή διακυβέρνηση, αλλά το πως θα κερδηθούν οι επόμενες εκλογές.
Το σχέδιο δούλεψε με επιτυχία έως τις εκλογές του 2007. Η επικοινωνία όμως από μόνη της δεν μπορεί να σε σώζει στο διηνεκές (π.χ. πυρκαγιές της Ηλείας). Κάποτε έπρεπε να έρθει και η ώρα της πολιτικής. Σε αυτό το ραντεβού όμως η ΝΔ δεν εμφανίστηκε ποτέ. Η τραγική εμφάνιση του κ. Καραμανλή στη ΔΕΘ απλώς διέλυσε έναν επικοινωνιακό γυάλινο πύργο, ο οποίος δεν στηριζόταν σε κανένα υποστήλωμα. Όταν η επικοινωνία εξαντλεί τα όρια και τις δυνατότητές της, τελευταίο ανάχωμα είναι η πολιτική. Και η ΝΔ δεν είχε ακριβώς αυτό: δεν προέταξε ποτέ ένα πολιτικό διακύβευμα. Αλήθεια, πως μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς τη διακυβέρνησή της; κεντροδεξιά; φιλελεύθερη; λαϊκή δεξιά; Υπάρχει ένα μεγάλο έργο ή κάποια σημαντική μεταρρύθμιση που να χαρακτηρίζει αυτή την πενταετία; Ο ευρών αμοιφθήσεται...
Κάθε πολιτικός φορέας, δεν μπορεί να μην έχει ως βασικό του πυλώνα την ίδια την πολιτική. Αυτή είναι σαν τα γεγονότα ξεροκέφαλη και απαιτεί αργά η γρήγορα να έρθει στο προσκήνιο Όταν μένει στην άκρη και τη θέση της παίρνουν άλλες “ερωμένες” όπως η ηθικολογία και η επικοινωνία, συμπεριφέρεται σαν απατημένη σύζυγός: εκδικείται και μάλιστα σκληρά.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΈΡΕΥΝΑ".

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ

2009-10-27T15:22:00.006+02:00

Χθες απεβίωσε η Έλλη Παππά, μια από τις σημαντικότερες Ελληνίδες του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στη Σμύρνη και μετά τη μικρασιατική καταστροφή ήρθε στην Ελλάδα. Αδερφή της ήταν η Διδώ Σωτηρίου. Έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο όταν καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με το σύντροφό της Νίκο Μπελογιάννη. Δεν εκτελέστηκε επειδή ο γιος της ήταν μόλις 7 μηνών (σήμερα ο Χρήστος Χωμενίδης έγραψε πως "πέθανε το τριαντάφυλλο του ανθρώπου με το γαρύφαλλο"). Υπήρξε μια ελεύθερη, δυναμική και εξαιρετικής αισθητικής ποιότητας γυναίκα.
Η ίδια έλεγε για τη ζωή της: «Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο. Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει. Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου. Η καταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο «άγγελος της ζωής μου», η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας. Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές». Από τα γυμνασιακά της χρόνια ήταν οργανωμένη σε αντιδικτατορική ομάδα και μετά, στην κατοχή, προσχώρησε στο ΕΑΜ και στο Κ.Κ.Ε.
Διέτρεξε όλo τον εμφύλιο και έως τη σύλληψή της, το 1950, δούλεψε για τα παράνομα έντυπα, σε στενή συνεργασία με διαπρεπείς αριστερούς διανοούμενους και κυρίως, στους παράνομους μηχανισμούς του Κ.Κ.Ε. Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963, δούλεψε στη σύνταξη της «Δημοκρατικής Αλλαγής» και σε τέσσερα χρόνια η απριλιανή χούντα την εξόρισε στη Γυάρο. Αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο, γιατί είχε αρρωστήσει σοβαρά. Η Σοβιετική Ένωση την προσκαλεί να τη φιλοξενήσει με τον γιο της, αλλά η ίδια αρνείται γιατί είχε διαφωνήσει με την εισβολή των στρατιωτικών τανκς στην, τότε, Τσεχοσλοβακία. Πραγματοποίησε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας - Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».
Σε εποχές που η θέση της γυναίκας ήταν εξαιρετικά υποτημιμένη, η Έλλη Παππά υπήρξε ρηξικέλευθη πρωτοπόρος των αγώνων, της ζωής και των γραμμάτων. Δήλωνε ότι ήταν δίπλα στο Μπελογιάννη γιατί πάνω απ'όλα τον ερωτεύτηκε. Και επέλεξε να ταφεί δίπλα του στο 3ο νεκροταφείο.

Τα βιογραφικά στοιχεία είναι από το www.athina984.gr

...then we take Berlin.

2009-10-15T01:34:00.004+03:00

Το Βερολίνο είναι μια πόλη με 3.5 εκατομμύρια κατοίκους, αλλά με τριπλάσια έκταση από την Αθήνα. Τεράστια πάρκα πνιγμένα στο πράσινο υπάρχουν παντού, τα πεζοδρόμια τους είναι μεγάλα, καθαρά και με λειτουργικούς ποδηλατόδρομους, ενώ στο κεντρικότερο σημείο της πόλης υπάρχει μια έκταση με χορτάρι, όπου μπορεί ο οποιοσδήποτε να απολαύσει τον ήλιο (που η εμφάνισή του είναι ένα ζητούμενο). Αλήθεια, δεν μαρτύρησε ακόμη κανείς σε αυτούς τους ανόητους γερμαναράδες τη βασική ατμομηχανή της ανάπτυξης που είναι η αντιπαροχή; Τι εξυπηρετεί επιτέλους ο τόσος ελεύθερος χώρος; Ως πότε θα κοιμούνται σαν τον Ρεχάγκελ στον πάγκο;

Στη φωτογραφία, με τους καλούς συντρόφους Μάρξ και Ένγκελς.

ΠΕΣ ΤΑ ΛΑΚΗ!

2009-10-14T01:08:00.003+03:00

Ο Λ.Λαζόπουλος ήταν χθες ένας γνήσιος σατυρικός καλιιτέχνης. Αιχμηρός, καυστικός και ανελέητος απέναντι στην εξουσία, όπως άλλωστε οφείλει να είναι κάθε επίγονος του Αριστοφάνη. Αν έκανε το ίδιο και τα τελευταία πεντέμιση χρόνια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι εκτός από ταλαντούχος είναι και συνεπής. Ή μήπως είναι;

ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΡΤΙΔΕΣ

2009-09-23T22:23:00.002+03:00

Όπως ήταν αναμενόμενο, γίνεται από χθες μεγάλη κουβέντα για το ποιος κέρδισε τις εντυπώσεις στο πολυαναμενόμενο debate των δύο βασικών μονομάχων. Για να φτάσουμε σε κάποιο συμπέρασμα, ας μιλήσουμε μεταφορικά:
Σε κάθε παρτίδα πόκερ, πόκας ή οποιουδήποτε άλλου χαρτοπαιγνίου, ο χαμένος είθισται να ζητά ένα δεύτερο γύρο μπας και ρεφάρει. Ο κ. Καραμανλής στο τέλος της "μονομαχίας" ζήτησε από τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ αυτή να επαναληφθεί.
Με χαρτοπαιχτικούς όρους ο νικητής είναι αναμφισβήτητος. Και για πολλούς η πολιτική είναι υψηλού επιπέδου πόκερ...

ΤΟΥΜΠΕΣ

2009-09-18T14:36:00.002+03:00

Διαβάστε το editorial του Φώτη Γεωργελέ από την τελευταία Athens Voice. Χωρίς άλλα σχόλια...
"Εποχές όπως η τωρινή, είναι από τις πιο διασκεδαστικές στη ζωή αυτής της χώρας. Ξεκινάει το γελοιωδέστερο φαινόμενο της μικρής μας κοινωνίας. Αρχίζει με τρόπο η κωλοτούμπα. Εφημερίδες πρέπει ν’ αλλάξουν τίτλους, δημοσιογράφοι να βρουν νέους εργοδότες, πνευματικοί άνθρωποι να ανακαλύψουν τους νέους σπόνσορες. Ξαφνικά, η παντοδύναμη κυβέρνηση γίνεται ένας θίασος πελιδνών ανθρώπων που ετοιμάζουν τα πράγματά τους για τη μετακόμιση. Δεν είναι χρήσιμοι πια σε κανέναν.

Τώρα όλοι ανακαλύπτουν τα «κενά χρόνια», όλοι θεωρούν δεδομένο πως 6 χρόνια αυτή η κυβέρνηση δεν παρήγαγε κανένα έργο. Περίεργο πώς δεν το ’βλεπαν όλον αυτό τον καιρό. Ξαφνικά, ο πανίσχυρος ηγέτης, αυτός που θα κυβερνούσε μια 20ετία, αυτός που θ’ άφηνε τη σφραγίδα του στη χώρα, μετατρέπεται σ’ έναν κουρασμένο άνθρωπο, που δεν έκανε γι’ αυτή τη δουλειά, δεν είχε τα εφόδια, ένας ηθοποιός ήταν που κουνούσε τηλεοπτικά τα χέρια του με στόμφο μπροστά σε πρόθυμους να πιστέψουν οτιδήποτε τηλεθεατές.

Οι εφημερίδες που «στήριξαν τη δημοκρατική παράταξη», που την υπονόμευσαν στη συνέχεια, που ανακάλυψαν το λαϊκό ηγέτη της «σεμνότητας και της ταπεινότητας», θα τον οδηγήσουν τώρα στη σύνταξη, έρχεται ξανά το «πλατύ ποτάμι της αλλαγής». Οι σχολιαστές που εκτέθηκαν τόσα χρόνια με τους γλοιώδεις ύμνους για τον ανθρώπινο, λαϊκό ηγέτη της Ραφήνας που τρώει σουβλάκια σαν κι εμάς, θ’ αρχίσουν σιγά-σιγά την περιστροφή, τώρα η δοξολογία θα ’χει άλλον αποδέκτη. Χρεοκοπημένα Μέσα ενημέρωσης χωρίς κοινό που ζουν από την κρατική διαφήμιση, επιχειρηματίες που ξέρουν να συναλλάσσονται μόνο με το δημόσιο, διαπλεκόμενοι των κρατικών προμηθειών και των δημοσίων έργων, δημοσιογράφοι που έχουν μετατραπεί σε δημοσίους υπαλλήλους, με εργοδότη τους το κράτος, τις κρατικές εταιρείες, τα κόμματα, τις δημοτικές επιχειρήσεις, τα υπουργικά γραφεία. Καλλιτέχνες που ζουν από τις επιχορηγήσεις του Υπουργείου Πολιτισμού, αθλητές που ενισχύονται από τις επιδοτήσεις, σωματεία, μη κυβερνητικές οργανώσεις, επιτροπές, ξέρουν πια καλά το παιχνίδι, η εποχή αλλάζει, αναζητούν τον καινούργιο χορηγό. Το κλωνοποιημένο όνομα, η «Ντόλυ της πολιτικής», το εύσωμο παιδί που κλωτσάει τη μπάλα και σπάει το πόδι του, μεταμορφώθηκε στο δημοφιλή πολιτικό, τον αδιαφιλονίκητο ηγέτη, τον «καταλληλότερο», τον πρωθυπουργό, με το λαϊκό έρεισμα και την αποδοχή της αριστεράς, αυτόν που τα έβαλε με τους «νταβατζήδες». Για να μετατραπεί πάλι τους τελευταίους μήνες σε βαρίδι, που δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις, που οδήγησε την παράταξη στις μοιραίες εκλογές της ήττας για να απαλλαγεί από το βαρύ έργο της διακυβέρνησης που δεν μπορούσε να φέρει εις πέρας. Ο δρόμος της εξόδου περιγράφεται με σαφήνεια στα πρωτοσέλιδα. Κι όταν τα προπαγανδιστικά ηχεία στα παράθυρα των τηλεοράσεων, αυτά που τον στήριξαν και δημιούργησαν την πλαστή εικόνα, του λένε, «το θέμα, αγορίνα μου, είναι να φύγουμε παντελονάτοι και όχι στριγκάτοι», όλοι παίρνουν το μήνυμα. Game over, ο ρόλος σας τελείωσε, νέο έργο προσεχώς.
Τώρα γίνονται οι νέες επενδύσεις και πρέπει να γίνουν βιαστικά και λίγο άκομψα, γιατί οι εθνικοί διασκεδαστές, οι εθνικοί εκβιαστές, οι εθνικοί καταδότες, οι εθνικοί δικαστές εκτέθηκαν πολύ αυτά τα χρόνια, η κωλοτούμπα θα γίνει απότομα. Το «παιντί» που δεν μιλάει καλά ελληνικά, ο προδότης που «χορεύει ζεϊμπέκικα με τους Τούρκους», που κάνει ποδήλατο και σπάει το χέρι του, πρέπει γρήγορα να γίνει ο ηγέτης που έρχεται από το μέλλον, κυρίες και κύριοι ο πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς, Ελληνίδες Έλληνες ο πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι εδώ.

Η πραγματικότητα των media είναι εικονική. Δημοσκόποι, παπαγαλάκια, έμμισθοι υπάλληλοι κομμάτων, σιτιζόμενοι από τα κρατικά ταμεία, φτιάχνουν έναν πλαστό κόσμο. Ενημερώνουν χωρίς να πληροφορούν, μιλάνε για πολιτική μέσα σε κενό πολιτικής. Έχουν μετατρέψει την πολιτική από παραγωγή προτάσεων και λύσεων σε παιχνίδι εξουσίας, ποιος νικάει. Γιατί το ποιος νικάει είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Ποιος μοιράζει το χρήμα, ποιος διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, τα ειδικά κονδύλια των υπουργείων, τις επιχορηγήσεις του ΟΠΑΠ, τις επιδοτήσεις, την κρατική διαφήμιση, τα δάνεια των κρατικών τραπεζών. Σ’ αυτή τη χώρα ο μεγαλύτερος πελάτης, ο μεγαλύτερος εργοδότης, είναι πάντα το κράτος.
Αυτή η κυβέρνηση αποχωρεί άσχημα, αδύνατη, ηττημένη. Ήταν πάντα ηττημένη. Όλα αυτά τα 6 χρόνια ήταν ηττημένη. Ακόμα και όταν ήταν πανίσχυρη, όταν όλα τα Μέσα ενημέρωσης την υποστήριζαν, όταν είχε την υστερόβουλη ανοχή της αριστεράς, όταν οι πνευματικοί άνθρωποι, προοδευτικοί πάντα, δήλωναν γοητευμένοι από το τίμιο, λαϊκό παιδί της Ραφήνας που διαβάζει Κική Δημουλά. Ήταν αδύναμη γιατί δεν παρήγαγε καμία πολιτική, γιατί δεν έλυνε κανένα πρόβλημα, γιατί είχε μόνο ένα στόχο, κάθε 2, 3, 4 χρόνια να νικάει το ΠΑΣΟΚ και να κερδίζει την εξουσία. Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι ισχυρή μόνο αν παράγει πολιτική, αν λύνει τα προβλήματα, αν επιτύχει τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται αυτή η χώρα. Αλλιώς, στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, στις οθόνες των τηλεοράσεων θα είναι παντοδύναμη, ο νέος πρωθυπουργός θα δοξάζεται όπως δοξάστηκε και ο τωρινός, αλλά στ’ αλήθεια θα είναι ανίσχυρη, ένα αναλώσιμο εργαλείο για τη διανομή του δημόσιου χρήματος. Ελπίζω να το έχει καταλάβει.

Στα Μέσα ενημέρωσης ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται στο θέμα της νίκης στις εκλογές, όμως το πραγματικό πρόβλημα, η υστέρηση της χώρας, η αιτία των προβλημάτων, απουσιάζει. Δεν παύει όμως να είναι διασκεδαστικός. Παρακολούθησε με προσοχή αυτές τις μέρες, τέτοιες εποχές συμβαίνουν μια φορά κάθε μερικά χρόνια. Η εκπαιδευμένη κοινή γνώμη μπορεί τώρα να αξιολογήσει την αξιοπιστία όλων, τώρα φαίνονται καθαρότερα οι απότομες στροφές, οι κρυφοί στόχοι, ο χαρακτήρας. Προκαλεί λίγη ναυτία, αλλά είναι εκπαιδευτικό. Άσε που έχει και πλάκα".

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

2009-09-17T15:51:00.004+03:00

Ορισμένες φορές στα ομαδικά παιχνίδια μια πάσα είναι τόσο αιφνιδιαστική που βρίσκει απροετοίμαστους όχι μόνο τους αντιπάλους, αλλά και τους συμπαίκτες. Ο κ. Καραμανλής κατάφερε με την αναπάντεχη για πολλούς απόφασή του να προκυρήξει εκλογές να μεταφέρει αυτού του είδους τον αιφνιδιασμό στην πολιτική. Αντί να βρει απροετοίμαστη την αντιπολίτευση, έπιασε στον ύπνο τα ίδια του τα στελέχη. Έτσι, για πρώτη φορά στη μεταπολευτική πολιτική ιστορία, ένα κόμμα εξουσίας αδυνατεί να συμπληρώσει σε αρκετούς νομούς τα ψηφοδέλτιά του, ελάχιστες μέρες πριν τις εκλογές. Ζητήματα εσωκομματικής διαχείρισης παρέμειναν ανοιχτά, με αποτέλεσμα η τραγικά αργοπορημένη επίλυσή τους να έχει καταστροφικά αποτελέσματα.
Η καραμανλική πολιτική στρατηγική κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του ήταν η αποφυγή σημαντικών ή δύσκολων προσωπικών αποφάσεων. Για το λόγο αυτό, όπως είναι γνωστό, κατηγορήθηκε σφόδρα από την αντιπολίτευση. Οι τελευταίες εξελίξεις αποδεικνύουν ότι πολύ καλά έκανε. Κάτι παραπάνω ήξερε...

"ΑΝΩ ΘΡΩΣΚΩ"

2009-08-16T23:10:00.003+03:00

Όταν το 1988 ο Μπεν Τζόνσον έκανε ντοπαρισμένος στους Ολυμπιακούς της Σεούλ 9.79 στα 100 μέτρα, θεωρήθηκε ως επίδοση υπεράνθρωπη. Πριν από λίγο ο Τζαμαϊκανός Ουσέιν Μπολτ διέλυσε χρονόμετρα και προβλέψεις δήθεν ειδικών και έκανε την απόσταση σε 9.58(!!!) με δεύτερο τον Αμερικανό Γκέι με 9.71(!!) στην ανεπιφύλακτα γρηγορότερη κούρσα όλων των εποχών.
Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω την ασφάλεια και την αξιοπιστία των επιστημονικών αναλύσεων για το πού μπορεί να φτάσει το ανθρώπινο σώμα και πνεύμα. Ανεξάρτητα από τις όποιες βοήθειες (ντόπινγκ) και τα δύο στο διάβα των χρόνων διαψεύδουν τις προβλέψεις, φτάνοντας σε πρώην προσδοκώμενες κορυφές πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Αυτό αποτελεί την καλύτερη απόδειξη της απρόβλεπτης άνθρώπινης φύσης, να φτάνει όλο και πιο ψηλά.Και ευτυχώς, γιατί υπάρχει και πλήθος παραδειγμάτων που δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο ...

ΣΥΝΕΠΕΙΑ

2009-07-28T11:24:00.004+03:00

Το καλοκαίρι είναι η εποχή της ραστώνης, της χαλάρωσης , της ελάττωσης της έντασης. Το ίδιο ισχύει και για την πόλιτική. Το ακάματο όμως επικοινωνιακό επιτελείο
της κυβέρνησης δεν ακολουθεί αυτόν τον κανόνα. Τελευταία του ανακάλυψη είναι η προσβολή των θεσμών από το επάρατο ΠΑΣΟΚ σε σχέση με τη εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Τα κορυφαία στελέχη της ΝΔ καθημερινά δηλώνουν τον αποτροπιασμό τους στην προοπτική η αξιωματική αντιπολίτευση να μην συναινέσει στην εκλογή του Προέδρου και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Και επειδή αυτήν την κυβέρνηση την χαρακτηρίζει συνέπεια λόγων και έργων, ας δούμε (από το σημερινό φύλλο των ΝΕΩΝ) τι λέγαν τα ίδια στελέχη πριν 9 χρόνια, πριν συμφωνήσουν στην επανεκλογή Στεφανόπουλου:

Η αλλαγή θέσεων, για να είμαστε δίκαιοι, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των κυβερνητικών στελεχών. Και στο χώρο του ΠΑΣΟΚ μπορεί να βρει κανείς πολλά παραδείγματα. Αυτό που ενοχλεί για ακόμη μια φορά είναι το επικοινωνιακό παπαγάλισμα μιας θέσης, ανεξάρτητα από τη σοβαρότητά της και την αξία της, με σκοπό τη δημιουργία εντυπώσεων κόντρα στη λογική και στο σύνταγμα. Και οι παπαγάλοι αποδείχθηκε ότι δεν τους φέρνουν τύχη...

ΤΣΙΓΑΡΑ

2009-07-01T23:46:00.003+03:00

Χθες ήταν η πρώτη μέρα εφαρμογής του νέου νόμου για το κάπνισμα. Και ήταν μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις: κανείς στη δουλειά δεν κάπνισε και κάποιοι από τους γνωστούς μου ξεκινήσαν προσπάθεια για να το κόψουν. Φαίνεται πως ο κόσμος για να βηματίσει μπροστά θέλει ένα μικρό σπρωξιματάκι. Αρκεί οι νόμοι να το δίνουν.

ΠΑΣΧΟΣ WRITING

2009-05-27T10:35:00.002+03:00

Πολύ καλό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή:

Αλλάχ ακμπάρ;

Mετά τη διαμαρτυρία των μουσουλμάνων μεταναστών την Παρασκευή, ένας από τους εκπροσώπους των (από εκείνους που δεν ξέρουμε ούτε ποιους, ούτε πόσους εκπροσωπούν) δήλωσε εμφανώς αγανακτισμένος ότι «μπορεί να μας σκοτώσεις και να μην αντιδράσουμε, αλλά μην μας πειράξεις το Κοράνι! Είναι για εμάς ιερό».

Η σωστή απάντηση γι’ αυτό σε μια δυτική χώρα είναι: «σκασίλα μας». Για άλλους ανθρώπους ο Ολυμπιακός θεωρείται ιερός, αλλά αυτό για το οποίο όλοι συμφωνούμε στη Δύση είναι ότι οι άνθρωποι είναι ιεροί. Ο σεβασμός στα σύμβολα δείχνει καλούς τρόπους, αλλά η έλλειψή του δεν είναι αξιόποινη πράξη. Μόνο η έλλειψη σεβασμού στον άνθρωπο -ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας ή ποδοσφαιρικών πεποιθήσεων- είναι κάτι που πρέπει να να τιμωρείται.

Αφού, λοιπόν, υπήρξε αυθαιρεσία ενός αστυνομικού στο συμβάν του Κορανίου, αυτός κανονικά θα έπρεπε να τιμωρηθεί για καταστροφή ξένης περιουσίας, όχι για το αν έσχισε ένα χαρτί που κάποιοι θεωρούν ότι είχε θεόπνευστα λόγια γραμμένα. Θα έπρεπε να τιμωρηθεί γιατί αυθαιρέτησε εναντίον του ατόμου -άσχετα αν αυτός είναι μετανάστης- και όχι για το αν προσέβαλε τις πεποιθήσεις του, ακόμη κι αν αυτός τις θεωρεί ιερές.

«Στη Δύση, επειδή ψάχνουμε το βέλτιστο, η προσβολή των πεποιθήσεων είναι κάτι που επιζητούμε», θα έλεγε ο δυτικός πολίτης. «Αποτελεί ένα από τα θεμέλια του δικού μας πολιτισμού, ο οποίος απέδειξε τα τελευταία 300 χρόνια ότι τα πάει μια χαρά, ή έστω καλύτερα από άλλους πολιτισμούς που σέβονται περισσότερο τα ιερά από τους ανθρώπους. Απόδειξη αυτού είναι ότι οι άνθρωποι εκείνων των πολιτισμών έρχονται εδώ για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή. Δεν μπορεί να θέλουν να επιβάλλουν στη “γη της επαγγελίας” τις πεποιθήσεις της “κόλασης” που άφησαν πίσω τους. Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν κάποιοι θεωρούν μετανάστες “φιλοξενούμενους”. Εχει να κάνει με την ιστορική εμπειρία και την απλή λογική. Αν θες καλύτερα αποτελέσματα, από εκείνα που σε οδήγησαν στον “γολγοθά” της ξενιτιάς, δες τι κάνουν οι άλλοι και αντίγραψέ τα ή έστω σεβάσου τα. Οχι ως ιερά, αλλά ως αποδεδειγμένα αποτελεσματικά.»

Στη Δύση δημιουργείται διαρκώς μια σύγχυση μεταξύ θρησκευτικής ανοχής και θρησκευτικής επιβολής. Ενώ κατακτάμε το πρώτο, αρχίζουμε να απειλούμαστε από το δεύτερο. Η καταπίεση των θρησκευτικών συναισθημάτων οποιουδήποτε ανθρώπου δείχνει δυσανεξία. Την ίδια, όμως και χειρότερη δυσανεξία, δείχνει η απαίτηση οποιουδήποτε θρησκευόμενου για σεβασμό των συμβόλων του ή μη κριτική του δόγματός του. Οι απόψεις, ακόμη κι αν είναι θρησκευτικές, κρίνονται και τα σύμβολα συμβολίζουν· άλλες φορές την πίστη, κι άλλες τον χλευασμό προς την πίστη.

Αυτά θα έλεγε ο κάτοικος κάποιας δυτικής χώρας. Ενας κάτοικος της Ελλάδος, όμως, δεν μπορεί να πει το ίδιο. Οχι, μόνο, διότι δεν είναι αμιγώς δυτικός, αλλά κυρίως επειδή στη χώρα του είναι ποινικό αδίκημα η προσβολή θρησκευτικών συμβόλων. Κατά συνέπεια θα είναι μέγιστη υποκρισία να μην τιμωρείται κάποιος για το σχίσιμο του Κορανίου. Θα αποδείξει ότι και στα στο ζήτημα του θρησκευτικού προστατευτισμού, η δημοκρατία μας είναι αλά καρτ...

ΤΡΟΠΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ

2009-05-23T15:29:00.001+03:00

"Τόπε τόπε ο παπαγάλος πως στου Μαξίμου πάει άλλος"
(Δημώδες)

THE GLADIATORS

2009-04-06T12:10:00.004+03:00

Η φράση "και οι κρίνοντες κρίνονται" είναι σε όλους γνωστή. Στο διαμορφωμένο πανελλήνια επικοινωνικό πλαίσιο οι "κρίνοντες" είναι κυρίως οι δημοσιογράφοι. Οι ίδιοι διεκδικούν το δικαίωμα της συνεχούς και σκληρής κριτικής, πράγμα που είναι εντελώς απαραίτητο για την ορθή άσκηση του επαγγέλματός τους, αλλά και στοιχείο σωστής λειτουργίας της ίδιας της δημοκρατίας.
Τι συμβαίνει όμως όταν ασκείται κριτική στους ίδιους τους δημοσιογράφους. Απλώς πανικός. Ήταν προτιμότερο στο μεσαίωνα να κριτικάρεις το ιερατείο παρά σήμερα να κάνεις το ίδιο σε δημοσιογράφο. Οι περισσότεροι θεωρούν τους εαυτούς τους αυθεντίες και η όποια κριτική τους φαίνεται ιεροσυλία. Αποτέλεσμα είναι το απίστευτο ξεκατίνιασμα που παρακολουθούμε είτε στις οθόνες μας είτε στα διάφορα blogs. Τριαντάφυλλόπουλος vs Θέμος, Κακαουνάκης vs Μάνεσης, Γκόλιας vs Τριανταφυλλόπουλος, Παπαγιάννης vs Χατζηνικολάου, Παπαδάκης vs Αυτιάς, Πρετεντέρης vs Πανδώρα κ.α. συνθέτουν ένα αναμφίβολα θλιβερό δημοσιογραφικό σκηνικό.
Αν ο τύπος με την ευρύτερή του έννοια παρέμενε η τέταρτη εξουσία, αυτά δεν θα είχαν και πολύ νόημα. Επειδή όμως μάλλον βρίσκεται ψηλότερα, τα συμφέροντα είναι τεράστια και η επιρροή του στον κόσμο σημαντική, χαμένη βγαίνει μόνο η δημοκρατία. Η δημοσιογραφία και η πολιτική έχουν χάσει προ πολλού άλλωστε την έξωθεν καλή μαρτυρία τους.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

2009-03-18T02:24:00.002+02:00

Η συνέντευξη δόθηκε στο δημοσιογράφο Τάσο Πλέντζα της εφημερίδας "Ενημέρωση"

-Πως κρίνετε το έργο της νομαρχιακής αρχής;

Τα 7 χρόνια παρουσίας της νυν νομαρχιακής αρχής στο τιμόνι του νομού απέδειξαν περίτρανα τους φόβους και τις ανησυχίες που εκφράζουμε καιρό τώρα. Το έργο της κρίνεται ανεπιφύλακτα πολύ κατώτερο των προσδοκιών ακόμα και των ίδιων των ψηφοφόρων της. Ο νομός συνεχίζει να υστερεί αναπτυξιακά, παρά τις υψηλές προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν, ο βαθμός της εξυπηρέτησης του πολίτη είναι χαμηλός και πολυδιαφημισμένα έργα, όπως η Τρικάλων-Καλαμπάκας, προχωρούν με απελπιστικά αργούς ρυθμούς. Είναι πλέον σαφές σε κάθε πολίτη του νομού ότι η νυν νομαρχιακή αρχή δεν έχει να προσφέρει κάτι περισσότερο. Ο νομός χρειάζεται αλλαγή, νέο όραμα, συγκεκριμένες στρατηγικές για την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων και εντελώς διαφορετική φιλοσοφία διοίκησης.

-Σε ποιους τομείς πρέπει να στρέψει την προσοχή της η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση ενόψει του ΕΣΠΑ 2007-2013;

Δύο είναι οι βασικοί τομείς στους οποίους πρέπει να επικεντρωθεί η δράση της νομαρχιακής αρχής: η τουριστική ανάπτυξη και η προστασία της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής. Η παρουσία των Μετεώρων, ως γεωλογικού φαινομένου και θρησκευτικού μνημείου παγκόσμιας εμβέλειας, καθώς και ο ξεχωριστός ορεινός μας όγκος, πρέπει να είναι οι πυρήνες της διαμόρφωσης συγκεκριμένων τουριστικών πολιτικών. Η σωστή διαχείριση της προβολής του νομού, η αρωγή στη δημιουργία υποδομών και η ανάπτυξη των οδικών έργων προς αυτή την κατεύθυνση είναι απαραίτητες συνθήκες αξιοποίησης του τουριστικού προϊόντος.

Από την άλλη, ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος έχουν την ανάγκη συνεχούς βοήθειας από τη νομαρχιακή αρχή, τόσο σε επίπεδο υποδομών (π.χ. λιμνοδεξαμενές), όσο και σε επίπεδο επιστημονικής υποστήριξης από τις υπηρεσίες. Τα νέα μοντέλα αγροτικής ανάπτυξης απαιτούν συνεχή εγρήγορση, γιατί ο ανταγωνισμός τόσο σε εθνικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο είναι αμείλικτος. Οι σημερινές πολιτικές συντηρούν μια κατάσταση με δύσκολο παρόν και εξαιρετικά αβέβαιο μέλλον.

-Πολλές φορές έχετε επισημάνει ως συνδυασμός στο νομαρχιακό συμβούλιο την προσπάθεια της πλειοψηφίας να μην αναδεικνύει θέματα μείζονος ενδιαφέροντος για το νομό. Γιατί πιστεύετε ότι το κάνει αυτό;

Η δίχρονη εμπειρία στα έδρανα του νομαρχιακού συμβουλίου αποδεικνύει ότι η παρούσα νομαρχιακή αρχή δεν αντέχει το διάλογο. Η αντιπολιτευτική μας τακτική προσπαθεί να είναι αμιγώς πολιτική, να συνεισφέρει στη διαβούλευση για την επίλυση των προβλημάτων και να καταθέτει προτάσεις. Η απάντηση στην κριτική μας είναι, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, ένας αναίτιος εκνευρισμός και η εκτόξευση χαρακτηρισμών (όπως μικρότητα και μικροψυχία), που δεν τιμούν ούτε το χώρο του νομαρχιακού συμβουλίου αλλά και δεν έχουν σχέση με τον ίδιο το διάλογο που αποτελεί βασικό συστατικό της πολιτικής. Ίσως να κυριαρχεί σε κάποιους η αντίληψη ότι το νομαρχιακό συμβούλιο χρησιμεύει μόνο για τη διεκπεραίωση απλών γραφειοκρατικών ζητημάτων. Η Αυτοδιοικητική Ενότητα θα συνεχίσει να φέρνει, παρόλες τις αντιδράσεις, στο δημόσιο διάλογο όλα τα μεγάλα θέματα που απασχολούν το νομό.

-Θεωρείτε ότι το εγχείρημα της «Αυτοδιοικητικής Ενότητας» έχει πετύχει;

Είναι γεγονός ότι το αποτέλεσμα των προηγούμενων εκλογών ήταν ιδιαίτερα αρνητικό για το συνδυασμό της Αυτοδιοικητικής Ενότητας. Κάνοντας την αυτοκριτική μας πρέπει να σημειώσουμε ότι η απογοήτευση από το αποτέλεσμα οδήγησε σε μια καθυστέρηση του αντιπολιτευτικού βηματισμού μας. Εδώ και καιρό όμως, η Αυτοδιοικητική Ενότητα ασκεί με συνέπεια και αποτελεσματικότητα τα αντιπολιτευτικά της καθήκοντα, γεγονός που αναγνωρίζεται και από τους πολίτες του νομού. Αν συνεχίσει με αυτό το ρυθμό, το έργο της σίγουρα θα πετύχει και θα ανταμειφθεί. Αν όχι, θα αποτελέσει έναν αστερίσκο στην πολιτική ιστορία του νομού. Εμείς μπορούμε να υποσχεθούμε, ότι θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να συμβεί το πρώτο.

THE TRUTH

2009-03-09T17:40:00.004+02:00

Πολύς λόγος γίνεται από εχθές για την απόφαση του Μπαράκ Ομπάμα να πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στη γείτονα και φίλη Τουρκία και να μην καταδεχθεί να περάσει από τα μέρη μας. Οι περισσότεροι το απέδωσαν στην εν γένει ανεπάρκεια του ΥΠΕΞ και στην τακτική της κ. Μπακογιάννη να χρησιμοποιεί την εξωτερική πολιτική για την προσωπική της προβολή.
Αυτά βέβαια είναι αηδίες και παραμύθια για αδαείς. Γνωστός μου ελληνοαμερικάνος, που ο βαφτισιμιός της ξαδέρφης του δουλεύει στην κουζίνα του Λευκού Οίκου, μου αποκάλυψε με κωδικοποιημένο μήνυμα μέσω facebook, που η αποκρυπτογράφησή του απαιτεί τέσσερα τουλάχιστον χρόνια μελέτης του Λιακόπουλου, την σκληρή αλήθεια:
Όταν αποφάσισε να πραγματοποιήσει το ταξίδι ο Ομπάμα, κάλεσε τον αντιπρόεδρό του και γνωστό φιλέλληνα Τζο Μπάιντεν. "Τζό" του είπε, "θα μου οργανώσεις το ταξίδι στην Ελλάδα;" Ο Τζο τον κοίταξε σκεφτικός. "Δεν ξέρω Πρόεδρε, έχω πληροφορίες ότι ο Τσίπρας θα οργανώσει διαδηλώσεις για να καταγγείλει το ρόλο μας στην κλιματική αλλαγή καθώς και την αστυνομική βία που υπάρχει στις νότιες πολιτείες μας". "Μα το Δία Τζον", είπε ο πρόεδρος, "γιατί να μου το κάνει αυτό ο cool Alexis; Δεν είπα πως θα αναθεωρήσουμε τη στάση μας για το πρωτόκολλο του Κιότο; Δεν υποσχέθηκα να κλείσω το Γκουαντάναμο;" "Ναι πρόεδρε, αλλά δεν αρκούν αυτά. Για να πειστούν όλες οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ τα δείγματα γραφής σου πρέπει να είναι πολλά". Ο Πρόεδρος κοντοστάθηκε. "Εντάξει Τζο. Αν είναι μόνο αυτό θα σφίξω τα δόντια και θα πάω" "Όμως Πρόεδρε υπάρχει και κάτι άλλο" "Τί Τζο", ρώτησε κάθιδρος ο Μπαράκ Χουσείν. "Η Αλέκα θα ξεσηκώσει τον κόσμο λέγοντας ότι είμαστε φονιάδες των λαών και θα καλέσει λαό, φοιτητές, εργάτες και συνδικάτα στο Σύνταγμα". "Είναι αδιόρθωτο αυτό το κορίτσι", είπε ο Πρόεδρος. "Αλλά παρόλα αυτά θα κάνω πέτρα την καρδιά μου και θα πάω". "Πρόεδρε", είπε ο πιστός αντιπρόεδρος κοιτώντας το πάτωμα. "Είναι και κάτι άλλο που πρέπει να ξέρεις". "Τι Τζο, πες μου" είπε ο Πρόεδρος με γουρλωμένα μάτια. "Ο Κώστας Καζάκος ετοιμάζει και σε σένα δίκη όπως και στον Κλίντον". " Μα Τζο έχει χρόνο; Δεν παίζει καθημερινά στη Βέρα στο Δεξί;" "Όχι Πρόεδρε" είπε ο Τζο. "Η Βέρα τελείωσε και φέτος κάνουν θραύση τα Μυστικά της Εδέμ". "Μα κανείς δε με ενημερώνει σωστά; Και θα γυρνώ καταδικασμένος από τον Αμυρά στη διεθνή κοινότητα; Όχι Τζο, δεν το αντέχω. Θα πάμε μόνο Τουρκία και ας είναι καλύτερο το τραγούδι του Σάκη".
Τότε μάλιστα άσπρισαν απότομα και τα μαλλιά του Ομπάμα, γεγονός που εντέχνως απέκρυψε στις γνωστές δηλώσεις ο κομμωτής του.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

2009-03-05T00:12:00.002+02:00

Στο αλήστου μνήμης πρώην ανατολικό μπλοκ, η λέξη "σύντροφος" είχε χάσει εντελώς το νόημά της. Χρησιμοποιούνταν μάλιστα υποχρεωτικά και αντί για "κύριε Νίκο" π. χ. έπρεπε απαραίτητα να πεις "σύντροφε Νίκο". Στην Ελλάδα μέχρι τώρα δύο λέξεις που αλλοιώθηκε η έννοιά τους και το άκουσμά τους οδηγούσε σε δυσάρεστους συνειρμούς ήταν ο "φιλελευθερισμός" και ο "εκσυγχρονισμός". Ο πρώτη είχε την ατυχία να πέσει στο στόμα του Μητσοτάκη και στην επικοινωνιακή διαχείριση του Μάνου, με αποτέλεσμα να απαξιωθεί εντελώς. Ο δεύτερη συνδέθηκε με συνεργάτες του τίμιου Σημίτη, που το μόνο που εκσυγχρόνισαν ήταν οι τρόποι παράκαμψης του ΑΣΕΠ.
Τον τελευταίο καιρό, ο Πρωθυπουργός αποφασίζοντας να διαψεύσει αυτούς που τον κατηγορούν ότι δεν κάνει απολύτως τίποτα, αποφάσισε να ξεφτιλίσει την έννοια της "συναίνεσης". Εδώ και κάμποσες μέρες την πιπιλίζει ανελλιπώς, θεωρώντας την απαραίτητη για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Ο άνθρωπος που αποκαλούσε την οικονομία επί Σημίτη "τραβεστί", που οδήγησε για μικροκομματικούς λόγους τη χώρα σε απογραφή και δεν δέχτηκε ούτε μία από τις 10 προτάσεις του Παπανδρέου για την καταπολέμηση της διαφθοράς, ανακάλυψε όψιμα τη συναίνεση. Για μια κρίση που είναι γνωστή εδώ και μήνες, οι πρωτοβουλίες αναλαμβάνονται δήθεν τώρα. Και ακόμη μια φορά ο λόγος είναι μόνο επικοινωνιακός, μπροστά στην καταιγίδα των αρνητικών δημοσκοπήσεων. Τι κρίμα το ρέκβιεμ ενός Πρωθυπουργού να είναι ένα ακόμη πολιτικό φάλτσο...

ΣΤΑΣΗ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

2009-02-19T22:53:00.007+02:00

Αυτόν τον καιρό βγαίνει στις αίθουσες η τελευταία ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ο γνωστός σκηνοθέτης είναι από τα πιο συζητημένα πρόσωπα τα τελευταία 40 χρόνια στο χώρο της τέχνης. Το ιδιαίτερο στυλ των ταινιών του έχει ορισμένους θαυμαστές, αλλά και πολλούς επικριτές.
Είναι γεγονός ότι οι ταινίες του "Τεό" δεν είναι από τις πιο "εύκολες". Για χρόνια η θεματογραφία τους ήταν πολιτική και απαιτούσαν γνώση για την ιστορία της αριστεράς στη χώρα για να γίνουν κατανοητές. Αλλά στη πλειοψηφία τους παραμένουν έργα κυρίως υψηλότατης κινηματογραφικής αισθητικής. Η λιτότητα της "Αναπαράστασης", ο συγκλονιστικός διάλογος του Κατράκη με τον Παπαγιαννόπουλο στο "Ταξίδι στα Κύθηρα", ο γάμος στο "Μετέωρο βήμα του Πελαργού", η προτομή του Λένιν που ταξιδεύει στο "Βλέμμα του Οδυσσέα" και η συγκλονιστική μουσική της Ελένης Καραίνδρου στις περισσότερες αποτελούν αναμφίβολα αξεπέραστα καλλιτεχνικά διαμάντια.
Για τον περισσότερο κόσμο ο Αγγελόπουλος είναι ένας ιδιαίτερος σκηνοθέτης που κάνει ακαταλαβίστικες ταινίες με αργά πλάνα. Η κριτική τους πολλές φορές φτάνει στα όρια του ανέκδοτου. Αλήθεια, πόσοι από αυτούς έχουν δει κάποια ταινία του; (Ποιος ξεχνάει τον αείμνηστο Καντιώτη που τον είχε αφορίσει χωρίς να δει καν το "Μετέωρο Βήμα"). Μια από τις δυνάμεις της τέχνης είναι να προκαλεί συζητήσεις, διαφωνίες και το αισθητικό αποτέλεσμα να μην είναι αποδεκτό από όλους. Αρκεί η γνώμη του καθενός να στηρίζεται σε αντικειμενική προσωπική κρίση και όχι σε μηρυκασμό καθιερωμένων κλισέ.
Προσωπικά πιστεύω ότι ο Αγγελόπουλος είναι ο κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης. Ο Φρέντυ Γερμανός πριν από 22 χρόνια είχε γράψει ότι "ο ελληνικός κινηματογράφος είναι σαν χαλασμένο λεωφορείο: έχει σταματήσει για χρόνια στη στάση Αγγελόπουλου". Και μάλλον κανείς δεν το έχει βάλει ακόμη μπροστά.

ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΕΣ

2009-02-13T01:34:00.004+02:00

Το βασικό στοιχείο κάθε βαρετού λόγου ή συνέντευξης είναι η κοινοτοπία Η εντελώς κοινή και απολύτως αναμενόμενη άποψη που δεν κομίζει τίποτα καινούργιο και κινείται συνήθως από την ασημαντότητα έως τη μετριότητα. Δύο βασικές κατηγορίες ανθρώπων που αναμασούν συνεχώς κοινοτοπίες είναι οι πολιτικοί και οι αθλητές. Συνήθως, καταφεύγουν σε αυτές γιατί δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν το κοινό τους, είτε κομματικό ή οπαδικό είναι αυτό. Ο κόσμος δικαιολογημένα δηλώνει ότι βαριέται τα ίδια και τα ίδια και περιμένει να ακούσει κάτι που θα του κάνει εντύπωση. Τι γίνεται όμως όταν αυτό γίνει πράξη; Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε ή έστω να ακούσουμε αιρετικές απόψεις ή απλώς διαφορετικές φωνές;

Ας πάρουμε δύο παραδείγματα: το πρώτο από την πολιτική και το δεύτερο από το ποδόσφαιρο.

Ο ραδιοφωνικός παραγωγός Γρηγόρης Ψαριανός εκλέχτηκε στις τελευταίες εκλογές βουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ. Ο λόγος του, το στυλ του και οι απόψεις του δε θυμίζουν με τίποτα αυτό που έχουμε στο μυαλό μας για το πως πρέπει να είναι ένα μέλος του κοινοβουλίου. Μιλάει όπως μιλούσε πάντα και με τον τρόπο που είχε πάντα. Διαβάζοντας διάφορες απόψεις σε Blogs και εφημερίδες, κατακρίνεται έντονα όχι για τις απόψεις του, οι οποίες είναι όντως αιρετικές και για κάποιους προκλητικές, αλλά για το αν είναι δυνατόν ένας βουλευτής να μιλάει με αυτόν τον τρόπο (σαν κανονικός άνθρωπος δηλαδή).
Ο ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού Μάντζιος έδωσε πρόσφατα μια συνέντευξη που δεν βγάζει κανέναν οπαδισμό, μιλάει ειλικρινά και μάλιστα αναφέρει ότι βάζει πάνω απ' όλα ένα καλό συμβόλαιο παρά την ομάδα στην οποία αγωνίζεται. Στις εκπομπές των αθλητικών σταθμών οι οπαδοί που τηλεφωνούν δηλώνουν άναυδοι. Αν έχεις συνηθίσει βέβαια να ακούς ότι πατέρας μας είναι ο πρόεδρος και θρησκεία μας η ομάδα, φυσιολογικό είναι να αντιδράς.
Ανεξάρτητα αν συμφωνούμε με αυτά που λένε ή όχι, οι αιρετικοί είναι απαραίτητοι. Εκτός βέβαια αν προτιμάμε να μας θρέφει η πλήξη. Είναι πιο ασφαλής αλλά παχαίνει. Πνευματικά.

ΑΒΡΑΜΟ 2

2009-02-09T22:23:00.002+02:00

Την περασμένη εβδομάδα οι νοσοκομειακοί γιατροί ήταν έτοιμοι να καταθέσουν εφημερίες μέχρι στις 10/2 λόγω της καθυστέρησης της κατάθεσης στη βουλή του νομοσχεδίου που επικυρώνει την κλαδική σύμβαση που συμφωνήθηκε με τον Υπουργό. Την Πέμπτη το βράδυ ανακοινώθηκε ότι το νομοσχέδιο κατατίθεται. Προσωπικά, εκτός από τη χαρά των θετικών αλλαγών που επιφέρει, αισθάνθηκα μια τύψη, καθώς την προηγούμενη είχα γράψει το προηγούμενο post που ήταν ιδιαίτερα επικριτικό για τον αγλαό Υπουργό. Όμως όχι. Δεν θα ήταν δυνατό αυτή η τεράστια πολιτική προσωπικότητα που λέγεται Αβραμόπουλος να με απογοητεύσει. Το νομοσχέδιο που κατέθεσε ήταν διαφορετικό σε σχέση με την κλαδική σύμβαση που υπέγραψε μπροστά μάλιστα στις κάμερες! Οι αυξήσεις είναι αρκετά ψαλιδισμένες και σε πολλά σημεία άλλα συμφωνήθηκαν και άλλα κατατέθηκαν.
Ο ιατρικός κόσμος είναι έξαλλος και αισθάνεται βαθιά προσβολή από το χουνέρι που του επιφύλαξε ο και επαναστάτης ποπολάρος τελευταία Υπουργός. Τον χαρακτηρίζουν ασυνεπή, πολιτικό απατεώνα και πολλά ακόμα που δε γράφονται. Είναι όμως βέβαιο πως κάνουν λάθος. Ο παμμέγιστος Υπουργός είναι συνεπέστατος και σταθερότατος σε αυτό που κάνει χρόνια τώρα: στην αμοραλιστική και χωρίς πολιτικούς κανόνες αριστοτεχνική διαχείριση του απόλυτου πολιτικού του τίποτα. Ως προς τι λοιπόν οι φωνές;
Άντε και Πρωθυπουργός...

ΑΒΡΑΜΟ...

2009-02-05T10:27:00.003+02:00

Ο κ. Αβραμόπουλος κατέχει ένα ξεχωριστό ρεκόρ: είναι ο πρώτος που ίδρυσε κόμμα λόγω των δημοσκοπήσεων και το διέλυσε επίσης εξαιτίας των δημοσκοπήσεων. Στο σύντομο βίο του ως αρχηγός κόμματος αναφερόταν στις άλλες παρατάξεις με την έκφραση "τα παλαιά κόμματα". Ο ίδιος όμως εφαρμόζει σήμερα τις πιο παλιές και ξεπερασμένες μεθόδους πολιτικάντικης τακτικής.

Εδώ και δύο μήνες έχει υπογραφεί η κλαδική σύμβαση των νοσοκομειακών γιατρών και του υπουργείου. Αυτό έγινε λόγω της πίεσης της Ε.Ε. και της κινητοποίησης των γιατρών. Από τότε ο υπουργός υπόσχεται κάθε φορά ότι το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί την επόμενη εβδομάδα. Για μια στιγμή ο ανασχηματισμός φάνηκε να του δίνει μια λύση φυγής, αλλά ο Καραμανλής του την έκανε κρατώντας τον στο υπουργείο. Από τότε οι εβδομάδες αναβολής συνεχίζονται, θυμίζοντας τα ξεκινήματα δίαιτας και γυμναστηρίου 'από Δευτέρα". Χθες ανέφερε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη ότι το νομοσχέδιο "θα ψηφιστεί συμπτωματικά σήμερα" αλλά φαίνεται πως για τον υπουργό ο χρόνος είναι μια ιδιαίτερα σχετική και διασταλτική έννοια.

Από την επόμενη Τρίτη τα νοσοκομεία, αν δεν ψηφιστεί το νομοσχέδιο, θα πάψουν να εφημερεύουν. Το θέμα δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια ενός υπουργού, αλλά η άνεση με την οποία εμπαίζει έναν κλάδο και κατά συνέπεια τον κόσμο. Ίσως να είναι κουρασμένος από την κούρσα της διαδοχής στην οποία επιδίδεται καθημερινά. Ίσως έχει βάλει στόχο να δικαιώσει με καθυστέρηση 15 ετών τον Πάγκαλο. Ποιος ξέρει...

ΑΙΩΝΙΕΣ ΣΤΑΘΕΡΕΣ

2009-01-27T23:34:00.003+02:00

Στα τέλη του 19ου αιώνα οι τότε υπεύθυνοι αποφασίσανε να κόψουν τις ακακίες που υπήρχανε στην οδό Σταδίου. Σε μια εποχή, που η οικολογία ίσως να μην υπήρχε ούτε ως έννοια, ο σατυρικός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Πολύβιος Δημητρακόπουλος έγραψε τους ακόλουθους στίχους:

"Προς χάριν της κυκλοφορίας
των ευγενών μας των ποδών
εκόψανε τας ακακίας
εις του Σταδίου την οδόν.
-
Ήσαν οι δόλιες ακακίες
και θεωρούντο περιττές
αν ήτανε κι αυτές κακίες
δε θα τις κόβανε ποτές".

Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, ο Δήμαρχος Αθηναίων κόβει νύχτα και με τη βοήθεια των ΜΑΤ 40 δέντρα για να γίνει υπόγειο πάρκινγκ. Τελικά, ανεξάρτητα από την εποχή, η πολιτική μυωπία παραμένει δυστυχώς αναλλοίωτη.

ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ...

2009-01-24T18:05:00.005+02:00

Μια από τις αγαπημένες παροιμίες του Χαρίλαου Φλωράκη ήταν αυτή που λέει ότι: "όταν κατουράς τη θάλασσα, θα το βρεις στο αλάτι". Δείτε στο παρακάτω βίντεο την πρακτική της εφαρμογή:
http://www.youtube.com/watch?v=JKxKqsbrUJY

TABULA RASA

2009-01-20T23:10:00.004+02:00

Η πολιτική έχει κάποιες βασικές αρχές. Μια από αυτές είναι ότι η ανάληψη κάποιας υπεύθυνης και ιδιαίτερα μιας κυβερνητικής θέσης προϋποθέτει την ύπαρξη τουλάχιστον ενός στοιχειώδους προγράμματος. Αυτά βέβαια ήταν αυτονόητα μέχρι την υπουργοποίηση του Άρη Σπηλιωτόπουλου. Ο νέος Υπουργός Παιδείας ανέλαβε τη νέα του θέση λέγοντας ότι δεν υπάρχει από μέρους του κανένα πρόγραμμα, κανένα συγκεκριμένο σχέδιο και ότι θα αρχίσει νέος διάλογος από την αρχή, tabula rasa, όπως ανέφερε.
Το να ομολογήσεις την ασχετοσύνη σου για έναν τομέα είναι πράγματι ειλικρινές. Το να αναλάβεις όμως αυτή τη θέση, όντας άσχετος, είναι επικίνδυνο. Έτσι, ενδιαφέρουσες απόψεις όπως η κατάργηση των πανελληνίων εξετάσεων, που απαιτούν συγκεκριμένο πρόγραμμα και επίπονη επεξεργασία, θα καταλήξουν πυροτέχνημα. Και δυστυχώς μετά την υγεία (Κακλαμάνης και Αβραμόπουλος με μηδενικό έργο) και ο πολύπαθος χώρος της παιδείας περνά σε αμιγώς επικοινωνιακή διαχείριση (ο επικοινωνιακός Άρης).
Υ.Γ. Η αναφορά στη λέξη rasa ίσως δημιουργεί αρνητικούς βατοπεδινούς συνειρμούς. Πως και ξέφυγε αυτό από τον ευφυή Άρη; Ή μήπως ευφυώς ξέφυγε;

ΜΝΗΜΗ 80s

2009-01-11T14:26:00.005+02:00

Το παρακάτω κείμενο κυκλοφορεί τον τελευταίο καιρό στο διαδίκτυο. Μου άρεσε και το αναπαράγω:
"Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν
υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες,
παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από
μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας
αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.
Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν
γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.
Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα
κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει
τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα

και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να
κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο

ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως
κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε
τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το
αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν
κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να

παίξουμε κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα
μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.

Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση,

όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν

ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους

φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους

γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε

να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές
όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ
για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες
στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς
μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα
στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα
κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο
chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα
αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να
μεγαλώσεις σαν παιδί... "

ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ

2009-01-05T21:19:00.003+02:00

Το να κρύβεσαι και να πυροβολείς 21 χρονους αστυνομικούς με Καλάσνικοφ και χειροβομβίδες είναι φτηνή ανανδρία Οι δημοσιογράφοι ανησυχούν και ονομάζουν τους δολοφόνους νέα γενιά τρομοκρατών. Προσωπικά θα τους ονόμαζα νέα γενιά άνανδρων.
Υ. Γ. Πόσο μυαλό πρέπει να κουβαλά κάποιος για να πιστεύει ακόμη στο αντάρτικο πόλεων;

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2008-12-30T11:06:00.001+02:00

Καλή χρονιά σε όλους.

ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ

2008-12-26T12:00:00.003+02:00

Φοβερή φωτογραφία από κατάστημα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Αυτή η πόλη πράγματι είναι μια διαρκής έκπληξη.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

2008-12-25T10:57:00.002+02:00

Χρόνια πολλά και καλά Χριστούγεννα σε όλους.

ΚΑΤΑΡαμένοι...

2008-12-24T11:16:00.004+02:00

Πριν από μερικά χρόνια ο Άρης Θεσσαλονίκης ήταν στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης. Τότε, εμφανίστηκε ένας άραβας επενδυτής και εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για την αγορά των μετοχών της ομάδας. Ο μάγκας ήρθε, τον τάισαν, τον πότισαν, χρεώθηκε σε εστιατόρια και ξενοδοχεία και στο τέλος έγινε Λούης. Επίσης, πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε η φήμη, ότι άραβες είναι έτοιμοι να επενδύσουν στον ΠΑΟΚ για να του δώσουν την παραπάνω οικονομική ώθηση που χρειάζεται για να κατακτήσει τον τίτλο. Στη συνέχεια όμως ούτε φωνή, ούτε ακρόαση.

Στο ποδόσφαιρο μερικά πράγματα επιτρέπονται, σε κυβερνητικό επίπεδο όμως όχι. Πριν από δύο περίπου μήνες ο Πρωθυπουργός ήταν επικεφαλής πολυμελούς αντιπροσωπίας που πήγε στο Κατάρ για να διαπραγματευτεί την πώληση της Ολυμπιακής. Με την επιστροφή καλλιεργήθηκε η εντύπωση ότι οι συνομιλίες ήταν πετυχημένες και το τέλος θα ήταν αναμφίβολα αίσιο. Χθες όμως ανακοινώθηκε ότι το πολυπόθητο deal τελικά δεν έγινε. Αν υπήρχε μια συντονισμένη προσπάθεια με πρόγραμμα και στόχο θα ήταν άδικο να γίνει η οποιαδήποτε κριτική. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση οι συζητήσεις χρησιμοποιήθηκαν επικοινωνιακά για να ξεφύγει τότε η συζήτηση από τα του Βατοπαιδίου. Για μια ακόμη όμως φορά αποδείχθηκε ότι τα επικοινωνιακά τερτίπια χωρίς πολιτικό περιεχόμενο είναι σαν το ψέμα: έχουν κοντά ποδάρια.

Dr Jekyll...

2008-12-19T11:40:00.003+02:00

Δε γίνεται να περάσει ο Σώκρατες ένα νόμο να παίζουμε μόνο στο Καραϊσκάκη; Μέχρι και Champions League σηκώνουμε.

Ω ΝΑΙ, Ο ΜΑΗΣ ΤΟΥ 68

2008-12-15T19:25:00.007+02:00

Ένα από τα παγκόσμια γεγονότα που έχει αφήσει αναμφίβολα θετική την αύρα του και στο Ελληνικό συλλογικό ασυνείδητο είναι ο Μάης του 68 στη Γαλλία. Ο όρος Μάης του '68 (γνωστός και ως Γαλλικός Μάης) περιγράφει την πολιτική και κοινωνική αναταραχή που ξέσπασε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια των μηνών Μαΐου και Ιουνίου. Τα γεγονότα ξεκίνησαν από κινητοποιήσεις μαθητών και φοιτητών, επεκτάθηκαν με γενική απεργία των Γάλλων εργατών και τελικά οδήγησαν σε πολιτική και κοινωνική κρίση, που άρχισε να παίρνει διαστάσεις επανάστασης. Χαρακτηριστικό των γεγονότων ήταν η ιδιαίτερα μεγάλη έντασή τους με φωτιές, οδοφράγματα και βία κατά των αστυνομικών. Ήταν ένα κίνημα απρόβλεπτο, αυθόρμητο , χωρίς ηγέτες και έξω από τη χειραγώγηση συνδικάτων και κομμάτων. Συμβολικές μορφές χάρη στα μέσα ενημέρωσης οι Ρούντι Ντούτσκε και Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Μερικοί φιλόσοφοι και ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι η εξέγερση ήταν το σημαντικότερο επαναστατικό γεγονός του 20ου αιώνα, επειδή δεν πραγματοποιήθηκε από μεμονωμένο πλήθος, όπως οι εργαζόμενοι ή οι φυλετικές μειονότητες, αλλά ήταν μια παλλαϊκή εξέγερση, άνευ φυλετικών, πολιτιστικών, ηλικιακών και κοινωνικών διακρίσεων. Κάποια από τα συνθήματα που έμειναν στην ιστορία ήταν:

"Η φαντασία στην εξουσία"

"Να ονειρευόμαστε το αδύνατο"

" Η ουτοπία είναι εφικτή"

"Η υπερβολή είναι η αρχή της έμπνευσης"

"Επιτιθέμενος δεν είναι αυτός που εξεγείρεται αλλά αυτός που καταστέλλει"

"Τα οδοφράγματα κλείνουν δρόμους και ανοίγουν μονοπάτια"

Τα τελευταία γεγονότα στην χώρα μας έχουν αρκετά κοινά και σημαντικές διαφορές με το Μάη του 68. Ο ξένος τύπος πάντως κάνει άφοβα τη σύγκριση τους και Γαλλικές εφημερίδες τα ονόμασαν ο Μάης της Ελλάδας. Τα εδώ γεγονότα είχαν συγκεκριμένη αφορμή (η δολοφονία του Αλέξη) σαφέστερο περιεχόμενο (εκπαιδευτικό, ανεργία, προκλητικά χαμηλοί μισθοί) και άμεση επέκτασή τους στις περισσότερες μεγάλες πόλεις. Στη Γαλλία οι κινητοποιήσεις εκφυλίστηκαν από το χρόνο, εδώ προσπάθησαν να τις ακυρώσουν οι καταστροφές των κουκουλοφόρων. Στη Γαλλία οι μεγάλοι διανοητές ήταν δίπλα στους εξεγερμένους, εδώ μάλλον δεν υπάρχει υποψία διανόησης γενικώς.

Συγκρίνοντας τα ξένα και τα Ελληνικά ΜΜΕ, διαπιστώνει κανείς ότι στο εξωτερικό εμβάθυναν περισσότερο στο περιεχόμενο των κινητοποιήσεων, ενώ τα εγχώρια μέσα έμειναν περισσότερο στη δολοφονία και στις καταστροφές. Χαρακτηριστική επίσης ήταν και η προσπάθεια απαξίωσης των κινητοποιήσεων και των αιτημάτων των μαθητών από γνωστούς αρθρογράφους, που παλαιότερα μυθοποίησαν τη σημειολογία του Μάη του 68. Φαντάζεστε αν τα συνθήματα των Ελλήνων μαθητών αναφερόταν σε ουτοπία και φαντασία τι θα είχαν ακούσει; Για κάποιους λοιπόν οι αγώνες και οι κινητοποιήσεις είναι καλές και άγιες, αρκεί να είναι μακριά από μας.

ΡΑΔΙΟ BLOG

2008-12-10T15:16:00.003+02:00

Μια και κάποτε ήμουν ραδιοπειρατής, επιτρέψτε μου να αφιερώσω δύο τραγουδάκια του μέγιστου καλλιτέχνη και αναρχικού Νικόλα Άσιμου.
Το πρώτο στους συντηρητικούς υποκριτές που "αφουγκράζονται" λέει τις αγωνίες των νέων. Λέγεται "Μπλουζ Μπουζ" και λέει:

" Άγια κατανάλωση, μη θες να με κουφάνεις
Η φρίκη είναι όμορφη και μένα δε με πιάνεις
Τα δεκαεξάχρονα κι αν εξευμενείς
Με τρυπάρες και υγρά θα στη φέρουνε.
Αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννάν οι κότες".

Το δεύτερο λέγεται "Της επανάστασης" και αφιερώνεται στους κουκουλοφόρους "επαναστάτες":

"Είπαμε πως θα καταργήσουμε τα σύνορα.
Είπαμε πως θα διαλύσουμε το κράτος.
Κι αφήσαμε τους εαυτούς τους ίδιους μας.
Μες στο γλοιώδικο περίβλημά τους.
Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο
Μια βολεμένη και ευφυής δικαιολογία.
Διατηρούμε την εσώτερη μιζέρια μας.
Μ’ επαναστατική φρασεολογία".

Αυτά προς το παρόν και καλή σας ακρόαση.

...

2008-12-08T22:24:00.004+02:00

Τελικά οι αξιότιμοι "νοικοκυραίοι" που επιμένουν να προσπαθούν μέσα από μισόλογα να δικαιολογήσουν την δολοφονική πράξη του βαρύμαγκα ειδικού φρουρού έχουν σε ένα πράγμα δίκιο. Ο Αλέξης ήταν παλιόπαιδο. Άλλωστε, αποδεικνύεται ότι ήταν πολύ εκδικητικός χαρακτήρας. Δεν τους έκανε τη χάρη να ήταν κουκουλοφόρος, δεν ήταν γνωστός άγνωστος. Δεν πέταγε μολότοφ, δεν ήταν θαμώνας των Εξαρχείων. Ήταν ένα παιδί 15 χρονών σαν τα δικά τους. Ήταν από καλή οικογένεια, όπως και αυτοί θεωρούν τις δικές τους. Μα πάνω απ' όλα ήταν όμορφος σαν άγγελος. Σαν τους αγγέλους που ζωγραφίζουν τα παιδιά στα τετράδιά τους. Το φτερούγισμά του για το στερνό του ταξίδι ας ταρακουνήσει την αυτιστική μας σκέψη. Ο κόσμος δεν είμαστε εμείς και ο καναπές μας. Ο κόσμος είναι η ίδια η ζωή, η μόνη αλήθεια που υπάρχει μαζί με το θάνατο. Η ζωή με τα προβλήματά της και τα αδιέξοδά της. Που είναι όμως μία και μοναδική.
Διαβάστε ένα προφητικό άρθρο του Νίκου Δήμου πριν 23 χρόνια.
http://www.ndimou.gr/articledisplay.asp?cat_parent=9&time_id=142&cat_id=16

Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ

2008-12-04T21:58:00.006+02:00

"Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε

όπου βρεθούμε κι΄όπου σταθούμε

στήνουμε θέατρα και σκηνικά

όμως η μοίρα μας πάντα νικά

και μας σαρώνει και τα σαρώνει

και τους θεατρίνους και το θεατρώνη.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Ήταν σαν σήμερα πριν από 4 χρόνια. Στη μονάδα που υπηρετούσα οι ώρες παραδόξως κυλούσαν ευχάριστα, καθώς ο Νίκος απολυόταν και είχε στήσει μια μικρή γιορτή. Τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Κώστας, με τον οποίο μιλάμε κάθε μέρα λέγοντας κυρίως αστεία. Η φωνή του όμως ήταν διαφορετική, κομπιασμένη. "Είναι απίστευτο" μου είπε. "Χθες πέθανε ο Χρήστος Γρηγορίου".
Ο Χρήστος ήταν απλώς ο καλύτερος μπουζουκτσής στην Ελλάδα στην ηλικία του. Ήταν μόνο 28 ετών. Γεννήθηκε στο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων. Ξεκίνησε από μικρός τις μουσικές του σπουδές μαθαίνοντας κιθάρα. Τα λαϊκά του όμως ακούσματα τον οδήγησαν στο κατεξοχήν Ελληνικό όργανο, το μπουζούκι. Στα 18 του κατέβηκε στην Αθήνα όπου φοίτησε στη σχολή του κορυφαίου δάσκαλου παραδοσιακής μουσικής, του Αριστείδη Μόσχου. Πολύ σύντομα από μαθητής έγινε καθηγητής. Στη σύντομη πορεία του συνόδευσε με την πενιά του κορυφαίες λαϊκές φωνές, όπως του Λάκη Χαλκιά, του Ανδρεάτου, του Δημητριάδη και του Στέλιου Βαμβακάρη. Θα μπορούσε να παίζει σε οπιαδήποτε από τις λεγόμενες "μεγάλες πίστες". Δεν το έκανε από αισθητική επιλογή. Ο τρόπος που έπαιζε ήταν μοναδικός. Σου έδινε την εντύπωση πως δεν κρατούσε απλά το μπουζούκι, αλλά το αγκάλιαζε. 'Ενιωθε το κάθε χτύπημα της πένας και σε έκανε να το νιώθεις και συ. Του άρεσε να ερμηνεύει και ο ίδιος κάποια τραγούδια. Αγαπούσε ιδιαίτερα τη "Φάμπρικα", τα "Μπερμπάντικα τα νιάτα" και το "Στην Καλαμπάκα μια βραδιά". Οι επιλογές του και μόνο φανερώνουν το βαθύ του μεράκι και την υψηλή αισθητική του ποιότητα. Τελευταία είχε αρχίσει και να γράφει και δικά του τραγούδια και μάλιστα ένα από αυτά βραβεύθηκε στα "Τσιτσάνεια".
Η περιοχή μας έχει μεγάλη παράδοση στη λαϊκή μουσική. Συνθέτες όπως ο Τσιτσάνης και ο Καλδάρας, στιχουργοί όπως ο τεράστιος Βίρβος και ο Σαμολαδάς (έχει γράψει το "και αν είναι η μοίρα μου σακατεμένη") και τραγουδιστές όπως ο Μητροπάνος και ο Μαργαρίτης κατάγονται από τα Τρίκαλα. Ο επόμενος σε αυτόν τον ευλογημένο κατάλογο θα ήταν αναμφίβολα ο Χρήστος. Η μοίρα δυστυχώς είχε άλλα σχέδια.
Μια κοινοτυπία που ακούγεται συχνά είναι πως στον τόπο μας κανείς δεν περισσεύει. Όταν όμως χάνονται άδικα τόσο ξεχωριστοί νέοι άνθρωποι, η αλήθεια της απώλειας γίνεται ακόμα πιο σκληρή. Ας είναι καλά οι δικοί του για να θυμούνται για πάντα τον Χρήστο τους.

ΡΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ...

2008-11-28T00:53:00.002+02:00

Τι μπαλάρα ήταν αυτή! Και αυτός ο Ντιόγο μεγάλη κλάση. Τελικά είτε Έλληνας είσαι είτε αλλοδαπός, χωρίς τη μάνα εδώ δεν πας πουθενά. Από τον μπαμπά Χούτο στη μαμά Ντιόγο η απόσταση είναι τεράστια.
(Ελπίζω Kwtse να γράψεις κάτι μετά από τέτοιο θρίαμβο. Αναμένουμε...)

ΝΟΜΑΡΧΙΑΔΗΣ

2008-11-26T11:15:00.003+02:00

Έχει κερδίσει με το σπαθί του την πανελλήνια αναγνωρισιμότητα: είναι ο Εθνικός μας Νομάρχης. Άλλοτε ως Ζορό, άλλωτε ως βλάχος, ως ποδοσφαιριστής, ως ότι του καπνίσει γενικώς προσφέρει άφθονο γέλιο και χαρά στο φιλοθέαμον κοινό, καθώς και πιασάρικα θέματα στα δελτία ειδήσεων. Αυτή είναι η κωμική του διάσταση. Υπάρχει όμως και η περισσότερο πολιτική: αδυνατεί να κάνει διάλογο, πετάει επικοινωνιακές πομφόλυγες μεγαλομανιακού περιεχομένου όταν ζορίζεται και πάνω απ' όλα το παίζει λαϊκό παιδί, υπερπατριώτης και βαρύς άντρας. Τόσο βαρύς που μετά από κάθε του εμφάνιση οι καθαρίστριες των στούντιο σφουγγαρίζουν το γεμάτο τεστοστερόνη πάτωμα.
Το αντριλίκι όμως δε θέλει λόγια, αλλά πράξεις. Στην υπόθεση του βατοπεδίου ο νομάρχης είναι στριμωγμένος και προσπαθεί με κάθε τρόπο να διώξει από πάνω του και την παραμικρή υποψία ευθύνης. Ο τρόπος που το κάνει όμως είναι ο πλέον άνανδρος. Ο μέγας πατριώτης δεν διστάζει να χωρίσει την Ελλάδα σε βόρειους και νότιους λέγοντας πως τον κυνηγάει η παράγκα των Αθηνών. Τρεις φαγούρες έχουν οι Αθηναίοι, η μια είναι να ξεφορτωθούν τον Ψωμιάδη. Ίσα ίσα, που βλέποντάς τον, απλώς θεωρούν πως επιβεβαιώνουν και αυτοί διάφορα ανόητα συμπλέγματα ανωτερότητας που διάφοροι αμαθείς μηρυκάζουν.

ΙΣΟΠΟΛΙΤΕΙΑ

2008-11-15T13:49:00.003+02:00

Είναι σκέτη κοινοτυπία να πω πως τα χρόνια περνούν γρήγορα. Θα το πω όμως. Πάνε ήδη 10 χρόνια από τότε που φοιτούσα στο 6ο έτος της Ιατρικής στη Θεσσαλονίκη. Είναι το έτος των κλινικών, εκεί που δείχνει ο καθένας τα πρώτα σημάδια της αποτελεσματικότητας του αποθέματος της γνώσης του και εκεί που εν τέλει φαίνεται και η ικανότητα του κάθε φοιτητή.
Ένα από τα αστέρια της σχολής ήταν ο Χ. Πανέξυπνος άνθρωπος, ιδιαίτερα μορφωμένος, τυπικότατος στις υποχρεώσεις του και άριστος φοιτητής. Με ταπεινή καταγωγή και σεμνή πορεία σε όλα τα έτη. (Δεν ήταν ανάγκη δηλαδή να του πει ο Καραμανλής πως να φέρεται). Ήταν από αυτούς που θα περίμενες σε μια χώρα ίσων ευκαιριών και αισθήματος δικαίου να ακολουθήσει Ακαδημαϊκή καριέρα. Το άξιζε άλλωστε απόλυτα.
Τα πρώτα χρόνια τα λέγαμε αραιά. Τελευταία είχαμε χαθεί. Πριν από κάποιους μήνες όμως με ανακάλυψε στο facebook. Έμαθα λοιπόν πως είναι μια χαρά και έχει ανοίξει ιατρείο σε παραμεθόρια περιοχή στη βόρεια Ελλάδα. Την ίδια ώρα όμως μαθαίνω ότι πρώην συμφοιτητές μας, τέκνα καθηγητών του Πανεπιστημίου ή μέλη φοιτητικών νεολαιών, που δεν έφταναν ούτε τον ίσκιο του Χ. κάνουν τα διδακτορικά τους και ετοιμάζουν το λαμπρό τους μέλλον.
Από τη μια πλευρά θα μπορούσε να πει κάποιος πως μακάρι κάθε απομακρυσμένη περιοχή να είχε την ευλογία ενός γιατρού σαν τον Χ. Από την άλλη όμως αυτή η κατάσταση προκαλεί μόνο οργή και αηδία. Ποιος θα μορφώσει στα ευαγή μας ιδρύματα τις επόμενες γενεές γιατρών; Ας μην το σκέφτομαι καλύτερα.
Βοήθειά σας…

(Για να μην διαμαρτύρεσαι όταν καθυστερώ να γράψω...)

THE REVENGE

2008-10-31T10:57:00.006+02:00

Ο μπαρμπα-Λάκης ήταν για 8 χρόνια πρόεδρος στο χωριό της μητέρας μου στη Λάκκα Σούλι. Ένα βράδυ στο καφενείο μιλώντας πολιτικά με την παρέα του δέχτηκε ένα κριτικό ερώτημα από έναν συγχωριανό του: "για πες μας ρε Λάκη, τι έργα έκανες τόσα χρόνια πρόεδρος; Τί άφησες πίσω σου;". Ο παλιός πρόεδρος μιλούσε για κανένα τέταρτο περίπου για να απαντήσει στο ερώτημα. Δεν ξέρω αν έπεισε, απαντήσεις πάντως είχε.
Ελπίζω το παραπάνω ερώτημα να μην το δεχτεί ποτέ στο μέλλον ο Πρωθυπουργός. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα βρεθεί σε δύσκολη θέση. Πρέπει να είναι η μοναδική περίπτωση ηγέτη της χώρας μετά τη μεταπολίτευση, που αφήνει πίσω του το απόλυτο τίποτα. Αλήθεια, όσο καλοπροαίρετοι και αν είμαστε, ποια είναι η πολιτική παρακαταθήκη του Πρωθυπουργού; Για ποιο λόγο πιστεύει ότι θα μείνει στην ιστορία; όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, καλές οι κακές, αφήσαν ένα στίγμα, ένα πολιτικό σημάδι τέλος πάντων. Η σημερινή όμως φαίνεται να αποτελεί τη μοναδική θλιβερή εξαίρεση.
Πολλοί πιστεύουν ότι ο βασικός λόγος της απότομης κατάρρευσης της Κυβέρνησης Καραμανλή είναι τα σκάνδαλα και τα άσχημα αποτελέσματα στην οικονομική πολιτική. Προσωπικά πιστεύω πως τα αίτια είναι βαθύτερα. Τα τελευταία 8 χρόνια η Ν.Δ. αγνόησε την ίδια την πολιτική. Αντιπολιτεύτηκε εκπέμποντας συνεχώς κηνσορικά μηνύματα ηθικοπλαστικού τύπου. Στη συνέχεια κυβέρνησε αμιγώς επικοινωνιακά. Όλες οι μεγάλες αποφάσεις της δεν εξυπηρετούσαν κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο, αλλά την επικοινωνιακή πραγματικότητα της στιγμής.
Δυστυχώς όμως η πολιτική είναι και αυτή σαν τα γεγονότα: είναι αμείλικτη. Και όταν αφήνεται για καιρό στην άκρη κάνει σαν την απατημένη σύζυγο: εκδικείται. Και εκδικείται σκληρά.

2008-10-22T10:43:00.002+03:00

Χθες έγινε γενική απεργία. Ο στόχος κάθε απεργίας είναι διπλός: αφενός από την έλλειψη υπηρεσιών τη συγκεκριμένη μέρα να γίνει εμφανής η δυναμική μιας τάξης εργαζόμενων και αφετέρου να γίνουν γνωστά τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις. Μαζί όμως με όλους τους άλλους απεργούσαν και οι δημοσιογράφοι. Στη σημερινή μιντιακή πραγματικότητα, δυστυχώς τα πράγματα που δεν προβάλλονται είναι σαν να μην έγιναν. Οι νέες ειδήσεις και η αμείλικτη επικαιρότητα της καινούργιας μέρας ακυρώνουν σε μεγάλο βαθμό τη χθεσινή πραγματικότητα. Έτσι, αιτήματα, συμμετοχή και άλλα γεγονότα που αφορούν μια απεργία περνούν εν πολλοίς απαρατήρητα. Μια απεργία λοιπόν ενός κλάδου ακυρώνει ουσιαστικά αυτή των υπόλοιπων. Οι παλαιοί κομμουνιστές θα τη λέγαν προβοκάτσια. Εμείς πως να την πούμε;

ΑΓΙΑ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ

2008-10-07T10:16:00.014+03:00

Η Αγία Πετρούπολη είναι μια από τις εντυπωσιακότερες πόλεις στον κόσμο. Ένα ταξίδι προς τα εκεί είναι αναμφίβολα μια εμπειρία ζωής. Μέχρι τώρα, με εκνεύριζε το όνομά της, καθώς νόμιζα πως αναφέρεται στον ιδρυτή της, τον Μέγα Πέτρο, του οποίου η αγιοποίηση μέσω του ονόματος της πόλης μου φαινόταν γελοία. Τελικά είχα λάθος, καθώς το όνομα είναι αφιερωμένο στον Άγιο Πέτρο, αφού ο συνονόματός του Μέγας, ήθελε η πόλη του να αποτελεί την πύλη του παραδείσου της Ρωσίας. Με το θάνατο του Λένιν ονομάστηκε Λένινγκραντ (πόλη του Λένιν) και στις αρχές της περασμένης δεκαετίας με δημοψήφισμα ξαναπήρε το παλιό της όνομα. Οι κάτοικοί της όμως θεωρούν πως θα σε λίγα χρόνια θα έχουν και πάλι καινούργιο όνομα, καθώς ως γενέτειρα του Πούτιν, η μετονομασία της σε Πούτινγκραντ φαντάζει εξαιρετικά πιθανή.

Μια παροιμία που κατάντησε κοινοτυπία είναι ότι μια εικόνα αξίζει όσες χίλιες λέξεις. Στην περίπτωση της Αγίας Πετρούπολης καμιά εικόνα και καμιά περιγραφή ( ακόμα και με χιλιάδες λέξεις) δεν μπορεί να περιγράψει το αισθητικό μεγαλείο της πόλης. Παρόλα αυτά, δείτε μερικές φωτογραφίες:

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

2008-09-28T13:55:00.004+03:00

Η τελευταία φορά που μίλησα με τον Αντώνη Δασκαλόπουλο ήταν στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, αμέσως μετά την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα. Ήταν μια ομιλία πολυαναμενόμενη, καθώς ο πρόσφατα τότε εκλεγμένος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατέγραφε ένα προσωπικό πολιτικό limit up: οι δημοσκοπήσεις έδιναν στο κόμμα του ποσοστά κοντά στο 20% και η δική του δημοφιλία βρισκόταν στα ύψη. Ρώτησα λοιπόν τον αείμνηστο Αντώνη, πώς του φάνηκε ο λόγος του cool Alexis. Μέσα σε ένα κλίμα διάχυτης «τσιπρολαγνείας», ο Αντώνης, αν και πάντα χαμογελαστός, φαίνονταν προβληματισμένος και ελαφρώς εκνευρισμένος. Τον είχε πειράξει μια αποστροφή στο λόγο του Τσίπρα, που έλεγε ότι «με χαρά είδα επιτέλους στο πεζοδρόμιο τον Πρόεδρο και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να αγωνίζονται μαζί μας». Θεωρούσε αλαζονικό και προκλητικό ένα κόμμα που εκλογικά έως τώρα κυμαίνεται από 3% έως 5% να διεκδικεί αφ’ υψηλού τη μαζικότητα κινητοποιήσεων με κοινούς στόχους. Και προφανώς είχε δίκιο. Άλλωστε, η οξυδέρκεια και η εμπειρία του Αντώνη δε θα επέτρεπαν ένα στιγμιαίο ευφορικό κλίμα να επηρεάσει την κρίση του.

Μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ απαντούσε στις συνεχόμενες προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για συνεργασία αρνητικά, έχοντας υπόψη την ευνοϊκή για αυτόν συγκυρία. Τα πράγματα όμως τελευταία έχουν αλλάξει. Το ΠΑΣΟΚ μετά από πολλά χρόνια φαίνεται να αποκτά δυναμική, να είναι πρώτο κόμμα, με σχεδόν αδύνατη όμως την προοπτική αυτοδυναμίας και τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται κοντά στο 10%. Επίσης, στις δημοσκοπήσεις ως πιο επιθυμητή συνεργασία εμφανίζεται αυτή μεταξύ των δυο προαναφερθέντων κομμάτων. Επομένως , ο διάλογος για μετεκλογική συνεργασία καθίσταται εξαιρετικά απαραίτητος.

Ικανές και αναγκαίες συνθήκες κάθε συνεργασίας είναι αφενός η θέληση για αυτήν και αφετέρου οι αμοιβαίες υποχωρήσεις. Οι πρόσφατες προτάσεις έξι σημείων του κ. Αλαβάνου για συζήτηση πάνω σε θέματα που είναι γνωστό ότι εκ των προτέρων υπάρχει διαφωνία, δείχνουν πως από την πλευρά του ιδιαίτερη διάθεση για συνεργασία δεν υπάρχει. Η λογική λέει πως πρώτα βρίσκεις τους κοινούς τόπους συμφωνίας και μετά προχωράς στα ζητήματα που διαφωνείς. (Φαντάζεστε την τακτική Αλαβάνου να την εφάρμοζαν τα γραφεία συνοικεσίων; Θα είχε γλυτώσει το γάμο πολύς κόσμος). Από την άλλη στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν πολλές απόψεις που θεωρούν ότι η αυτοδυναμία πρέπει να είναι μονόδρομος και απορρίπτουν κάθε είδους συνεργασία. Η αμείλικτη όμως πραγματικότητα ξεπερνάει τις παραπάνω απόψεις. Το επόμενο εκλογικό αποτέλεσμα είναι πιθανότατο να απαιτήσει συνεργασίες και αν τα δύο αυτά κόμματα δεν έχουν έτοιμο ένα μίνιμουμ πεδίο συνεννόησης, τότε θα αποδείξουν απλώς πως η πολιτική τους ατένιση είναι αρκετά μυωπική. Και η τελευταία ευκαιρία δε θα είναι του ΠΑΣΟΚ, καθώς ένας περισσότερο πλειοψηφικός εκλογικός νόμος μπορεί να του εξασφαλίσει αυτοδυναμία, αλλά του ΣΥΡΙΖΑ και της απλής αναλογικής που δεκαετίες ο χώρος αυτός ευαγγελίζεται.

Από τον Ενεργό Πολίτη

ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ

2008-07-16T20:41:00.002+03:00

Λόγω μετακόμισης και κυρίως κωλυσιεργίας του ευέλικτου ΟΤΕ έχω μείνει χωρίς σύνδεση και για αυτό η αποχή. Μέχρι να επανέλθω ξεχαρμανιάστε με kwtso (kafeneio after). Καλές βουτιές!

ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ ΤΑ ΚΑΛΑ...

2008-07-03T19:19:00.006+03:00

Ο Αβραάμ Παπαδόπουλος, αν και καλά αμειβόμενος ποδοσφαιριστής, παραμένει πάντα ένας εργαζόμενος. Η δουλειά του είναι να προπονείται καθημερινά, να είναι τυπικός στις υποχρεώσεις απέναντι στον εργοδότη του και μια ή δύο φορές την εβδομάδα να αγωνίζεται σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Εργοδότης του είναι η ποδοσφαιρική ομάδα "ΆΡΗΣ". Η διάρκεια της συνεργασίας τους καθώς και οι αποδοχές του καθορίζονται βάσει συμβολαίου. Η διαφορά με τους υπόλοιπους εργαζόμενους είναι ότι ο εργοδότης του έχει δικαίωμα να τον πουλήσει σε άλλον έναντι αντιτίμου, όσο διαρκεί το συμβόλαιό τους.

Το συμβόλαιο του ποδοσφαιριστή λήγει σε ένα χρόνο. Ο εργοδότης του του προτείνει να το ανανεώσουν με αυξημένες αποδοχές και ο εργαζόμενος αρνείται, ζητώντας να πωληθεί σε άλλο σύλλογο. Ο εργοδότης αποφασίζει, αφού δε συμμορφώνεται προς "τας" υποδείξεις, να τον αφήσει εκτός εργασίας για ένα χρόνο, δρώντας φυσικά εκβιαστικά.

Το περιστατικό αυτό συμβαίνει σε κάποιον διάσημο, που οι θιασώτες του αθλήματος (που δεν είναι και λίγοι) γνωρίζουν καλά και συνάμα αποτελεί και στοιχείο ανανέωσης της Εθνικής ομάδας, για το οποίο πολύς λόγος έγινε τελευταία. Φαντάζεστε λοιπόν, τι λαμβάνει χώρα σε διάφορες επιχειρήσεις τις χώρας με πολλούς εργαζόμενους. Πολλοί εργοδότες, με τη δαμόκλειο σπάθη της απόλυσης πάνω από τα κεφάλια τους, κακοπληρώνουν τους υπαλλήλους τους, δεν τους αποδίδουν τα απαιτούμενα ένσημα και συχνά τους βάζουν να δουλεύουν υπερωριακά χωρίς επιπλέον αμοιβή. Το ταμείο των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα είναι το ΙΚΑ, που οι παροχές υγείας και σύνταξης είναι απλώς ντροπιαστικές. Έτσι, δεν είναι παράξενο που οι περισσότεροι νέοι, προτιμούν το δημόσιο, που παρ όλες τις αγκυλώσεις του και τη γραφειοκρατία του, παραμένει αρκετά καλός εργοδότης. Προσωπικά γνωρίζω αρκετούς, που άφησαν ιδιωτικές επιχειρήσεις με τις ίδιες αποδοχές και με καλύτερες συνθήκες εργασίας, για να εξασφαλίσουν καλύτερο ταμείο για αυτούς και τα παιδιά τους (ΥΠΑΔ), εφάπαξ και καλύτερη σύνταξη.

Ο μεγαλύτερος νταβατζής που πνίγει, φορολογεί άδικα και καθυστερεί την ανάπτυξη πολλών μικρομεσαίων κυρίως επιχειρήσεων, είναι αναμφίβολα το κράτος. Για να πάψει όμως να αποτελεί σύντομο ανέκδοτο η έννοια "ελληνική επιχειρηματικότητα", η δράση πρέπει να είναι αμφίδρομη. Και οι κανόνες ξεκάθαροι.

Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΣΕΙΣΜΟΛΟΓΟΣ

2008-06-30T09:09:00.005+03:00

Μια από τις φιγούρες που μας διασκέδαζαν στα παιδικά μας χρόνια ήταν ο Καραγκιόζης. Αν και η παιδαγωγική του ιδιότητα αμφισβητείται από πολλούς (ο πονηρός καταφερτζής που τα έβγαζε πέρα κοροϊδεύοντας και χωρίς να δουλεύει) αποτελούσε αναμφίβολα έναν ευχάριστο τηλεοπτικό ήρωα. Υπήρχαν ιστορικές και χαρακτηριστικές περιπέτειες του Καραγκιόζη, όπως π.χ. "Ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι", οι οποίες όμως δεν ήταν αρκετές να στηρίξουν το είδος για χρόνια. Έτσι, οι καραγκιοζοπαίχτες δημιουργούσαν νέες ιστορίες, βάζοντας τον ήρωα να ασχολείται με διάφορα επαγγέλματα, επηρεαζόμενοι κυρίως από την επικαιρότητα (Ο Καραγκιόζης αστροναύτης, βουλευτής, γιατρός, δικηγόρος, κ.ο.κ.). Στο διάβα του χρόνου όμως, το θέατρο σκιών ενδιαφέρει πια όλο και λιγότερο.

Ένας απαράβατος φυσικός νόμος, είναι ότι η φύση και η ζωή δεν δέχονται το κενό και σπεύδουν με διάφορους τρόπους να το καλύψουν. Οι ιστορίες του Καραγκιόζη λοιπόν, αντικαταστάθηκαν επάξια από την ελληνική πατέντα των σχολιαστών των δελτίων ειδήσεων. Σε κάθε θέμα της επικαιρότητας ο δημοσιογράφος-σχολιαστής έχει άποψη. Αν κρίνουμε μάλιστα από το ύφος του και τον τρόπο που συνήθως απαξιώνει τους κακόμοιρους ειδικούς που θα προσπαθήσουν ανάμεσα σε κραυγές να πουν τη γνώμη τους, η άποψη αυτή είναι απόλυτη και αναμφίβολα η σωστή. Προχτές γνωστός άνκορμαν (ωραία λέξη) έδινε συμβουλές για το πως έπρεπε να κινητοποιηθούν τα πυροσβεστικά αεροσκάφη σε αξιωματικό της πυροσβεστικής. Ανάλογα με το θέμα της επικαιρότητας το θέατρο σκιών των δελτίων μας παρουσιάζει κάθε φορά και διαφορετικό έργο, όπως "ο σχολιαστής σεισμολόγος, διασώστης, αστυνομικός, ντετέκτιβ, πλοίαρχος, προπονητής, χειρουργός, έμπορος στην κρεαταγορά, σύμβουλος γάμου (straight ή ομοφύλων δεν έχει σημασία) κ.ο.κ."

Θα πρότεινα λοιπόν στους ελάχιστους εναπομείναντες καραγκιοζοπαίχτες, ένα από τα επόμενα έργα που θα ανεβάσουν να είναι το "Ο Καραγκιόζης σχολιαστής ειδήσεων". Και επίκαιρο είναι και αμέτρητες συνέχειες μπορεί να έχει. Μόνο που από το κλασικό "θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε" καλό θα ήταν να αφαιρέσουν το τρίτο μέρος.

Ο "ΦΕΛΛΟΣ"

2008-06-21T11:58:00.005+03:00

Ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία της ενασχόλησης με την πολιτική, είναι η επαφή με πολλούς τύπους ανθρώπων. Η λεγόμενη πολιτική κοινωνική ανθρωπογεωγραφία αποτελεί έναν τεράστιο ωκεανό, στον οποίο ανακαλύπτεις συνεχώς καινούργια ψάρια. Ο αποκρουστικότερος για μένα τύπος, είναι αυτός που ονομάζω "φελλός". Είναι ο άνθρωπος εκείνος, που στερείται πολιτικής κουλτούρας και άποψης, μαγεύεται από τους μηχανισμούς και προσκολλάται σε κάποιο άλλο πρόσωπο, συνήθως βουλευτή, δημιουργώντας μια σχέση κυρίως υποτακτική. Είναι ο άνθρωπος που θα βγάλει τη λεγόμενη "βρώμικη δουλειά", δηλαδή θα χρησιμοποιήσει στο έπακρο τη Μακιαβελική ρήση πως ο "σκοπός αγιάζει τα μέσα" μαζεύοντας χρήματα, εκβιάζοντας όπου μπορεί και δυσφημώντας εσωκομματικούς κυρίως αντιπάλους.

Όταν ο "φελλός" αποκτήσει εξουσία (πάντα αρχικά μέσω τρίτου) μετατρέπεται συνήθως σε "λαμόγιο". Ξέρει τα όριά του, τις προοπτικές του και προσπαθεί να προσκομίσει και το παραμικρό όφελος που απορρέει από τη θέση του. Και μάλιστα όσο πιο σύντομα γίνεται.

Ο πρώτος που γνωρίζει τη δράση και της πρακτικές του είναι ο πολιτικός του μέντορας (αφού συνήθως αυτές τον εξυπηρετούν). Έτσι, μου φαίνεται γελοίο και προκλητικό πρώην και νυν Πρωθυπουργοί να εκπλήσσονται από ενέργειες και καμώματα δουλικών υποτακτικών τους. Είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τις επιλογές τους και έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης.

Επιπλέον, εξίσου υποκριτική είναι και η έκπληξη διάφορων μεγαλοδημοσιογράφων, όταν μαθαίνουν για την ύπαρξη πολιτικού μαύρου χρήματος, λες και σημαντικό μέρος από αυτό δεν καταλήγει σε αυτούς (μέσω των "φελλών που περιγράφουμε) για να προβάλλουν τους πολιτικούς χρηματοδότες τους.

Αν η πολιτική είναι ένα μπουκάλι, αυτό από μέσα έχει βρομίσει και η διατήρηση του φελλού επιτείνει απλώς τη δυσωδία. Έτσι, απαξιώνεται τελικά η ίδια η πολιτική και τότε τα αποτελέσματα είναι συνήθως καταστροφικά (π. χ. μεσοπόλεμος, ιουλιανά, απριλιανά). Την ευθύνη να καθαρίσουν το σπίτι τους την έχουν οι ίδιοι οι πολιτικοί πετώντας από δίπλα τους τυχοδιωκτικά στοιχεία. Και είναι μάλλον η τελευταία τους ευκαιρία.

ΜΕΣ' ΣΤΗ ΧΛΙΔΑ

2008-06-15T19:16:00.004+03:00

Τελικά η φιλολογία για τη γενιά των 700 ευρώ αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά μια άθλια προπαγάνδα εναντίον της φιλολαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης. Απόδειξη: Το υπουργείο παιδείας πήρε μια απόφαση, σύμφωνα με την οποία οι καθηγητές που θα διορίζονται ως ωρομίσθιοι δεν θα έχουν δικαίωμα να δουλεύουν σε φροντιστήρια. Ένας ωρομίσθιος μπορεί να εργαστεί το πολύ έως 12 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή περίπου 48 ώρες το μήνα. Τα μεικτά χρήματα που παίρνει είναι περίπου 10 ευρώ την ώρα, δηλαδή 480 ευρώ το μήνα. Το κυβερνητικό επιτελείο λοιπόν, αφού τα έβαλε κάτω, πήρε κομπιουτεράκι χαρτί και μολύβι, διαπίστωσε ότι με 300 ευρώ το μήνα περίπου ένας καθηγητής την περνάει ζάχαρη και δεν του επιτρέπεται να δουλεύει σε φροντιστήριο. Οι καθηγητές που πηγαίνουν ωρομίσθιοι δεν το κάνουν για τα χρήματα, αλλά για τα ελάχιστα μόρια προϋπηρεσίας που παίρνουν. Άλλωστε, αν συνυπολογίσουμε και τα έξοδα μετακίνησης, δεν πρέπει να τους μένει και τίποτα. Οι περισσότεροι προσπαθούν δουλεύοντας σε φροντιστήρια ή κάνοντας κάποιο ιδιαίτερο να τα βγάλουν πέρα. Φαίνεται όμως ότι αυτό ήταν για την κυβέρνηση κάποιο είδος κοινωνικής πρόκλησης, γιατί θα έφταναν και αυτοί το αστρονομικό ποσό των 700 ευρώ, που άλλωστε αποτελεί και το όνειρο κάθε νέου που τελειώνει το πανεπιστήμιο. Ας μην διαμαρτύρεται λοιπόν η αχάριστη αυτή γενιά, που πήρε στο λαιμό της και τον Κούλογλου. Αν ζεις βασιλικά με 300 ευρώ, με 700 χτίζεις και εξοχικό π.χ. στην Τήνο, δίπλα σε αυτό της πρώην συζύγου του Κυριάκου Μητσοτάκη.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

2008-06-14T01:01:00.005+03:00

Πέρασαν ήδη 21 χρόνια από τότε που η Εθνική του μπάσκετ πήρε το πανευρωπαϊκό στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Αυτή ήταν και η πρώτη κορυφαία αθλητική εθνική επιτυχία. Η διαφορά της από άλλες που ακολούθησαν (π. χ. euro 2004) ήταν η πρωτόγνωρη έως τότε αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος που κάνει κάτι καλύτερα από τους ξένους. Αυτός φυσικά ήταν ο τεράστιος Νίκος Γκάλης, ο αθλητής που έκανε το αδύνατο να μοιάζει δυνατό και το αφύσικο να φαίνεται φυσικό. Από τις 14/06/ 87, τίποτα στον αθλητισμό της χώρας δεν είναι το ίδιο. Και επειδή το μπάσκετ πάντα έλκυε έξυπνους και ικανούς ανθρώπους, η επιτυχία εκείνη δεν έμεινε αναξιοποίητη. Οι διακρίσεις συνεχίστηκαν και επαναλαμβάνονται ακόμη. Πάντως, όποια αθλητική χαρά και αν έχουμε νοιώσει από τότε, η ανάταση της πρώτης νίκης είναι αξέχαστη. Και ανεκτίμητη.

Δείτε και θυμηθείτε: http://www.youtube.com/watch?v=9tOJwTk79ew

ΚΑΥΤΑ ΣΟΡΤΣ

2008-06-13T22:38:00.000+03:00

Στην Ολλανδία επιτρέπονται οι γάμοι ομοφύλων, πράγμα που διαπιστώσαμε στον αγώνα του euro Γαλλία-Ολλανδία. Αφού ο Κόιτ έκανε το 1-0, φίλησε τη βέρα του και σήκωσε το χέρι ψηλά. Ο ανεπανάληπτος Αλέκος Θεοφιλόπουλος είπε ότι ο Κόιτ κάπου αφιερώνει το γκολ. Τότε οι κάμερες έδειξαν τον μύθο του ολλανδικού ποδοσφαίρου, τον Γιόχαν Κρόϊφ. Και ο Αλέκος λέει: "Α ναι, το αφιερώνει στο Κρόϊφ".

ΑΝΤΙΟ ΑΝΤΩΝΗ

2008-06-11T11:09:00.000+03:00

"...μ' ένα χαμόγελο ζεστό, θα σε καλωσορίσω".

Νίκος Γκάτσος

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΙΔΕΑΣΜΟΣ

2008-06-10T10:37:00.000+03:00

Πριν από μερικούς μήνες, ο κατηγορούμενος και προφυλακισμένος για την υπόθεση Ζαχόπουλου δικηγόρος Νικολιτσόπουλος, εξετάστηκε από ψυχίατρο του Αιγινήτιου μετά από αίτησή του. Ο γιατρός διαπίστωσε κατάθλιψη με συνοδό αυτοκτονικό ιδεασμό, που είναι το πιο ύπουλο και επικίνδυνο σύμπτωμά της. Πολύς κόσμος ήταν καχύποπτος με τη συγκεκριμένη γνωμάτευση, καθώς θεώρησε ότι ήταν ένα τέχνασμα του δικηγόρου σε συνεργασία με το γιατρό, ώστε να γλυτώσει την προφυλάκιση.

Η καχυποψία είναι και απαραίτητη και δικαιολογημένη. Υπάρχουν άλλωστε περιπτώσεις (ο γνωστός φυματικός με το πούρο, το ατύχημα των αθλητών του στίβου με τη μηχανή) που προκάλεσαν τουλάχιστον θυμηδία. Φτάνει μόνο, επειδή πρόκειται για ζητήματα υγείας, οι όποιοι προβληματισμοί να εκφράζονται με τη μέγιστη δυνατή διακριτικότητα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η προχθεσινή απόπειρα αυτοκτονίας του Νικολιτσόπολου στη φυλακή (βρέθηκε κρεμασμένος με καλώδιο), απλώς επιβεβαίωσε την αρχική διάγνωση. Όταν όμως είχε γίνει η διάγνωση γνωστή, ψυχίατρος που είναι περισσότερο γνωστός ως μαϊντανός στις εκπομπές του Τριανταφυλλόπουλου, είχε με ειρωνεία και βεβαιότητα θεωρήσει ότι ο Νικολιτσόπουλος ήταν υγιής.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουμε οι γιατροί είναι ότι δεν γίνονται διαγνώσεις από μακριά και κυρίως από το τηλέφωνο. Δεν υπάρχει διάγνωση χωρίς κλινική εξέταση. Ο εν λόγω ψυχίατρος όμως, έκανε διάγνωση από την τηλεόραση και ξεφτιλίστηκε μεγαλοπρεπώς. Δεν πειράζει όμως. Η μεγάλη κολυμβήθρα του Σιλωάμ που λέγεται λήθη, θα μας τον ξαναφέρει στις οθόνες μας για να ξαναπεί τις περισπούδαστες απόψεις του, να κρίνει εκ του μακρόθεν συναδέλφους του και να κάνει νέες τηλεοπτικές διαγνώσεις.

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

2008-06-06T10:34:00.000+03:00

Πριν από περίπου 20 χρόνια, σε ερώτηση για το αν κάνουν οι Έλληνες φυλετικές διακρίσεις, ο οξυδερκέστατος Πέτρος Κωστόπουλος είχε απαντήσει δηκτικά και σιβυλλικά: "οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές, απλώς συχαίνονται τους γύφτους". Από τότε το θέμα έχει συζητηθεί πολύ περισσότερο, γιατί ενδιάμεσα προέκυψε το μεγάλο μεταναστευτικό κύμα από τις γειτονικές χώρες, κυρίως από την Αλβανία. Η πρώτη όμως καταδίκη της Ελλάδας για ρατσισμό από την Ευρωπαϊκή Ένωση, έγινε πρόσφατα εξ' αιτίας συμπεριφορών και διακρίσεων απέναντι στους τσιγγάνους.

Το 2005 «αγανακτισμένοι» γονείς από τον Ασπρόπυργο είχαν απαιτήσει και πετύχει 18 μαθητές Ρομά να μη βρίσκονται στο ίδιο σχολείο με τα παιδιά τους.
Η απάντηση της πολιτείας ήταν να προχωρήσει στη δημιουργία ενός σχολείου-γκέτο. Οι πολίτες της περιοχής αρχικά έσπασαν τα τζάμια του σχολείου αυτού και έγραψαν υβριστικά συνθήματα εις βάρος των παιδιών και στη συνέχεια το πυρπόλησαν. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε το σχέδιο γκετοποίησης των μαθητών και επιδίκασε στον καθένα αποζημίωση 6.000 ευρώ και 2.000 για τα δικαστικά έξοδα.
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς. Την απόφαση του υπουργείου να περιθωριοποιήσει τους μαθητές; Τους γονείς που (ήμαρτον!) κάψανε το σχολείο;

Φαινόμενα νομάρχες να καίνε βιβλία, κουκουλοφόροι βιβλιοπωλεία, γονείς σχολεία και μεγάλη μερίδα του πληθυσμού να αναπτύσσει ρατσιστικά, ομοφοβικά και αντισημιτικά σύνδρομα, θυμίζουν Γερμανία του μεσοπολέμου. Δε φανταζόμουν ποτέ ότι ο "Αγών Μου" έχει ακόμη τόση πέραση στη χώρα μας.

(Υ. Γ. Ακούστε και αυτό:http://www.youtube.com/watch?v=AXQ09fAh_JQ&feature=related)

ΕΝΑΣ ΞΕΝΟΣ

2008-06-04T13:13:00.000+03:00

"Πήραμε τη ζωή μας λάθος

και αλλάξαμε ζωή".

Γ. Σεφέρης

Ένα από τα σήριαλ που είχαν μεγάλη επιτυχία στα τέλη των 90s ήταν αναμφίβολα οι "Δύο Ξένοι". Η επιτυχία του στηριζόταν στις έξυπνες ατάκες και στη δημιουργία πρωτότυπων χαρακτήρων (η πρωϊνατζού ξανθιά, ο κουλτουριάρης καθηγητής, η εστέτ μαμά). Ο Νίκος Σεργιαννόπουλος είχε ήδη μεγάλη και επιτυχημένη ιστορία στο θέατρο, γεγονός που δεν του είχε εξασφαλίσει μεγάλη δημοσιότητα. Αυτή ήρθε με τους "Δυο Ξένους".
Η δημοσιότητα είναι ευχή και κατάρα. Κάποιους τους θρέφει, τους αναζωογονεί και συχνά τους οδηγεί σε ναρκισσιστικές συμπεριφορές. Άλλοι όμως δεν την αντέχουν, τους δημιουργεί ψυχικές ευθύνες που είναι ανυπέρβλητες. Όταν δε , το πρότυπο που καλούνται να υποκριθούν κοινωνικά απέχει από τα προηγούμενα προσωπικά θέλω, το αδιέξοδο είναι σχεδόν αναπόφευκτο.

Τι αλήθεια να έλλειπε από τον Σεργιαννόπουλο. Μια επιφανειακή προσέγγιση μας λέει ότι ήταν όμορφος, πλούσιος, ταλαντούχος, διάσημος και πετυχημένος. Ένας περιζήτητος και καλοπληρωμένος ζεν πρεμιέ, που συνδύαζε όσο λίγοι την ποιότητα με την εμπορικότητα. Η πραγματικότητα όμως απέδειξε πως η ζωή του βρισκόταν αλλού. Ήταν ξένος προς το επικοινωνιακά διαμορφωμένο του "είναι", όσο ξένη ήταν η t.v. persona Κουντουράτου στον αισθητικό κόσμο του καθηγητή Μαρκορά. Όταν ΄"παίρνουμε τη ζωή μας λάθος" θέλει πολύ δύναμη να "αλλάξουμε ζωή". Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο, όσο το γράφει ο ποιητής.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

2008-06-02T13:13:00.000+03:00

Αναμφίβολα, κύρια αποστολή κάθε νομαρχιακής δράσης πρέπει να είναι η καλύτερη και γρηγορότερη εξυπηρέτηση του πολίτη. Στον ευαίσθητο τομέα της υγείας, οι δράσεις αυτές βρίσκουν την ουσιαστικότερη έννοια τους, καθώς έχουν να κάνουν με το πολυτιμότερο ίσως αγαθό, την υγεία. Στη χώρα μας δυστυχώς, η διαμόρφωση πολιτικών υγείας παραμένει ακόμη σε μεγάλο βαθμό συγκεντρωτική, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των αποφάσεων λαμβάνεται σε κεντρικό επίπεδο, δηλαδή από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Η διεθνής πραγματικότητα πρέπει να μας προσανατολίσει στην αποκέντρωση των λήψεων των αποφάσεων, με οδηγό κυρίως τις σκανδιναβικές χώρες, όπου η διαμόρφωση πολιτικών κύρια σε τοπικό επίπεδο, έχει εξαιρετικά πρακτικά αποτελέσματα. Ακόμη όμως και σε αυτό το στείρο από αρμοδιότητες περιβάλλον, η έλλογη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων μιας νομαρχιακής αρχής, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την υφιστάμενη κατάσταση.
Οι κύριοι παροχείς πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας στο νομό Τρικάλων είναι το Γενικό Νομαρχιακό Νοσοκομείο, τα Κέντρα Υγείας Καλαμπάκας, Πύλης και Φαρκαδόνας, καθώς και τα Περιφερειακά Ιατρεία (αγροτικά ιατρεία). Οι δράσεις της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, θα μπορούσαν να είναι στοχοκατευθυνόμενοι στους παρακάτω άξονες:
1. ΚΕΝΤΡΑ ΥΓΕΙΑΣ
Στην Ελλάδα η λειτουργία των κέντρων υγείας καθιερώθηκε με το Ν.1937/1983 και αποτελούν αποκεντρωμένες οργανικές μονάδες των κατά τόπους νοσοκομείων. Προβλέπεται να είναι στελεχωμένα με ιατρούς των βασικών ειδικοτήτων (παθολόγους, γενικούς ιατρούς, παιδίατρους, μικροβιολόγους, οδοντίατρους). Η πραγματικότητα όμως μας φέρνει αντιμέτωπους με σημαντικές ελλείψεις τόσο σε ιατρικό, όσο και σε νοσηλευτικό προσωπικό. Ρόλος της νομαρχιακής αρχής είναι η συνεχής συνεργασία με τη διοίκηση του νοσοκομείου και των κέντρων υγείας, με σκοπό τη γνώση κάθε φορά των προβλημάτων και των ανεπαρκειών, τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό, όσο και σε υλικοτεχνική υποδομή. Οι αποφάσεις για τη δημόσια υγεία είναι κυρίως πολιτικές και η στήριξη των μονάδων αυτών από το δεύτερο βαθμό της αυτοδιοίκησης εντελώς απαραίτητη. Άλλωστε, όπως η εμπειρία αποδεικνύει, η παρέμβαση ενός αιρετού οργάνου σε κεντρικότερα επίπεδα λήψης αποφάσεων είναι ταχύτερη και αποδοτικότερη από αυτή μιας διοίκησης νοσοκομείου, που πιθανώς να αντιμετωπίζει και περισσότερες γραφειοκρατικές αγκυλώσεις.
2. ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΑ ΙΑΤΡΕΙΑ
Στο νομό Τρικάλων υπάρχουν 34 περιφερειακά ιατρεία (αγροτικά ιατρεία). Ο ρόλος των αγροτικών ιατρών είναι κυρίως γραφειοκρατικός, αφού ασχολούνται κατά τη διάρκεια της εργασίας τους σχεδόν αποκλειστικά με συνταγογραφία. Βασική αιτία αυτού του φαινομένου είναι η παντελής έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής. Το 1995 έγινε από τις αρμόδιες υπηρεσίες της νομαρχίας σημαντική προσπάθεια για των εξοπλισμό των αγροτικών ιατρείων, πράγμα που είναι εντελώς απαραίτητο να γίνει και σήμερα. Οι δράσεις που προτείνονται είναι οι ακόλουθες:
· Επίσκεψη της διεύθυνσης υγείας σε όλα τα περιφερειακά ιατρεία του νομού.
· Καταγραφή των ανεπαρκειών τους σε συνεργασία με τους αγροτικούς ιατρούς και τους διευθυντές των κατά τόπους κέντρων υγείας.
· Βελτίωση των συνθηκών εργασίας, οποίες σε αρκετά από τα περιφερειακά ιατρεία είναι επιεικώς απαράδεκτες.
· Βελτίωση του εξοπλισμού των περιφερειακών ιατρείων, ώστε σε αυτά να υπάρχει τουλάχιστον σακχαρομετρητής, οξύμετρο, φιάλες οξυγόνου και στα περισσότερα από αυτά καρδιογράφος.
· Ανάληψη συγκεκριμένων αρμοδιοτήτων από τη διεύθυνση υγείας της νομαρχίας, ώστε να γίνεται συνεχής έλεγχος και καταγραφή των υλικών, για την ορθότερη διαχείρισή τους.
· Καταγραφή του αριθμού των επισκέψεων των πολιτών σε κάθε περιφερειακό ιατρείο με εποπτεία της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, με σκοπό μια νέα κατανομή τους, σύμφωνη με τις πραγματικές, σύγχρονες ανάγκες.
Το κόστος των πιο πάνω δράσεων, σε σχέση με την σημαντική ποιοτική αναβάθμιση των παρεχόμενων στον πολίτη υπηρεσιών υγείας, εύκολα θεωρείται πως μπορεί να το αντέξει οποιαδήποτε νομαρχιακή αρχή.
3. ΠΟΛΥΔΥΝΑΜΑ ΙΑΤΡΕΙΑ
Ένα από τα χαρακτηριστικά του νομού Τρικάλων είναι ο πανέμορφος και τουριστικά ελκυστικός ορεινός του όγκος. Εκτός αυτού, υπάρχουν περιοχές στις οποίες παρατηρείται σημαντικότατη αύξηση του πληθυσμού κατά τους θερινούς μήνες, καθώς συνταξιούχοι κυρίως και παιδιά παραθερίζουν στους τόπους καταγωγής τους. Αυτή η πραγματικότητα, προφανώς μεταβάλλει και την απαιτούμενη κάθε φορά παροχή υπηρεσιών πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Κάποιοι δήμοι και κοινότητες για να αντιμετωπίσουν αυτήν την ιδιαιτερότητα, προσλαμβάνουν για ένα δίμηνο ιατρό. Χρέος της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης είναι σε συνεργασία με τους ορεινούς δήμους να αναλάβει τον εξοπλισμό αυτών των ιατρείων, καθώς οι δήμοι στερούνται διεύθυνσης υγείας. Κάποιες προσπάθειες που έχουν αναληφθεί σε επίπεδο περιφέρειας φαίνονται να καθυστερούν σκοντάφτοντας σε γραφειοκρατικές αγκυλώσεις. Η παρούσα πρόταση περιλαμβάνει ως πολυδύναμα ιατρεία αυτά των Γαρδικίου, Στουρναραίικων, Μεσοχώρας, Παναγίας, Ασπροκκλησιάς, Νεραϊδοχωρίου, Ελάτης, Ασπροποτάμου και Γερακαρίου. Η πρόσληψη του ιατρού κάθε φορά θα πρέπει να γίνεται με αξιοκρατικά κριτήρια, όπως βαθμός πτυχίου, εμπειρία, ύπαρξη τέκνων και εντοπιότητα. Η απρόσκοπτη λειτουργία κάποιων από των παραπάνω ιατρείων και τους υπόλοιπους μήνες θα γίνει ανάλογα με τις ανάγκες τις κάθε περιοχής.
Μια ολοκληρωμένη τοπική πολιτική υγείας από τον δεύτερο βαθμό αυτοδιοίκησης, μπορεί να δώσει απλές, σύγχρονες και πρακτικές λύσεις, που όχι μόνο εμπεδώνουν στους πολίτες αίσθημα ασφάλειας, όχι μόνο αναβαθμίζουν το τοπικό τουριστικό προϊόν, αλλά δίνουν κύρος και προσθέτουν έξωθεν καλή μαρτυρία στο ίδιο το θεσμό, που τόσο τα έχει ανάγκη. Αρκεί να υπάρχει και η αρωγή της κεντρικής διοίκησης, που συχνά αγνοεί τοπικές και συνάμα ουσιαστικές ανάγκες.

Μ' ΕΝΑ ΣΜΠΑΡΟ...

2008-05-30T23:27:00.000+03:00

Μέσα σε δύο περίπου μήνες, ο σχετικά άγνωστος μέχρι πρόσφατα στο ευρύ κοινό Βγενόπουλος, κατάφερε να αποδείξει ότι είναι ο πιο ταλαντούχος και δυναμικός επιχειρηματίας του τόπου. Αρχικά, με την ίδρυση της ΠΕΚ, κατάφερε να αναγκάσει ολόκληρη οικογένεια Βαρδινογιάννη να συνεργαστεί μαζί του. Και μη μου πει κανείς για κοινό Παναθηναϊκό όραμα. Η φράση "ενιαίος Παναθηναϊκός" δεν έχει να ζηλέψει τίποτα σε ειλικρίνεια από τη φράση "όλον ΠΑΣΟΚ" που λέμε και μεις στα συνέδρια. Η τελευταία του όμως κίνηση ήταν η πιο εντυπωσιακή, αφού η Vivartia ανακοίνωσε ότι μειώνει τις τιμές του γάλακτος κατά 3%. Φυσικά δεν πρόκειται για προσφορά προς τα λαϊκά στρώματα. Άλλωστε δεν είναι αυτός ο ρόλος των επιχειρηματιών. Η είδηση όμως έπαιξε σε όλα τα δελτία και σχολιάστηκε θετικά στις εφημερίδες και στο ραδιόφωνο. Τέτοια διαφήμιση είναι προφανές ότι θα του κόστιζε πολλαπλάσια από τη μείωση της τιμής του γάλακτος. Πρόκειται προφανώς για μια κίνηση υψηλότατου επιπέδου marketing, τόσο επικοινωνιακού, όσο και επιχειρηματικού. Καλό θα ήταν λοιπόν στα Οικονομικό Πανεπιστήμια, αντί αποστειρωμένοι και εκτός αγοράς καθηγητές να θεωρητικολογούν από έδρας, να τον φωνάξουν για κανένα σεμινάριο. Σίγουρα δε θα χάσουν.

ΒΛΑΚΑΝΙΑ

2008-05-28T12:30:00.000+03:00

Τα νέα από το μέτωπο του ζητήματος του ονόματος της γειτονικής αβάπτιστης χώρας γίνονται όλο και πιο ευχάριστα. Ο αρχηγός της εκκλησίας τους έθεσε κατά την επίσκεψή του στον Πάπα θέματα αλυτρωτισμού ( πρωτεύουσά μας η Θεσσαλονίκη, οι νεκροί μας δε βρίσκουν ησυχία κλπ). Όταν σε μια χώρα ασκούν εξωτερική πολιτική οι παπάδες με τις εθνικιστικές τους ανοησίες, η σοβαρότητά της σε διεθνές επίπεδο πάει περίπατο. Ας συνεχίσουν λοιπόν οι γείτονες έτσι. Δεν ξέρω πόσους πείθουν για τη μακεδονική τους καταγωγή, το μόνο πάντως που αποδεικνύουν είναι ότι προέρχονται από τον πιο αυτοκαταστροφικό και παρηκμασμένο πολιτικό πολιτισμό της Ευρώπης: τον Βαλκανικό.

ΓΚΟΥΤΣΟΥ ΓΚΟΥΤΣΟΥ

2008-05-26T11:04:00.000+03:00

Υπάρχουν πράγματι πολλοί λόγοι για να συμπαθήσεις την Καλομοίρα. Είναι καλόκαρδη, χωρίς έπαρση, χαριτωμένη και ειλικρινής. Υπάρχει όμως και ένας λόγος που αξίζει να την παραδέχεσαι: κατάφερε να μάθει σε 4 χρόνια καλύτερα ελληνικά απ' ότι ο Μπάγεβιτς σε 24.

ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΕΣ

2008-05-23T09:26:00.000+03:00

Το θέμα που δόθηκε για ανάπτυξη στους υποψήφιους των πανελληνίων εξετάσεων στο μάθημα της νεοελληνικής γλώσσας ήταν το ακόλουθο:
"Ο Δήμος σας διοργανώνει μια εκδήλωση με θέμα την παράδοση. Ως εκπρόσωπος της μαθητικής σας κοινότητας αναλάβατε τη σύνταξη ενός κειμένου που θα εκφωνηθεί στην εκδήλωση. Σ’ αυτό να αναφέρετε τις αιτίες για τις οποίες πολλοί νέοι σήμερα έχουν απομακρυνθεί από την παράδοση και να προτείνετε τρόπους επανασύνδεσής τους με αυτήν".
Όσο ενδιαφέρον και αν είναι το συγκεκριμένο θέμα, έχει μέσα του μια άποψη διαχρονικής κοινοτοπίας: ...πολλοί νέοι σήμερα έχουν απομακρυνθεί από την παράδοση... Η συγκεκριμένη διατύπωση θα μπορούσε να σταθεί σε οποιαδήποτε ιστορική περίοδο. Πάντα η κοινή αντίληψη θεωρεί τους νέους απομακρυσμένους από κάθε είδους παράδοση. Αν συνέβαινε όμως αυτό, παραδόσεις δε θα υπήρχαν. Οι κατά καιρούς καταστροφικές νέες γενιές θα τις είχαν εξαφανίσει.
Οι παραδόσεις φαίνονται ότι υπόκεινται και αυτές σε ιδιότυπους νόμους φυσικής επιλογής. Όταν είναι δυναμικές, ζωντανές και ποιοτικές, δεν έχουν ανάγκη κανενός μέτρου και καμιάς στήριξης. Όταν παύουν πια να αφορούν τις κοινωνίες και ο ρόλος τους δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες του θυμικού τους και της πραγματικότητας, τότε σιγά σιγά φθίνουν και πιθανώς να χάνονται στη λήθη του χρόνου.
Ας μιλήσουμε όμως με παραδείγματα. Οι δικτατορίες της ανατολικής Ευρώπης είχαν δια νόμου απαγορεύσει τη θρησκεία. Μισός και πλέον όμως αιώνας απαγόρευσης δε στάθηκε ικανός να μεταβάλλει το θρησκευτικό συναίσθημα των λαών. Με την πτώση των καθεστώτων, οι πολίτες αυτών των χωρών ξαναγύρισαν στα πιστεύω τους και στις εκκλησίες τους. Η θρησκευτική τους παράδοση ήταν προφανώς ισχυρότερη από μια επιβαλλόμενη πολιτική ιδεολογία. Στη χώρα μας κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός προσπάθησε με τις Δελφικές Γιορτές να αναβιώσει το αρχαιοελληνικό πνεύμα. Το νεκρό πνεύμα προφανώς δεν αναστήθηκε και η προσπάθεια απέτυχε. Οι παραδόσεις λοιπόν, ούτε καταργούνται, ούτε επιβάλλονται με το ζόρι.
Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, ιδιαίτερη ευχάριστη εντύπωση προκαλεί η δυναμική της δημοτικής μουσικής. Τα παραδοσιακά ωδεία είναι γεμάτα σπουδαστές, τα cd δεξιοτεχνών παραδοσιακών οργάνων πουλάνε όσο ποτέ και οι συναυλίες τους έχουν αξιοσημείωτη επιτυχία. Χαρακτηριστικές είναι οι συνεργασίες του Πετρολούκα Χαλκιά με Ινδούς οργανοπαίχτες. Παρ όλη τη δυσκολία των ακουσμάτων, οι συναυλίες ήταν sold out και τα cd που κυκλοφόρησαν εξαντλήθηκαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία από νέους ανθρώπους. Το φαινόμενο αυτό προφανώς δεν είναι τυχαίο. Τα παραδοσιακά μας μουσικά ηχοχρώματα θεωρούνται και από ξένους ειδικούς υψηλότατης αισθητικής και οι αυτοσχεδιασμοί μεγάλων μας οργανοπαικτών (Κόρος, Πετρολούκας, Σαραγούδας) συγκρίνονται με τους αντίστοιχους παγκοσμίου φήμης μπλουζιστών ή τζαζιστών.
Η παράδοση όταν μιλάει στην ψυχή, έχει δυναμισμό και την ικανότητα να ανανεώνεται δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κυρίως καμιά παγκοσμιοποίηση. Απλώς θα την χρησιμοποιήσει για να βελτιωθεί και να προχωρήσει. Και για να την ανακαλύψουμε δεν είναι ανάγκη να κοιτάμε προς τα πίσω ("όπισθεν ολοταχώς" που έλεγε ο Χριστόδουλος) αλλά δίπλα μας. Συνεχίζει το ταξίδι της με τα όπλα της, χωρίς να έχει ανάγκη από αυτόκλητους προστάτες, που συνήθως είναι κήνσορες ηθικοπλαστικών συντηρητικών μηνυμάτων.

(Στη δεύτερη φωτογραφία αριστερά, ο τεράστιος Αχιλλέας Χαλκιάς).

ΕΚΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΔΡΑΜΑ

2008-05-22T01:02:00.000+03:00

Πόσο απέχει η χαρά από τη λύπη, η έκσταση από την τραγωδία. Αν ο Τέρι έβαζε το πέναλτι θα ήταν ο ήρωας, ο άνθρωπος που έσωσε την ομάδα του στην παράταση, ο μεγάλος αρχηγός που με την ψυχραιμία του έδωσε τη νίκη στην ομάδα του. Η μπάλα όμως πήγε στο δοκάρι και το κύπελλο με τα μεγάλα αυτιά το σήκωσε ο παρά κάτι μοιραίος Ρονάλντο. Το ποδόσφαιρο πολλές φορές μοιάζει με θεατρικό έργο με κάθε λογής ήρωα. Και όσο πιο συγκλονιστικό είναι το φινάλε του, τόσο πιο δημοφιλές και οικουμενικό γίνεται.

ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ...

2008-05-20T10:16:00.000+03:00

Ένα από τα πιο ευχάριστα ξαφνιάσματα που έχω νιώσει, ήταν όταν διάβασα για πρώτη φορά ποιήματα της Χριστίνας Πασχάλη. Τη Χριστίνα τη γνωρίζω από μικρό κοριτσάκι (όχι ότι έχει μεγαλώσει), ήταν συμμαθήτρια της μικρής μου αδερφής. Άνθρωπος της δράσης, της περιπέτειας, του αθλητισμού και πολυταξιδεμένη, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι έκρυβε μέσα της τόσο σκληρούς προβληματισμούς και τόσο ακριβές ευαισθησίες. Διαβάζοντας την ποιητική της συλλογή "Ανάγλυφες Λέξεις", διαπιστώνει κανείς αβίαστα τον αριστοτεχνικό και κυρίως σύγχρονο και ελκυστικό τρόπο ποιητικής έκφρασης αυτών των συναισθημάτων. Ο Παλαμάς έλεγε ότι "ποίηση δεν είναι τίποτα άλλο, παρά συμπύκνωση". Αυτή η συμπύκνωση με σύγχρονο λόγο είναι το ζητούμενο για κάθε ποιητή. Και η Χριστίνα το καταφέρνει άριστα. Ποιήματά της μπορείτε να διαβάσετε στο blog της: http://www.poetry-christina.blogspot.com/.

Κάτι που αξίζει τον κόπο να επισημάνουμε, είναι ότι τα τελευταία χρόνια στα ελληνικά γράμματα αρχίζει να κυριαρχεί το γυναικείο στοιχείο. Στη λογοτεχνία η Ομηρόλη, η Τριανταφύλλου και η Σωτηροπούλου συνδυάζουν την ποιότητα με την εμπορικότητα, ενώ στον χώρο της ποίησης η θέση της κορυφής του σύγχρονου "Παρνασσού" ανήκει αναμφίβολα στην Κική Δημουλά. Ίσως οι καιροί μας έχουν ανάγκη περισσότερο τη θηλυκή ευαισθησία.

Όταν όμως η ποίηση αναφέρεται και στην επικαιρότητα, τότε αποκτά και τη συνιστώσα της δυναμικής. Το ποίημα της Χριστίνας που ακολουθεί, γράφτηκε με αφορμή τις πρόσφατες περιπτώσεις ντόπινγκ. Απολαύστε το:

Μοναχό πούπουλο στους ανέμους

Ο ύμνος μου

Αιωρείται στη διαπασών στο μυαλό μου

Μα σε μένα Δε φτάνει

Όσο κι αν η ένταση

Τον κόσμο τρελάνει

Κάθε μου παρένδυτη νίκη

Ένας μικρός θάνατος

Έτσι ηδονικά

Για να γελά

Ο μόνος εξ’ ορισμού αθάνατος.

Μα δεν υπάρχουν προθέσεις

Μόνο βασανιστικές υποθέσεις

Ούτε γεγονότα

Μόνο ερμηνείες

Δαφνοστεφανωμένων ονείρων βουβές συρτές κηδείες.

Στη σκλαβιά της φθοράς το σώμα αλαλάζει

Αφιέρωμα στο βωμό της ελευθερίας

Μια αυτοκρατορία συναισθημάτων που παρακμάζει.

Καθώς πασχίζεις να φουχτώσεις τη σκιά του παρόντος.

Στο κενό σπάνε όλα τα ερωτηματικά πλεύσης

Στο τίποτα χάνονται ερωτικά μαραθώνια πλέγματα.

Βουβές νευρικές συσπάσεις

Γεννούν νεκρά κύματα.

Όσες φορές κι αν πουληθώ

Ποτέ Δε θα σ’ αγοράσω…

Μονάχα σα μεμβράνη θα δοθώ.

Η νίκη αυτή, τιμή δεν έχει

Τιμή δεν έχει τούτη η ηδονή

Μόνο τίμημα.

(Στη φωτογραφία αριστερά η Χριστίνα, δεξιά η Δήμητρα).

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ...

2008-05-16T09:37:00.000+03:00

Αντιγράφω από ΤΑ ΝΕΑ της Τετάρτης 14/05 τις οδηγίες της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ προς τα στελέχη της για τις φοιτητικές εκλογές:

"επιδιώκουμε πάνω από την κάλπη να βρίσκεται εκπρόσωπος της ΔΑΠ που θα μονογράφει τους φακέλους. Αν αυτό δε γίνει, ο εκπρόσωπος της ΔΑΠ πρέπει να αναλάβει το σφράγισμα των φακέλων. Επίσης, εφόσον είναι εφικτό και δε γίνεται αντιληπτό από άλλες παρατάξεις, καλό είναι να αποφύγουμε διακριτικά τη μονογραφή φακέλων που σίγουρα περιέχουν ψηφοδέλτιο άλλης παράταξης, ώστε αν είναι δυνατόν να ακυρωθούν στην καταμέτρηση. Καλό είναι την καταμέτρηση να την αναλάβει εκπρόσωπός μας, ώστε να μην σκίζονται ψηφοδέλτια κατά το άνοιγμα του φακέλου. Εννοείται ότι μπορούμε διακριτικά να κάνουμε κάτι τέτοιο στα ψηφοδέλτια των άλλων παρατάξεων (κυρίως της ΠΑΣΠ)"!!!

Εδώ και χρόνια πιστεύω ότι μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις στη ζωή ενός νέου ανθρώπου είναι αυτά που συναντά στα πανεπιστήμια. Επιτρέψτε μου μια προσωπική εμπειρία: έδινα δερματολογία και δίπλα μου κάθισε συμφοιτητής μου υψηλότατο τότε στέλεχος της ΔΑΠ. Ως συνήθως ήταν αδιάβαστος και μου ζήτησε να τον βοηθήσω. Αφού τελείωσα με τις δικές μου ερωτήσεις, άρχισα να του υπαγορεύω τις δικές του. Στη δεύτερη ερώτηση μου λέει πως βαρέθηκε και φεύγει. Είχε γράψει μιάμιση ερώτηση. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, ο βαθμός του ήταν ολοστρόγγυλο δεκαράκι.

Η οδηγία της ΔΑΠ δεν με εκπλήσσει, αποτελεί την κορυφή ενός παγόβουνου. Δε θα με εξέπληττε επίσης αν την εξέδιδε οποιαδήποτε άλλη παράταξη. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι ότι τα κόμματα προσδοκούν το φοιτητικό κίνημα να αποτελέσει τη δεξαμενή των νέων στελεχών τους. Ίσως για αυτό ο κόσμος προτιμά να βλέπει ακόμη τον Κακλαμάνη, τον Έβερτ και τον Πάγκαλο. Μιας και συμπληρώνουμε 40 χρόνια από το Μάη του 68 το συμπέρασμα είναι ένα: οι φοιτητές τότε διαδήλωναν για να αλλάξουν τα πάντα. Τώρα κάνουν το ίδιο για να μην αλλάξει τίποτα.

ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ

2008-05-13T22:45:00.000+03:00

Όπως διάβασα στο http://www.kostastzikas.blogspot.com/, η ΕΡΤ σταμάτησε τη συνεργασία της με το δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου. Είναι περιττό νομίζω να αναφέρουμε ότι το "Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα" και η "Θεματική Βραδιά" ήταν μικρά τηλεοπτικά αριστουργήματα Για να πληροφορηθείτε περισσότερα, επισκεφθείτε το site του δημοσιογράφου, στη διεύθυνση http://www.rwf.gr/.

Ένα σχόλιο μόνο θα ήθελα να κάνω: η ΕΡΤ μια χαρά συνεχίζει το δικό της μεταρρυθμιστικό σχέδιο. Μπορεί ακόμη να αλλάξει και το όνομά της, να το κάνει ας πούμε ΥΕΝΕΔ.

ΕΞΩ ΟΙ ΒΕΛΓΟΙ!

2008-05-11T21:25:00.000+03:00

Το 2005 στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι μέσα σε ένα χρόνο θα έχει δρομολογηθεί η πώληση της Ολυμπιακής. Τρία χρόνια μετά δεν έχει γίνει καμία πρόοδος προς αυτήν την κατεύθυνση. Αντιθέτως, πωλείται ο ΟΤΕ, αφού όμως προηγήθηκε μια σκανδαλώδης εθελούσια έξοδος εργαζομένων και η με ύποπτες μεθοδεύσεις εξαγορά της εταιρίας"Γερμανός". Μια φιλελεύθερη κεντροδεξιά, θα άρχιζε από το προφανές. Η λαϊκή δεξιά που μας κυβερνά διαλέγει την εύκολη λύση της πώλησης μιας κερδοφόρου εταιρίας, για να συντηρήσει τη μυθολογία των δήθεν μεταρρυθμίσεων.

Η αντίδραση όμως των συνδικαλιστών στην συγκεκριμένη πώληση είναι τόσο αναχρονιστική, που ακόμη και αυτή η σκανδαλώδης πώληση καθίσταται "συμπαθής". Η επιχειρηματολογία με όρους των δεκαετιών του 70 και του 80 ελάχιστα μπορεί πλέον να πείσει. Όταν μάλιστα η γελοιότητα και η γραφικότητα κάνουν την εμφάνισή τους, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα. Στη διαδήλωση έξω από τη Βουλή οι συνδικαλιστές του ΟΤΕ πήραν μια γερμανική σημαία, ζωγράφισαν πάνω της ένα αγκυλωτό σταυρό και την έκαψαν. Το να ανασύρεις ναζιστικές μνήμες γιατί η δικιά σου κυβέρνηση ξεπουλά μια κρατική επιχείρηση είναι τουλάχιστον γραφικό. Εμείς τους πουλάμε, αυτοί απλώς αγοράζουν. Το να μπερδεύεις τις σημαίες και αντί να κάψεις της Γερμανίας, να καις αυτή του Βελγίου είναι το λιγότερο κωμικό.

Ο συνδικαλισμός είναι τόσο απαραίτητος, όσο και η Δημοκρατία. Αποτελεί τροφή της και αρωγό της. Όσο όμως δεν εκσυγχρονίζει τα μηνύματά του και τα μέσα διεκδίκησης θα είναι αναποτελεσματικός και με κακή έξωθεν μαρτυρία. Και αυτό δεν το θέλει κανείς.

(Αριστερά η σημαία του Βελγίου και δεξιά της Γερμανίας)

"ΜΑ ΕΤΟΥΤΗ Η ΘΗΤΕΙΑ..."

2008-05-08T10:04:00.000+03:00

Στις 30/4 ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας δήλωσε ότι εξετάζεται σοβαρά το ενδεχόμενο της υποχρεωτικής στράτευσης από τα 18. Μετά τις αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν από κάθε άνθρωπο με στοιχειώδη σύγχρονη λογική, ανέβασε το όριο στα 20 με 21, δηλαδή κατά τη διάρκεια των σπουδών. Επεσήμανε δε, ότι αν δεν υπάρχει ευρύτερη συναίνεση, το μέτρο δεν πρόκειται να εφαρμοστεί.

Δύο παρατηρήσεις:

Διαβάζοντας το βιογραφικό του κ. Μεϊμαράκη από το site του, διαπιστώνουμε ότι είναι πτυχιούχος της Νομικής Αθηνών, της Σχολής Πολιτικών Επιστημών και του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου, με ειδίκευση στα φορολογικά και διατριβή στα εκλογικά συστήματα. Οι επιδόσεις του είναι πράγματι αξιοζήλευτες και του αξίζουν ειλικρινά συγχαρητήρια. Θα μπορούσε όμως να τις πετύχει αν στα 21 διέκοπτε τις σπουδές του για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα; Πολύ δύσκολα. Τα κατάφερε γιατί στρατεύτηκε στα 29 του και πολύ καλά έκανε.

Είναι δυνατόν να αλλάζει για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα την άποψή του ένας υπουργός μέσα σε 5 ημέρες και μάλιστα να αναφέρει πως δεν είναι απαραίτητο, αν υπάρχουν αντιδράσεις, να γίνει καμία αλλαγή; Αυτό δείχνει απλώς έλλειψη σχεδιασμού και συγκεκριμένης πολιτικής. Όπως ακριβώς σχεδιασμός δεν υπήρχε και στην προεκλογική δέσμευση ότι η θητεία θα μειωθεί στους 6 μήνες (πράγμα το οποίο φυσικά δεν έγινε).

Ένας ευέλικτος επαγγελματικός στρατός, όπως άλλωστε συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις δυτικές χώρες, είναι μονόδρομος. Άλλωστε, όπως αναφέρει και σε πρόσφατο άρθρο του στην Καθημερινή ο Πάσχος Μανδραβέλης:

"η θητεία των κληρωτών δεν προσφέρει πλέον τίποτε στην αμυντική ικανότητα της χώρας. Απλώς χρησιμεύει ως δωρεάν εργατική δύναμη σε ένα κομμάτι του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος μάλιστα δεν παράγει πλέον κανένα κοινωφελές έργο, όπως για παράδειγμα αυτό που κάποτε έκανε η ΜΟΜΑ. Η μετά την εκπαίδευση υποχρεωτική στρατιωτική θητεία είναι χρήσιμη μόνο για να διαιωνίζεται ένας παρασιτικός μηχανισμός, ο οποίος σημειωτέον παράγει χαμηλού τύπου διαφθορά όπως ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις για αξιωματικούς κάθε βαθμίδας".

Και δεν απέχει πολύ από την αλήθεια.

Α1!!!

2008-05-06T10:31:00.000+03:00

Όσο και αν ακούγεται απίστευτο, ο τοπικός ΑΣΤ του χρόνου θα παίζει στην Α1, με ΠΑΟ, ΟΣΦΠ, ΑΡΗ, κ.λ.π. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί αναμφίβολα δικαίωση γενεών τρικαλινών που έχουν ασχοληθεί με το άθλημα. Τα Τρίκαλα από τη δεκαετία του 80 και μετά έχουν βγάλει αρκετούς μπασκετμπολίστες. Αρχηγός της ομάδας των παίδων που κατέκτησε το πανευρωπαϊκό το 89 ήταν ο Γιώρας, ο Μυλωνάς έκανε μεγάλη καριέρα στην μεγάλη ομάδα του Περιστερίου και ήταν μέλος της Εθνικής που το 1994 ήρθε 4η στο παγκόσμιο του Καναδά και η πορεία του Ρεντζιά ακόμα και μέχρι το ΝΒΑ είναι σε όλους γνωστή. Αξέχαστη παραμένει επίσης και η παγκόσμια επιτυχία του 4ου Λυκείου το 1993, με παίχτες όπως ο Πλιάκος και ο Ρεντζιάς. Το αξιοσημείωτο είναι ότι οι αθλητές αυτοί προέκυψαν μέσα από τις μικρές ομάδες των συλλόγων και κυρίως από το μεράκι του πρύτανη του τοπικού μπάσκετ, του καθηγητή Πολυγένη. Στις επιτυχίες λοιπόν, καλό είναι να μην ξεχνάμε τους σκαπανείς του αθλήματος, που έκαναν πράξη τα δικά μας λογύδρια για στροφή των νέων στον αθλητισμό. Ο σεβασμός μας τουλάχιστον τους αξίζει. ( Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από το http://www.fatsimare.gr/).

Υ.Γ. Για μένα πάντως, το πρότυπο του τρικαλινού μπασκετμπολίστα ήταν, είναι και θα είναι ο Σπύρος ο Μπακλάκος!

ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΛΑΤΟΜΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ (ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΟ Ν.Σ.)

2008-05-02T10:41:00.000+03:00

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΘΕΜΑ: ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΛΑΤΟΜΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΤΡΙΚΑΛΩΝ
ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Είναι σε όλους μας κατανοητό, ότι ένα από τα βασικά συγκριτικά πλεονεκτήματα του νομού μας είναι οι φυσικές του ομορφιές. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι εκτός από την καταλυτική παρουσία των Μετεώρων, πόλο έλξης χιλιάδων επισκεπτών σε όλη τη διάρκεια του έτους αποτελεί ο ορεινός μας όγκος, που το φυσικό του τοπίο χαρακτηρίζεται εξαιρετικής καλλονής.
Ο νομός Τρικάλων επίσης, κυρίως λόγω της γεωγραφικής του θέσης, θα αποτελέσει σύντομα βασικό κόμβο, σημαντικών για τη χώρα μας οδικών αξόνων (Εγνατία, Ε-65, επέκταση σιδηροδρομικού δικτύου). Έτσι, καθίσταται επίκαιρος και αναγκαίος, ο καθορισμός του τρόπου λήψης των αδρανών υλικών, που είναι απαραίτητα για την ολοκλήρωση αυτών των έργων. Η έλλειψη καθορισμένων περιοχών στο νομό ως λατομικές ζώνες, επιφέρει μια σειρά δυσμενών αποτελεσμάτων, όπως:
Τη δημιουργία λατομείου για κάθε έργο ξεχωριστά, γεγονός που δημιουργεί πληγές σε πολλές περιοχές του νομού. Ιδιαίτερα δε στον ορεινό όγκο, το θέαμα είναι δυσάρεστο και αποκρουστικό.
Τη χρησιμοποίηση υποβαθμισμένης ποιότητας υλικών, κάτω από την πίεση των χρονοδιαγραμμάτων.
Τον πλημμελή έλεγχο του τρόπου λειτουργίας αυτών των λατομείων .
Την παράνομη λήψη αδρανών υλικών από τις όχθες ποταμών.
Την επιβάρυνση της υγείας των πολιτών της κάθε περιοχής.
Την υποβάθμιση του συνολικού τουριστικού προϊόντος.
Η Αυτοδιοικητική Ενότητα θεωρεί πως ο καθορισμός λατομικών ζωνών είναι κρίσιμος και φυσικά εξαιρετικά αναγκαίος . Η προστασία της βιοποικιλότητας και η ορθολογική διαχείριση των φυσικών πόρων είναι ικανή και συνάμα αναγκαία συνθήκη για την ανάπτυξη του νομού. Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, οι λατομικές περιοχές σε κάθε νομό καθορίζονται εντός πέντε (5) ετών με απόφαση του αρμόδιου νομάρχη, κατόπιν αιτιολογημένης γνώμης του νομαρχιακού συμβουλίου. Η παρούσα νομαρχιακή αρχή έχει ήδη καθυστερήσει απελπιστικά στη διαχείριση του συγκεκριμένου θέματος και η συζήτηση του στο νομαρχιακό συμβούλιο καθίσταται εκ των πραγμάτων επιτακτική.

ΝΗΣΤΕΙΑ

2008-04-23T12:20:00.000+03:00

Κάθε Μεγάλη Παρασκευή συμβαίνει ένα εξαιρετικά παράξενο φαινόμενο που πάντα μου προκαλεί εντύπωση. Υποτίθεται ότι αυτή τη μέρα ο Θεάνθρωπος αφήνει στον σταυρό την τελευταία του πνοή και οι πιστοί του σε ένδειξη πένθους ακολουθούν το έθιμο της νηστείας. Παρόλα αυτά όμως, αμέσως μετά τον επιτάφιο το σύνολο των πιστών κατακλύζει τις ταβέρνες και δεν αφήνει όρθιο καλαμάρι και χταπόδι. Τώρα, πως νηστεύεις και πενθείς τρώγοντας το μισό Παγασητικό συνοδεία ούζου ή τσίπουρου, με το φτωχό μου το μυαλό δεν το καταλαβαίνω. Βέβαια, αν την ίδια μέρα χτυπήσεις κανένα κοντοσούβλι είσαι δαχτυλοδειχτούμενος και πας one way στην κόλαση. Για αυτό μου αρέσει η παράδοση: είναι πάντα ευέλικτη.

ΧΑΖΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ

2008-04-19T03:04:00.000+03:00

Διαβάζοντας προσεχτικά και αναλυτικά την κατάθεση Ζαχόπουλου, μια απορία έχω. Πως αλλιώς θα μπορούσε να τα πει για να καλύψει το Μαξίμου; Τελικά η "Ζαχοπουλιάδα" τελειώνει και το σενάριό της ήταν σαν ταινία του κολλητού του Μυλωνά: απλοϊκό, αφελές, με κακές ερμηνείες, λίγο τσόντα και αναμενόμενο τέλος. Με τις υγείες μας...

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΣΤΗ ΜΟΥΡΗ ΜΑΣ

2008-04-17T09:30:00.000+03:00

Δεν είμαι fun του Λαζόπουλου για δύο λόγους: ο πρώτος είναι, αν θέλετε να το παραδεχτώ, κομματικός. Για κάποιο λόγο που μόνο ο ίδιος ξέρει, έχει αναγάγει τον κ. Καραμανλή σε ιερή αγελάδα της πολιτικής ζωής και όχι μόνο δεν τον σατιρίζει, αλλά τον προστατεύει με κάθε ευκαιρία. Ποιος ξεχνά ότι τον αποκάλεσε "ηθική μυγοσκοτώστρα" όταν μετά από την πίεση των γεγονότων και σαφώς αργοπορημένα απέπεμψε τον κ. Μαγγίνα. Σε αντίθεση, βουλευτές της ΝΔ που πάνε κόντρα στον αρχηγό (Πολύδωρας) τους περιποιείται κανονικά. Αν λοιπόν ο Πρωθυπουργός είναι "ηθική μυγοσκοτώστρα", ο Λαζόπουλος είναι η προστατευτική του "σίτα" από τις ενοχλητικές "μύγες" της κριτικής και της σάτιρας.
Ο δεύτερος λόγος αφορά στο στυλ του. Στο μεγαλύτερο μέρος της εκπομπής του μας κουνά στη μούρη το δάχτυλο και μας συμβουλεύει σαν ιεροκήρυκας για το τι είναι καλό, ποιοτικό και τι θα πρέπει να μας αρέσει. Ο Κούντερα στην "Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι" λέει πως το χειρότερο κιτς που έχει συναντήσει είναι το από καθέδρας κούνημα του δαχτύλου. Αυτό το κιτς το βλέπουμε κάθε τρίτη, αποδεικνύοντας πως η ηθικολογία σκοτώνει τη σάτιρα. Και αν αναζητήσουμε την τελευταία εικοσαετία έναν σατιρικό καλλιτέχνη, θα τον βρούμε στη δεύτερη φωτογραφία αριστερά του κειμένου. Tzimakos para siempre!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΒΙΚΗ ΠΑΛΑΜΙΩΤΗ (ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ)

2008-04-15T12:01:00.000+03:00

Πως κρίνετε το έργο της σημερινής νομαρχιακής αρχής;

Θα έλεγα ότι ο κ. Βλαχογιάννης και η παρούσα νομαρχιακή αρχή συνεχίζει να κινείται με τη λογική της ασφάλτου και του τσιμέντου, αφήνοντας πίσω την ανάπτυξη, τον πολίτη και την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής στο νομό. Επίσης, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα "διακυβέρνησης", που εμφανίζει έντονα σημάδια κόπωσης στη δεύτερη τετραετία της, Μάλιστα, με τα τελευταία δεδομένα η ανεργία στο νομό έχει ανέβει, οι δείκτες ανάπτυξης παραμένουν σε τραγικά χαμηλά επίπεδα, πράγματα για τα οποία δε γίνεται ούτε σοβαρή προσπάθεια, ούτε καν συζήτηση. Με βάση τα δεδομένα των πρώτων δεκαπέντε μηνών της δεύτερης τετραετίας Βλαχογιάννη, είναι σαφές ότι αυτή δεν ανταποκρίνεται στις υψηλές, λόγω και του ποσοστού που των εκλογών που έλαβε ο συνδυασμός, προσδοκίες των πολιτών.

Σε ποιους τομείς πιστεύετε ότι πρέπει να δοθεί βαρύτητα, ενόψει της τέταρτης προγραμματικής περιόδου;

Ο βασικός πυλώνας ανάπτυξης του νομού είναι αναμφίβολα ο τουρισμός. Όταν έχουμε τη μοναδική τύχη να υπάρχει στο νομό μας ένα μοναδικό μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως είναι τα Μετέωρα, πρέπει η δράση μας να είναι στοχοκατευθυνόμενη σ΄αυτό. Η τουριστική ανάπτυξη πρέπει να έχει σχέδιο και να αφορά όλες αυτές τις περιοχές που αποτελούν ήδη πόλο έλξης τουριστών από όλη την Ελλάδα. Προσωπικά κρίνω εντελώς απαραίτητη τη δημιουργία Χιονοδρομικού Κέντρου στον Κλεινοβό ή τη Μαρόσα, όπου υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες. Ας μην ξεχνάμε ότι ο γειτονικός νομός των Γρεβενών στηρίζεται αποκλειστικά στο αξιοπρεπές Χιονοδρομικό Κέντρο της Βασιλίτσας. Η απάντηση του νομάρχη στο νομαρχιακό συμβούλιο ότι αυτό είναι αποκλειστικά θέμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας, απλώς υποτιμά το ρόλο του.

Μετά από 15 μήνες παρουσίας στα έδρανα του νομαρχιακού συμβουλίου, ποιες είναι οι εντυπώσεις που έχετε αποκομίσει;

Είμαι το νεότερο μέλος του νομαρχιακού συμβουλίου και ιδίως τον πρώτο καιρό θεώρησα ότι θα ήταν απαραίτητο να ακούω και να μαθαίνω. Η μέχρι τώρα εντύπωση σαφώς επιβεβαιώνει ότι ζούμε σε έναν νομό με συγκριτικά πλεονεκτήματα, με τεράστιες δυνατότητες, αλλά και πολλά προβλήματα, που δυστυχώς με την στάση της νυν νομαρχιακής αρχής, συνεχίζουν να λιμνάζουν. Μιας και όμως βρισκόμαστε προ των πυλών μιας νέας αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης, αυτό που κρίνεται εντελώς απαραίτητο είναι η αναβάθμιση του ρόλου τόσο των νομαρχιών, όσο και των νομαρχιακών συμβούλων, στα πλαίσια της αποκέντρωσης. Πάντως σε κάθε περίπτωση, η ενασχόληση με την αυτοδιοίκηση αξίζει τον κόπο.

Πολλά έχουν λεχθεί για την τύχη της "Αυτοδιοικητικής ενότητας", μιας κίνησης που προήλθε από τη συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ σε τοπικό επίπεδο. Θεωρείτε ότι αυτό το εγχείρημα έχει μέλλον;

Είναι γεγονός ότι το ποσοστό της "Αυτοδιοικητικής Ενότητας" στις τελευταίες νομαρχιακές εκλογές, δεν ήταν το αναμενόμενο και προκάλεσε έναν εν γένει προβληματισμό όσον αφορά τις συνεργασίες στο χώρο της κεντροαριστεράς. Πρέπει όμως να λαμβάνουμε υπόψη ότι βασική συνιστώσα στην άσκηση της πολιτικής είναι ο κατάλληλος χρόνος, το λεγόμενο "timing". Στη δεδομένη χρονική στιγμή, με βάση τις διεργασίες που αναπτύσσονται γενικότερα στην Κεντροαριστερά και σε σχέση με την τοποθέτηση του Γ. Παπανδρέου στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ για κάλεσμα συνεργασίας στο ΣΥΡΙΖΑ, είναι πολύ νωρίς ακόμη για να μιλήσουμε για την τύχη της "Αυτοδιοικητικής Ενότητας". Άλλωστε, περισσότερο ο συνδυασμός από το να σκέφτεται το μέλλον του, απαραίτητο είναι να κάνει δυναμική και ουσιαστική αντιπολίτευση. Και αυτό θα κάνει.

ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ

2008-04-06T11:36:00.000+03:00

Αν στο κλειστό του Μπάντμιντον γίνει το παγκόσμιο πρωτάθλημα του αγωνίσματος, οι εξέδρες θα είναι προφανώς άδειες. Αν όμως στον τελικό υπάρχει Έλληνας αθλητής, εισιτήρια δε θα βρίσκεις ούτε για δείγμα. Σ΄αυτή τη χώρα μάθαμε στον αθλητισμό (και στη ζωή μας) να εκτιμούμε μόνο τη νίκη. Το θέαμα αφορά ελάχιστους, ανεξάρτητα από την ποιότητά του. Για παράδειγμα την προηγούμενη εβδομάδα έγινε ο τελικός για το αντίστοιχο champions league στο βόλεϊ. Αγώνας εντυπωσιακός, με συγκλονιστική εξέλιξη και με τηλεθέαση κάτω του 2%. Αφού δεν υπήρχε ελληνική ομάδα, ποιος ο λόγος...

Δυστυχώς την τακτική αυτή την επικροτεί κυρίως το κράτος. Τα κίνητρα για τους ολυμπιονίκες είναι υπερβολικά. Το χρυσό μετάλλιο π.χ. επιβραβεύεται με περίπου 250.000 ευρώ και η θέση του αξιωματικού περιμένει (ακόμη θυμάμαι ένα πόστερ στην 110 πμ με τον Κεντέρη να ποζάρει μπροστά σε ένα F16). Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η χώρα μας να έχει γίνει μια νέα Ανατολική Γερμανία στον αθλητισμό: νίκες με κάθε τρόπο και με οποιοδήποτε κόστος, με στόχο να νιώσουμε υπερήφανοι. Είμαστε υπερήφανοι για τους αρχαίους, τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Κολοκοτρώνη, το ΟΧΙ, αλλά και για την Παπαρίζου, το Euro 2004 και το 3-0 επί της Βέρντερ. Πόση υπερηφάνεια να αντέξουμε πια!

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

2008-04-03T11:06:00.000+03:00

Ειλικρινά, απορώ γιατί δεν στείλαμε τον Μητροπολίτη Άνθιμο στο Βουκουρέστι για να διαπραγματευτεί την είσοδο της αβάπτιστης γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ. Όλο και κάποιο από τα μέλη των αντιπροσωπειών των κρατών μελών της συμμαχίας που δεν στήριξαν τα ελληνικά συμφέροντα θα ήταν ομοφυλόφιλος ή straight με ολοκληρωμένο δεσμό χωρίς στεφάνι. Έτσι, με ένα ηρωικό ελληνοχριστιανικό "δε θα αποφασίσουν για μας κίναιδοι και πόρνοι"θα έστελνε κάθε ανθέλληνα κατεργάρη στον πάγκο του. Αλλά αν δεν υπάρχει εθνική στρατηγική...

ΑΛΕΦΑΝΤΟΣ Ή ΑΛΑΒΑΝΟΣ

2008-03-26T21:18:00.000+02:00

Πριν μερικά χρόνια, ο αμίμητος κόουτς Αλέφαντος έδινε τα προγνωστικά του για το επερχόμενο ντέρμπι ΟΣΦΠ-ΠΑΟΚ με τη φοβερή φράση "καλώς τα παιδιά 3-0". Τελικά το ματς έληξε 1-2 υπέρ του ΠΑΟΚ. Σήμερα ο κ. Αλαβάνος σχολιάζοντας την πρόταση μομφής του ΠΑΣΟΚ είπε, προφανώς ειρωνευόμενος, "καλώς τα παιδιά".
Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αλλά να είσαι η φάρσα του Αλέφαντου πάει πολύ. Και που να βρεις και Δούρο να μην σηκώνει το τηλέφωνο...

ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ

2006-12-14T18:57:00.000+02:00

Νομικός δεν είμαι, αλλά επιτρέψτε μου να δώσω μια συμβουλή στους δικηγόρους του φερόμενου ως βιαστή των 20 ανηλίκων. Να ψάξουν καλά αν κάποιο από τα παιδιά έχει καταγωγή από τη Βουλγαρία και επομένως σίγουρα, όπως είναι γνωστό, θα κάλεσε το ίδιο το δράστη να ασελγήσει πάνω του. Τι συνήθειες έχουν και αυτοί οι αλλοδαποί...

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

2006-11-22T10:37:00.000+02:00

Η αστυνομία αναφέρει ότι ο Κύπριος φοιτητής χτύπησε πάνω σε μια ζαρντινιέρα με αποτέλεσμα να καταλήξει αιμόφυρτος στο νοσοκομείο. Η αλήθεια είναι όμως διαφορετική. Ο άτυχος νέος έμπλεξε τα πόδια του όχι σε κάποια ζαρντινιέρα, αλλά σε μια ζαρτιέρα που φορούσε ένας αστυνομικός από την προηγούμενή του αποστολή, όπου είχε πάει μεταμφιεσμένος να συλλάβει κάποιους τραβεστί στο Βαρδάρη. Με τόση δουλειά, που να προλάβεις να αλλάξεις ρούχα.

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

2006-11-02T13:51:00.000+02:00

Μια οικογένεια λογοτεχνών τους οποίους δεν μπόρεσα να συμπαθήσω ποτέ ιδιαίτερα, ήταν οι Ρώσοι συγγραφείς. Η λεπτομερής και αναλυτική περιγραφή προσώπων, τοπίων και καταστάσεων, που δε συμβαδίζει με την σύγχρονη εποχή της ταχύτητας και των σύντομων μηνυμάτων, καθιστά την ανάγνωση τέτοιων μυθιστορημάτων κουραστική. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του «Πόλεμος και Ειρήνη» του Τολστόι, του οποίου οι δύο τεράστιοι τόμοι βρίσκονται άθικτοι σε πολλές βιβλιοθήκες. Ο ίδιος όμως ο Τολστόι, σε μια σπάνια έξαρση συμπύκνωσης του λόγου, προσπαθώντας να εξηγήσει την επιτυχία ενός έργου είπε ότι: «οι δυστυχισμένες οικογένειες γράφουν τα καλύτερα μυθιστορήματα». Σύμφωνα με το απόφθεγμα αυτό, η οικογένεια του ΠΑΣΟΚ στα Τρίκαλα, ίσως είναι σε θέση να προσφέρει στην παγκόσμια λογοτεχνία μοναδικά αριστουργήματα. Εκλογές δεν ξέρω όμως αν θα κερδίσει ποτέ.
Η ήττα των αυτοδιοικητικών συνδυασμών που στήριξε το ΠΑΣΟΚ στις πρόσφατες εκλογές σε δήμο και νομαρχία, ήταν συντριπτική. Οι επιμέρους αιτίες (για το δεύτερο βαθμό, στις εκλογές του οποίου συμμετείχα) θα αποτυπωθούν και θα αναλυθούν στις επόμενες μέρες, αφού, όπως είναι και το πιο φρόνιμο, συζητηθούν μεταξύ των στελεχών του συνδυασμού. Η κρίση όμως του τοπικού ΠΑΣΟΚ, είναι φαινόμενο διαρκές, κουραστικό, διαλυτικό και η ανάλυσή του θα έπρεπε να είχε γίνει με τρόπο ειλικρινή από καιρό.
Στη μυθολογία του ΠΑΣΟΚ, υπάρχουν δύο εκφράσεις, που φαίνεται έχουν επηρεάσει βαθύτατα το τοπικό στελεχιακό του δυναμικό. Αυτές είναι η «δεξιά παρένθεση» και «το ΠΑΣΟΚ συσπειρώνεται και ενώνεται πάντα πριν από τις εκλογές». Η εμπειρία του 90-93, που προφανώς οδήγησε σε αυτά τα απόλυτα συμπεράσματα, δεν ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα. Η άγαρμπη, εκδικητική, άκομψα νεοφιλελεύθερη δεξιά του Μητσοτάκη, που είχε στόχο να φυλακίσει τον αντίπαλο αρχηγό και είχε στις τάξεις της στελέχη όπως ο Φρανς Τσαγκάρης δεν έχει καμία σχέση σε επίπεδο επικοινωνιακό με αυτή του Καραμανλή, που στηρίζεται στην αδράνεια, στο μύθο του μεσαίου χώρου και στην άριστη επικοινωνιακή στρατηγική. Οι πρόσφατες εκλογές έδειξαν σε τοπικό επίπεδο ότι ούτε δεξιά παρένθεση υφίσταται, αλλά ούτε και το ΠΑΣΟΚ ενώθηκε.
Τι έκανε όμως το σύνολο του στελεχιακού δυναμικού του ΠΑΣΟΚ αυτά τα χρόνια; Δυστυχώς αναλώθηκε αποκλειστικά σε ένα εσωτερικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Σχεδόν καθημερινά, κυρίως μέσω του ραδιοφώνου, οι εσωκομματικές κόντρες έδιναν και έπαιρναν, χωρίς να υπάρχει τουλάχιστον κάποιο σημείο ουσιαστικής πολιτικής αντιπαράθεσης, για να πει κανείς πως άξιζαν και τον κόπο. Αυτός ο ιδιότυπος ναρκισσισμός των μικρών διαφορών μεταξύ στελεχών που έχουν πάνω κάτω την ίδια πορεία, παρόμοια ηλικία και αβέβαιο πολιτικό μέλλον, λόγω ουσιαστικών ανεπαρκειών, αποδείχθηκε σε βάθος χρόνου τελικά καταστροφικός. Οι ψηφοφόροι κουράστηκαν, δυσανασχέτησαν και τελικά, με το δίκιο τους, προτίμησαν τη σιγουριά της εξουσίας, μιας εξουσίας μάλιστα άφθαρτης, καθώς δεν της ασκήθηκε καμία κριτική. Το τραγικότερο και προκλητικότερο όμως, παρατηρήθηκε μετά τις εκλογές, όταν τα ίδια στελέχη, που καλλιέργησαν και ωρίμασαν εν τέλει αυτό το κλίμα, ξαναβγήκαν στα ερτζιανά χωρίς αιδώ, κάνοντας μάλιστα και αυτοκριτική περίπου τριών δευτερολέπτων, κατηγορώντας αλλήλους και συνεχίζοντας το διαλυτικό τους έργο.
Όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, στόχος των διάφορων «μεγαλοστελεχών» είναι το προς όφελός τους μοίρασμα της «πίτας» των ψηφοφόρων. Οι εκλογές όμως του2002, του 2004 και του 2006, έδειξαν ότι στα Τρίκαλα οι προσωπικές στρατηγικές και οι συλλογικές ανεπάρκειες είχαν ως αποτέλεσμα το άδειασμα του ταψιού. Αν η τακτική αυτή συνεχιστεί, που δυστυχώς έτσι φαίνεται, μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση, το πασοκικό μυθιστόρημα στα Τρίκαλα θα καταλήξει να είναι αστυνομικό, καθώς όλοι θα αναζητούν και πάλι το δολοφόνο.

ΣΗΜΕΡΟΝ 2 ΕΡΓΑ

2006-11-02T13:32:00.000+02:00

Ένα από τα πάθη μου κατά τη διάρκεια των φοιτητικών χρόνων ήταν ο κινηματογράφος. Είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία στα συνοικιακά σινεμά, όπου δεν παίζονται εμπορικές ταινίες, αλλά ανεξάρτητες δημιουργίες του αμερικάνικου και του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Ένα τέτοιο σινεμά υπήρχε στο Φάληρο στη Θεσσαλονίκη. Στο αριστερό μέρος της εισόδου του ήταν τοποθετημένη μια ξεφτισμένη πινακίδα που έγραφε «Σήμερον 2 Έργα». Όσες φορές κι αν επισκέφτηκα το συγκεκριμένο χώρο έφυγα απογοητευμένος, καθώς ελάχιστες από τις ταινίες ήταν αξιόλογες. Έπαιζε τις λεγόμενες B-movies.
Η εικόνα αυτή μου έρχεται στο μυαλό συχνά κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου που διανύουμε. Η παρούσα νομαρχιακή αρχή θεωρεί ως βασικό της επικοινωνιακό χαρτί την παρουσίαση του έργου της. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια αγωνιώδη προσπάθεια επίδειξης ενός μέτριου έργου, παρά για την «κοσμογονία» την οποία προκλητικά επικαλείται. Χαρακτηριστικό είναι πρόσφατο ολοσέλιδο ρεπορτάζ τοπικής εφημερίδας, όπου φαίνεται ο κ. Νομάρχης να υπογράφει παρουσία αντινομαρχών και άλλων παραγόντων την προμελέτη(!!!) ενός έργου. Η τακτική αυτή έχει δύο χαρακτηριστικά: από τη μια αποτελεί ευθεία προσβολή στη νοημοσύνη κάθε σκεπτόμενου πολίτη και από την άλλη αποδεικνύει ότι τα έργα που παίζονται στην οθόνη του επικοινωνιακού σινεμά της νομαρχίας είναι κακόγουστα με ξεπερασμένη σκηνοθεσία.
Στην περίπτωση όμως που η επικοινωνιακή πομφόλυγα ξεπεράσει κάποια όρια, τότε αγγίζει τη γελοιότητα. Σε αρκετά σημεία του επαρχιακού οδικού μας δικτύου έχουν αναρτηθεί πινακίδες που γράφουν: «Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Τρικάλων. Έργο: Συντήρηση-Διαγράμμιση Επαρχιακού Οδικού Δικτύου». Πράγματι, ίσως είναι η πιο χρήσιμη πινακίδα που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Μέχρι σήμερα πίστευα ότι έργο της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης είναι η διατήρηση της σταθερής απόστασης των πλανητών στο ηλιακό σύστημα και η πρόσληψη προπονητή στον Παναθηναϊκό. Ειλικρινά, ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι είναι δουλειά της να συντηρεί και να βάφει τους δρόμους. Ευτυχώς που οι τεχνικές της υπηρεσίες, με δικά μας έξοδα, μου το υπενθύμισαν.
Μια δεύτερη όμως σκέψη θα μας οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι η συγκεκριμένη πινακίδα αποτελεί ένα πρωτότυπο μέσο πολιτικού αυτοπροσδιορισμού της απερχόμενης νομαρχιακής αρχής, καθώς σε αυτή αναγράφεται η λέξη που την χαρακτηρίζει, η λέξη κλειδί της τετραετίας Βλαχογιάννη, η λέξη «ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ».

"ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΠΑΣΟΚΤΖΗΔΕΣ..."

2006-09-24T15:41:00.000+03:00

Ο φίλος μου ο Παναγιώτης ήταν η καλύτερή μου παρέα στη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας. Μορφωμένος, μετρημένος, ασχολούνταν ελάχιστα με την πολιτική και απλώς κάποτε ανέφερε πως ανήκει στην κεντροδεξιά και ψηφίζει Νέα Δημοκρατία. Το μεγάλο πάθος του ήταν το μπάσκετ. Έπαιζε ερασιτεχνικά σε μια ομάδα της συνοικίας του και είχε στη βιβλιοθήκη του ταξινομημένα σαν ευαγγέλιο τα τεύχη του παλιού περιοδικού Τρίποντο. Πριν από μερικά χρόνια, μια άλλη γνωστότερη ομάδα της γειτονιάς του, είχε πουλήσει πολύ ακριβά κάποιον γνωστό παίχτη. Στη συνέχεια η ομάδα αυτή σχεδόν διαλύθηκε. Όταν τον ρώτησα το λόγο και τι έγιναν τόσα χρήματα, μου απάντησε: «ήταν κάτι πασοκτζήδες…».
Τη συνέχεια της απάντησης δεν τη θυμάμαι, ούτε πια με ενδιέφερε. Αυτό που με συγκλόνισε ήταν η πολιτικά δηλητηριασμένη ψυχή του Παναγιώτη. Ένας συνετός και μετριοπαθής άνθρωπος θεωρούσε ότι η γεννησιουργός αιτία μιας σκανδαλώδους ή παράνομης πράξης ήταν η κομματική τοποθέτηση. Τα αυτονόητα ότι η διαφθορά δεν έχει χρώμα και ότι η όποια παραβατική συμπεριφορά δεν είναι συνάρτηση της ψήφου βρίσκονταν μακριά από τη συλλογιστική του. Είναι τυχαία μια τέτοια εξωφρενική άποψη; Η απάντηση είναι όχι.
Δυστυχώς, η ιδιότυπη προπαγανδιστική λογική της δεξιάς έχει δημιουργήσει τα τελευταία είκοσι χρόνια δύο γενιές οπαδών της που ενστερνίζονται αυτήν την απαράδεκτη λογική. Κεντρικά συνθήματα των εκλογών του 89 ήταν τα «έξω οι κλέφτες του πασόκ» και «αέρα αέρα να φύγει η χολέρα», ενώ ολόκληρη η αντιπολιτευτική τακτική της περιόδου 2000-2004 στηρίχθηκε στη βάση μια ηθικής ανωτερότητας, που θα έφερνε, με κάποιο μαγικό τρόπο προφανώς, τέλος στα πράγματι πολλά φαινόμενα διαφθοράς. Η εμπέδωση αυτής της νοοτροπίας σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας είχε διπλό αρνητικό αποτέλεσμα. Από τη μια δημιούργησε ένα απαράδεκτο είδος ηθικού διχασμού σε «αδάμαντες» και λαμόγια και από την άλλη άφησε στο περιθώριο την ίδια την πολιτική. Αυτή είναι ίσως η χειρότερη υπηρεσία που έχει προσφέρει ως τώρα ο κ. Καραμανλής στη χώρα. Αλήθεια, γνωρίζει κανείς ποια είναι η άποψη του ίδιου του Πρωθυπουργού για ζητήματα όπως η παιδεία, η υγεία, η οικονομία ή ποια είναι η γνώμη του για τη θέση της χώρας στον κόσμο; Μετά από δυόμιση και πλέον χρόνια στην εξουσία το πολιτικό στίγμα απουσιάζει εντελώς. Αντίθετα, σαν σχολικός σύμβουλος περασμένων εποχών, μας κουνάει αυστηρά το δάχτυλο διατάζοντας το τέλος της διαφθοράς και της διαπλοκής και τονίζοντας αυταρχικά πως κάποιοι δεν δικαιούνται να ομιλούν. Και σίγουρα στην κλασική των παλιών συμβούλων ερώτηση «ποιος έκλεψε τα μήλα των εσπερίδων;» η απάντηση που θεωρεί σωστή είναι «ήταν κάτι πασοκτζήδες».
.

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ

2006-08-05T09:27:00.000+03:00

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. Μπορεί να σε οδηγήσει σε άστοχες ενέργειες, σε γκάφες και γενικά σε κινήσεις για τις οποίες αργότερα μετανιώνεις. Ακόμη πιο σπάνια σε οδηγεί σε γελοιότητες. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η πρόσφατη δημοσίευση από τον Ελεύθερο Τύπο μιας δημοσκόπησης που υποτίθεται έγινε στο νομό. Για το δημοσίευμα ισχύουν τα ακόλουθα:

Δεν αναφέρεται η εταιρία που έκανε τη δημοσκόπηση.
Δεν αναφέρεται η χρονική περίοδος στην οποία υποτίθεται πως έλαβε χώρα.
Δεν αναφέρεται η μέθοδος.
Οι θετικές γνώμες για το νομάρχη αγγίζουν το 90%!!! (Τύφλα νάχουν ο Τσαουσέσκου και ο Μπρέζνιεφ).
Πηγή του δημοσιεύματος είναι η Γραμματεία Πολιτικού Σχεδιασμού της Ν.Δ.

Οι επικοινωνιακές φούσκες είναι σαν το ψέμα: έχουν κοντά ποδάρια. Και όταν σπάνε η δυσωδία τους είναι έντονη.

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

2006-07-15T13:12:00.000+03:00

Η προεκλογική περίοδος άρχισε, το ταξίδι ξεκίνησε. Η καθημερινή επαφή με τους πολίτες σε φέρνει αντιμέτωπο με τον προβληματισμό τους, την αγωνία τους, αλλά και την ελπίδα τους. Το blog που διαβάζετε αποτελεί έναν ξεχωριστό, σύγχρονο και συνάμα ενδιαφέρον τρόπο επικοινωνίας, από τη στιγμή που οι νόμοι περί τύπου δεν επιτρέπουν στους υποψηφίους να αρθογραφούν. Μέσα από το oikonomou.blogspot.com σας προσκαλώ να γίνετε οι συνοδοιπόροι μου στο ταξίδι μου σε όλες τις γωνιές του όμορφου νομού μας. Οι ευχές σας δεκτές, οι κριτικές σας απολύτως απαραίτητες

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

2006-06-02T23:59:00.000+03:00

Το, ίσως, πιο αδικημένο κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού είναι η μυθολογία του. Οι μύθοι των αρχαίων προσπάθησαν να εξηγήσουν συμβολικά τα μεγάλα μυστήρια της ζωής, όπως τη γέννηση, τον έρωτα, τον πόνο, τη φιλία, την προδοσία, την ανδρεία, την εξουσία και το θάνατο. Μια ενδελεχής ανάλυση των ακραίων κάποτε ιστοριών των ηρώων, των ημίθεων και των θεών, δίνει πολλές φορές ενδιαφέρουσες εξηγήσεις σε απορίες για την ανθρώπινη και την κοινωνική συμπεριφορά. Δυστυχώς, η εφαρμογή των αυστηρών ηθικοπλαστικών κανόνων του παράξενου εννοιολογικού μίγματος, που ονομάζεται ελληνοχριστιανισμός, απώθησε την αρχαία μυθολογία από την συλλογική μνήμη. Ακόμα και σήμερα όμως, κάθε λαός και κάθε έθνος, για να μπορέσει να καλύψει κενά, λάθη και ανασφάλειες, δημιουργεί τους δικούς του μύθους. Οι μύθοι αυτοί, δημιουργούν τελικά στερεότυπα, τα οποία πολλές φορές αναφέρονται σε πραγματικότητες που δεν υπάρχουν, σε πραγματικότητες φανταστικές και εικονικές.
Στη σύγχρονη Ελλάδα, οι μύθοι και τα στερεότυπα είναι περισσότερα και από τους άνεργους πτυχιούχους. Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό με τα υβριστικά συνθήματα των μελών της ΔΑΠ εναντίον του Γ. Παπανδρέου, θυμήθηκα μια φράση που αποτελεί έναν από τους χαρακτηριστικότερους νεοελληνικούς μύθους: « Το επαναστατικό και προοδευτικό φοιτητικό κίνημα». Όπως δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά, δεν υπάρχει και μύθος χωρίς αιτία. Η συγκλονιστική, θυσιαστική και μοναδική μαζική στη διάρκεια της δικτατορίας εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου και της Νομικής, προσέδωσε ιδιότητες στο φοιτητικό κίνημα που ποτέ δε δικαίωσε.
Το να ζητάς από νέους ανθρώπους να βρίσκονται σε μια διαρκώς επαναστατική και ανατρεπτική διάθεση είναι ουτοπικό. Να έχεις όμως την απαίτηση να φέρνουν νέες ιδέες και να αυξάνουν το κοινωνικό βηματισμό προς τα μπρος είναι απλώς αυτονόητο. Υπάρχουν όμως στα ελληνικά πανεπιστήμια οι συνθήκες εκείνες που βοηθούν την ανάπτυξη ιδεών, που προάγουν τη γνώση και την καινοτομία; Η απάντηση είναι σαφώς όχι. Οι γκρίζες αίθουσες και τα άθλια και βρώμικα αμφιθέατρα σε κάνουν να θες να σηκωθείς να φύγεις. Οι σχέσεις καθηγητών και φοιτητών είναι πολλές φορές ανύπαρκτες. Υπάρχουν στρατιές άριστων και επιμελών φοιτητών, που πέρασαν απαρατήρητοι από τους καθηγητές τους γιατί δεν ανήκαν σε κανέναν κομματικό φορέα, ή δεν ήταν παιδιά συναδέλφων τους. Η οικογενειοκρατία στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι ίσως μια από τις απογοητευτικότερες καταστάσεις που μπορεί να συναντήσει κανείς νέος και φιλόδοξος άνθρωπος. Δεκάρια, μεταπτυχιακά και διδακτορικά μοιράζονται αφειδώς και χωρίς αιδώ σε συγγενείς και κομματικά ημέτερους. Από την άλλη, οι φοιτητικές παρατάξεις, που είναι ένα παραμορφωμένο συχνά αντικαθρέφτισμα των κομμάτων, διαγωνίζονται στο ποιος θα κάνει το καλύτερο πάρτυ, όταν οι αρχηγοί τους δεν συμμετέχουν σε διάφορες συναλλαγές με τους καθηγητές. Στους κόλπους τους δεν αναπτύσσεται τίποτα καινούργιο και απλώς αναμασώνται ιδεολογικά σχήματα άλλων εποχών. Η συνθηματολογία τους δεν είναι πολιτική αλλά αμιγώς χουλιγκάνικη (ο Βουλγαράκης πάντως ήταν καταπληκτικός στο ρόλο του Τσουκαλά, με μια καλή περούκα θα ήταν τέλειος). Αποκορύφωμα της κατάντιας του φοιτητικού κινήματος είναι βέβαια η παγκόσμια πατέντα της ανικανότητας εδώ και πολλά χρόνια να ανακοινώσει ένα και μοναδικό αποτέλεσμα στις εκλογές του. Αποτέλεσμα αυτού του νεοελληνικού πανεπιστημιακού καρακιτσαριού είναι η αποστασιοποίηση της πλειοψηφίας. Η αποστασιοποίηση γεννά αδιαφορία και η αδιαφορία συντηρητισμό.
Έτσι λοιπόν, το φοιτητικό κίνημα όχι απλά δεν είναι προοδευτικό, αλλά εύκολα θα χαρακτηριζόταν οπισθοδρομικό. Διάφορες δημοσκοπήσεις που έχουν γίνει τελευταία, δείχνουν πως οι νέοι εμπιστεύονται περισσότερο από όλα τον στρατό και την εκκλησία. Η ιδεολογία της επταετίας φαίνεται πως εμπνέει και οδηγεί ακόμη. Φυσικά για αυτό δεν φταίνε σίγουρα οι νέοι. Αυτά ακούνε από τους γονείς, τους δάσκαλους και τους καθηγητές όταν τους κουνάνε το δάκτυλο για να τους διδάξουν «ηθικές αξίες» και με τέτοιες αντιλήψεις είναι εμποτισμένο το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Οι καθημερινές κορώνες των πολιτικών για διαφθορά, διαπλοκή, σκάνδαλα, σήψη, (αλήθεια, αυτούς δεν αφορούν;) δημιουργούν φοβικά και συνάμα απαξιωτικά συναισθήματα για την πολιτική, που καλώς ή κακώς παραμένει καθοριστικός χώρος δράσης και σκέψης. Αν προσθέσει κανείς στα παραπάνω και τον ιδιαίτερα προστατευτικό τρόπο ανατροφής των παιδιών στην ελληνική οικογένεια, την υψηλότατη ανεργία μεταξύ των νέων και την εν γένει ανασφάλεια για το μέλλον, που συχνά δεν ορίζεται από εμάς τους ίδιους, εύκολα ερμηνεύει την ανάπτυξη μηχανισμών οπισθοδρόμησης και συντήρησης.
Οι φοιτητές είναι το είδωλο στον καθρέφτη της κοινωνίας. Είναι το αποτέλεσμα της οικογένειας, της εκπαίδευσης και των καταπιεστικών αντιλήψεων του πάντοτε αντιδραστικού μέσου όρου. Το ανάθεμα δεν είναι για αυτούς, αλλά για μας. Και αν τον μύθο τους τον γκρέμισαν, εμείς πρέπει να τους δώσουμε τα υλικά για να τον ξαναχτίσουν. Μπορούμε;